ดูสินค้าในตะกร้า    แจ้งการชำระเงินออนไลน์   
  
   FICTION BOOK (17)
   WEBBOARD
สถิติผู้เข้าชม
 ขณะนี้มีผู้เข้าใช้ 5
 ผู้เข้าชมในวันนี้ 191
 ผู้เข้าชมทั้งหมด 979,516
กรุณาฝาก Email ของท่าน
  เพื่อรับข่าวสาร ที่น่าสนใจ
29 พฤศจิกายน 2563
อา จ. อ. พ. พฤ ศ. ส.
10  11  12  13  14 
15  16  17  18  19  20  21 
22  23  24  25  26  27  28 
29  30           
             
  Short Fiction & One Shot
[ONE SHOT]++ KINDERGARTEN ++(JinXKazuya)
[25 มีนาคม 2556 21:59 น.]จำนวนผู้เข้าชม 3423 คน
KINDERGARTEN
 
~AlizzyKame~

 
           
 
วันจันทร์ตอนเช้าตรู่
           
ร่างกะจิดริดของหนูน้อยอนุบาลวัยสี่ขวบหมุนตัวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำอยู่นานสองนาน หน่วยตาเรียวเล็กพยายามเหล่มองหนังยางมัดผมรูปกระต่ายอันใหม่ที่รัดปอยผมด้านหลังของตนเองอย่างทุลักทุเล.... ริมฝีปากเล็กคลี่ยิ้มอย่างชอบอกชอบใจเมื่อเห็นเส้นผมกระจุกน้อยๆกระเด้งดึ๋งดั๋งไปตามจังหวะการเคลื่อนไหว แต่กระนั้นเจ้าตัวก็ยังไม่ค่อยแน่ใจว่าหนังยางอันสวยใหม่เอี่ยมที่คุณแม่เพิ่งซื้อให้จะดีพอสำหรับวันเริ่มต้นสัปดาห์หรือยัง
          
“เอ.... สวยหรือยังน้า คุณครูซึบาสะจะชอบหรือเปล่าก็ไม่รู้............?”  เสียงหวานพึมพำอย่างลังเล.... ตัวคนก็น่ารัก คุณกระต่ายก็น่ารัก แต่ไม่รู้ว่าหนุ่มหล่อในดวงใจจะเห็นตรงกับความคิดเด็กอนุบาลหรือไม่
           
“คาซึจัง เสร็จหรือยังคะลูก.... เดี๋ยวจะไปโรงเรียนสายนะคะ”
           
“เสร็จแล้วฮะ หม่ามี้~~”
           
ไม่เหลือเวลาให้คิดนานเมื่อได้ยินเสียงคุณแม่ตะโกนเรียกดังมาจากทางประตูหน้าบ้าน.... ลูกชายคนเล็กแห่งบ้านคาเมะนาชิเก๊กหน้าน่ารักใส่กระจกเป็นรอบสุดท้ายก่อนจะวิ่งไปคว้ากระเป๋าเป้ตุ๊กตากระต่าย แล้วตามพี่ชายอีกสองคนขึ้นรถเก๋งคันงามออกไปจากบ้าน
           
.
               
.

               
.

          
“คุณครูซึบาสะ...........อรุณสวัสดิ์ฮะ~~~~~~ ^_____^”
           
ทันทีที่คุณพ่อจอดรถเทียบหน้าประตูโรงเรียนอนุบาล หนูน้อยสุดน่ารักของห้องดอกทานตะวันก็รีบวิ่งก้าวกระโดดเหยงๆตรงเข้าไปหาคุณครูพี่เลี้ยงที่ตนเองแสนจะปลาบปลื้มทันที เหตุผลที่คาเมะนาชิ คาซึยะหรือคาซึจังของทุกคนอยากจะมาโรงเรียนแต่เช้าทุกวันก็เพราะแบบนี้แหละ
           
“อรุณสวัสดิ์ คาซึยะคุง.... วันนี้ก็ร่าเริงเหมือนเดิมเลยนะ”
          
 “ก็เพราะคาซึอยากมาเจอคุณครูซึบาสะเร็วๆไงฮะ”  เด็กน้อยบอกเหตุผลทั้งที่ดวงตายังคงส่องประกายวิ้งวับ.... วันนี้รอยยิ้มของคุณครูซึบาสะก็ยังอบอุ่นยิ่งกว่าดวงอาทิตย์เหมือนเช่นเคย ทรงผมกระเซอะกระเซิงนิดๆแลดูหล่ออาร์ตอย่างบอกไม่ถูก ผิวแทนกรำแดดกับเคราครึ้มๆที่โกนไม่เกลี้ยง ไม่ว่ามองมุมไหนก็ช่างมาดแมนสมชายชาตรี
         
   ยิ่งเห็นก็ยิ่งกระชากใจเด็กอนุบาล...........อร๊ายยยยยยยยย >___<
           
“แสดงว่าเป็นเด็กดีขยันเรียนนะเราเนี่ย”  ฝ่ามือหนาที่แสนอ่อนโยนลูบเบาๆลงบนศีรษะของหนูน้อย ทำเอาใบหน้าน่ารักฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิมอีกหลายเท่า ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่ายังมีอะไรบางอย่างที่อยากอวดให้อีกฝ่ายดู.... ก็ยางรัดผมคุณกระต่ายที่ไปซื้อกับหม่ามี้ที่ห้างเมื่อวานยังไงล่ะ
          
 “อ๊ะ..... เกือบลืมแน่ะ คุณครูฮะ ดูนี่ๆๆๆ”
           
“ยัยเต่าแก่แดด!” 

ยังไม่ทันจะหมุนตัวไปหาคุณครูรูปหล่อได้ครบรอบดี เสียงกวนๆคุ้นหูก็ลอยมาขัดจังหวะ พอหันไปดูก็เห็นรถโรงเรียนสีเหลืองอ๋อยคันใหญ่จอดอยู่โดยมีเจ้าอ้วนจอมเกเรประจำห้องดอกทานตะวันก้าวเดินอาดๆมาทางคาซึจัง.... เด็กผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ ตัวอ้วนๆ พุงยื่นๆ ตาขวางๆ ฟันห่างๆ แถมมีแต้มสีดำประหลาดๆอยู่ใต้ตาอีกต่างหาก นิสัยก็ไม่ดี ชอบเกเรใส่คาซึจังอยู่เรื่อย เพราะฉะนั้นไม่ต้องพูดดีกับหมอนี่อย่างที่ทำกับคุณครูซึบาสะหรอก
           
“ฮึ่ยยยยยยย!!!!!! ไอ้แพนด้าหมูอ้วน!!”  ร่างเล็กสะบัดหน้าเชอะใส่เพื่อนร่วมห้องเรียน แสดงออกเต็มที่ว่าไม่อยากเจ๊าะแจ๊ะจี๋จ๋าด้วย
           
“อย่างเราน่ะ เขาไม่เรียกว่าอ้วนหรอก.... เขาเรียกว่าจ้ำม่ำสมวัยตะหาก ไม่เหมือนเธอหรอก ยัยขี้ก้าง!!”  

เด็กหมูอ้วนในชุดเสื้อยืดลายหมีแพนด้ายักคิ้วท้าทาย มือก็ลูบพุงอวบๆซึ่งป่องเต็มที่เพราะเพิ่งหม่ำอาหารเช้าชุดคุณหนูไปด้วย.... รองเท้าผ้าใบไนกี้คิดส์สุดจะมอมแมมก้าวตรงไปหาคู่อริตลอดกาลพลางมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า ตัวซีดๆผอมๆทำมาเป็นใส่เสื้อกางเกงสีชมพูเข้าชุดแอ๊บแบ๊ว แถมยังมัดผมด้วยหนังยางรูปกระต่ายปัญญาอ่อนอีก
           
เห็นแล้วมันน่าหมั่นไส้ยังไงก็ม่ายยยยยยยยรุ XD
           
มือป้อมๆของเจ้าตัวแสบกระชากขอบยางยืดกางเกงแล้วดึงลงเต็มแรง ในขณะที่คนโดนแกล้งยังมัวแต่ยืนท้าวสะเอวเบ้ปากจิ๊จ๊ะ กว่าจะทันรู้ตัว ลมเย็นๆก็โกรกเข้ามาปะทะขาอ่อนให้สยิวกิ้วเสียแล้ว
           
“อั๊ยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!” 

เสียงร้องด้วยความตกใจของเจ้าตัวประสานไปกับเสียงอุทานของเด็กน้อยเด็กโตที่อยู่ในบริเวณเดียวกัน ทุกคนต่างมองมายังร่างเล็กๆที่นิ่งค้างอยู่ตรงประตูทางเข้าโรงเรียนอย่างตกตะลึง.... ก็ท่อนล่างของหนูน้อยคาซึจังนั้นโล่งโจ้ง เหลือแต่ขาขาวๆกับกางเกงในลายสตอเบอร์รี่สีชมพูแปร๋น ส่วนกางเกงชั้นนอกดันไปกองอยู่ตรงปลายเท้า
           
ในตอนที่เจ้าตัวกำลังนิ่ง อึ้ง ช็อกสุดขีด จอมแสบตัวก่อเรื่องก็ชี้มือชี้ไม้ระเบิดเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างสะใจ
           
“แบร่.............ยัยขี้ก้างใส่กกน.ลายสตอเบอร์รี่ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”  ไม่หัวเราะเปล่า ยังแลบลิ้นปลิ้นตาล้อเลียนอีกต่างหาก วินาทีนั้นเองที่เด็กอนุบาลคนหนึ่งเพิ่งจะเข้าใจความหมายของคำว่า ‘ขายขี้หน้า’ เป็นครั้งแรกในชีวิต
           
“ฮึก.........อึก.............”
           
“กิ๊วๆๆๆ เป็นเด็กผู้ชายแต่ใส่กกน.ลายสตอเบอร์รี่ กิ๊วๆๆๆๆๆ” 

น้ำตาเริ่มปริ่ม เพื่อนร่วมห้องตัวเกเรก็ยังเอาแต่หัวเราะเยาะไม่เลิก แถมหันไปเห็นว่าคุณครูซึบาสะมองมาทางนี้ด้วย.... จบกัน ถูกผู้ชายอื่นถอดกางเกงในที่สาธารณะ แปลว่าคาซึจังคงเป็นเจ้าสาวของคุณครูซึบาสะไม่ได้แล้วสินะ
           
และแล้วก็ต้องหาทางออกแบบเด็กอนุบาล ด้วยการ...........
           
“แง๊!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”
               
.

               

.

               
.

               
พักทานข้าว

 
               
เมื่อถึงเวลาอาหารกลางวัน คุณครูซึบาสะก็ออกคำสั่งให้เด็กๆห้องทานตะวันช่วยกันจัดโต๊ะใหม่เพื่อทานมื้อเที่ยง โดยหันโต๊ะ4โต๊ะเข้าหากันเป็นกลุ่ม.... หนูน้อยคาซึจังกับเพื่อนซี้ก็ช่วยกันจัดโต๊ะใหม่จนเสร็จ ก่อนจะคว้ากล่องข้าวรูปคุณกระต่ายเชอร์รี่แชมป์สีชมพูออกมา มือน้อยบรรจงเปิดฝาอวดโฉมโอเบนโตะที่คุณหม่ามี้อุตส่าห์ตื่นขึ้นมาเตรียมให้
               
“นี่ๆ อุจจี้จัง เทชชี่จัง.... วันนี้หม่ามี้ทำไส้กรอกคุณปลาหมึกกับไข่หวานคุณกระต่ายให้คาซึล่ะ ดูสิ น่ารักเนอะ~~~”  คาซึจังภูมิใจเสนอไส้กรอกทอดกรอบกับไข่หวานสีเหลืองนุ่มฟู เมนูโปรดของตัวเองให้เพื่อนๆดู เพราะแอบรีเควสต์เมนูล่วงหน้ากับหม่ามี้เอาไว้ตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้ก็เลยได้กินสมใจอยาก
           
“ว้าวววววววว น่ารักจังเลย เค้าก็อยากกินอย่างงี้บ้างอะ”
           
“นั่นสิ เค้าก็อยาก”
           
“เดี๋ยวคาซึจะแบ่งให้นะ หม่ามี้บอกว่าทำมาเยอะๆ เผื่อให้คาซึแบ่งเพื่อนด้วย”
           
“เย้ หม่ามี้ของคาซึจังใจดีจังเลย” 

ยิ่งได้ยินเพื่อนๆชมฝีมือการทำอาหารของหม่ามี้ คาซึจังก็ดีใจจนตัวลอยเหมือนว่าเป็นคนทำเสียเอง มือเล็กจับส้อมจะจิ้มไส้กรอกแบ่งใส่กล่องข้าวของอุจจี้จังกับเทชชี่จัง แต่กลับมีหมูแพนด้าตัวอ้วนกลมนิสัยไม่ดีปราดเข้ามาขวางกลางคัน แถมยังฉวยกล่องข้าวของคาซึจังไปอีกต่างหาก
           
“ไหนๆๆๆ ไส้กรอกปลาหมึกกับไข่หวานคุณกระต่าย?”  ปากก็ร้องถาม แต่มือกลับเอาส้อมลายเบ็นเท็นจิ้มอาหารกลางวันของเพื่อนใส่ปากหน้าตาเฉย
           
“เราไม่ได้จะให้จินคุงสักหน่อย มาหยิบไปเองได้ไง!!??”  เห็นอย่างนั้น เจ้าของข้าวกล่องตัวจริงก็ชักจะฉุนขาดพยายามยื้อเอาอาหารเที่ยงของตัวเองคืน แต่มีหรือที่อีกฝ่ายจะยอมฟัง.... หมูอ้วนเบ็นเท็นยังคงเขมือบคุณปลาหมึกกับคุณกระต่ายต่อไป ไม่ได้สนใจยัยกุ้งแห้งที่ยืนจ้องอ้าปากค้างอยู่ตรงหน้าเลย
           
หนึ่งตัว สองตัว สามตัว ถ้าเป็นอย่างนี้เห็นทีคงหมดเกลี้ยงแน่ๆ
           
“หมูแพนด้าบ้า นี่ของคาซึนะ!!!!”  พอทำท่าจะกระโจนเข้าไปแย่งคืน เจ้าเด็กอ้วนก็แกล้งวางกล่องข้าวคุณกระต่ายลงแรงๆ แถมยังทำท่าแหวะใส่อีก
           
“แม่เธอให้เอามาแบ่งเพื่อนนิ ขอกินหน่อยเป็นไรไปล่ะ.... แหวะ ไม่เห็นอร่อยเลย จืดชะมัดยาด!!”
           
“ฮึก.......อย่ามาว่าของที่หม่ามี้ทำให้คาซึนะ!!!!” 

ถูกแย่งของกินยังไม่เท่าไร แต่มาหาว่าหม่ามี้ทำกับข้าวไม่อร่อย คาซึรับไม่ได้.... ปาป๊าบอกว่าชอบหม่ามี๊ตรงที่เป็นแม่ศรีเรือน ถ้าหม่ามี๊ทำกับข้าวไม่อร่อย ปาป๊าก็ต้องไม่รักหม่ามี้แน่ๆ.......หมูอ้วนบ้า อย่ามาทำให้ปาป๊ากับหม่ามี้ของคาซึเลิกรักกันนะ!!!
           
“จินคุงนิสัยไม่ดีเลยนะ คาซึจังยังไม่อนุญาตเลยสักหน่อย”  เด็กชายอุจจี้ที่กำลังรอไข่หวานคุณกระต่ายลุกขึ้นยืนบ้าง หน้าสวยๆบึ้งตึงบ่งบอกว่าไม่พอใจเพื่อนร่วมห้องจอมเกเรอย่างแรง
           
“ใช่ๆ แถมกินแล้วยังพูดจาไม่น่ารักอีก.... เมื่อวานคุณครูซึบาสะเพิ่งสอนให้เรารู้จักพูดขอบคุณคนอื่นแท้ๆ”  เด็กชายเทชชี่ก็ไม่พอใจเหมือนกัน ไม่ชอบจินคุงกับเพื่อนๆของจินคุงเลย ชอบมาหาเรื่องแกล้งเขากับคาซึยะอยู่เรื่อย นิสัยไม่ดี คุณครูสอนแล้วไม่จำ!!
           
“พวกเธอนี่อยู่รวมกันแล้วงุงิๆอย่างกับตัวเฟอร์บี้ น่ารำคาญ!!” 

เห็นสามสาว(?)แท็กทีมกันเอาเรื่อง เด็กชายจินก็ยักไหล่แล้วเดินกลับโต๊ะของตัวเองไปพร้อมกับส้อมเบ็นเท็นที่จิ้มเอาคุณปลาหมึกเข้าปากไปหลายชีวิต.... คาซึจังหยิบข้าวกล่องมาดูด้วยความเสียใจและเสียดาย คุณปลาหมึกกับคุณกระต่ายที่หม่ามี้อุตส่าห์ทำให้ถูกส้อมเบ็นเท็นทิ่มจนเละเทะไปหมด
           
พอเห็นอย่างนี้ น้ำตาก็ชักจะปริ่มขึ้นมาอีกรอบแล้วสิ....
           
ตุบ
 
           
ขนมปังก้อนโตในห่อแรปพลาสติกถูกโยนมาวางแหมะกลางโต๊ะ พอคาซึจังเงยหน้าขึ้นก็เห็นเจ้าหมูแพนด้ายืนถือกระติกน้ำเบ็นเท็นอยู่ไม่ไกล
           
“อ่ะ เอาไป.... ถือว่าแลกกับไส้กรอกปลาหมึกแล้วกัน”  พูดจบก็เดินกลับไปสมทบกับแก็งค์เบ็นเท็นที่โต๊ะต่อ อีกเดี๋ยวก็คงออกไปเล่นต่อสู้กันที่สนามข้างนอกแน่ๆ.... แต่คาซึจังนี่สิ จนป่านนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย ข้าวของตัวเองก็ถูกแย่งกินจนแทบไม่เหลือแล้ว
           
“ขนมปังยากิโซบะ..........คาซึไม่ชอบหม่ำๆอันนี้นี่นา”  ถึงอุจจี้จังกับเทชชี่จะแบ่งลูกชิ้นกับหมูทอดมาให้แต่มันก็ยังไม่พออิ่มอยู่ดี สุดท้ายก็ต้องยอมแกะขนมปังออกกินเพราะความหิว.... จากไส้กรอกหอมฉุยกับไข่หวานนุ่มๆกลับกลายมาเป็นแป้งเย็นชืดกับเส้นยากิโซบะแหยะๆ ไม่อร่อยเหมือนอาหารที่หม่ามี้ทำเลยแม้แต่นิดเดียว
           
ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของจินคุงนั่นแหละ เรื่องอะไรถึงต้องมาแย่งข้าวของคาซึด้วย.... คนเขาไม่ได้ขอให้มาช่วยกินสักหน่อย
           
แพนด้าอ้วนบ้าที่สุดเลย!!!!!!! 
 
               
“แง๊
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”
               
.

               
.

               
.

               
นอนกลางวัน

 
           
“เอ้า ฮึบ~~~~~”
           
“เสร็จแล้ว...........ฟู่วววววววว”
           
เด็กน้อยทั้งสามถอนหายใจพร้อมกันหลังจากที่ช่วยกันปูฟูกนอนจนเสร็จ เพราะหลังอาหารกลางวันก็เป็นช่วงที่เด็กอนุบาลทุกห้องจะต้องนอนพักผ่อนจนถึงช่วงบ่าย.... เพื่อเป็นการฝึกหัดให้หนูๆทุกคนรู้จักช่วยเหลือตัวเอง คุณครูซึบาสะจึงสอนให้เด็กห้องทานตะวันช่วยกันปูฟูกนอน ก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสำหรับนอนกลางวันซึ่งต้องเตรียมมาเองจากที่บ้าน
           
“คาซึจังใส่ชุดใหม่เหรอ น่ารักจังเลยอ่า”  หนูน้อยเทชชี่ หรือเทโงชิ ยูยะเอ่ยปากชมทันทีที่เห็นชุดนอนสีชมพูที่เพื่อนซี้เพิ่งเอามาใส่เป็นครั้งแรก
           
“อื้อ ลายโพนี่กับพิ้งกี้พายล่ะ.... หม่ามี้เป็นคนเลือกให้เราเองแหละ” 

ม้าน้อยโพนี่กับพิงกี้พายกำลังเป็นตัวการ์ตูนยอดนิยมในหมู่เด็กๆทั้งอนุบาลและชั้นประถม สินค้าทุกอย่างที่เกี่ยวกับการ์ตูนเรื่องนี้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า กว่าหม่ามี้จะไปหาซื้อมาให้คาซึได้ก็แทบแย่แน่ะ.... ยิ่งกลายมาเป็นชุดนอนน่ารักๆ ติดระบายลูกไม้ฟูฟ่องนุ่มนิ่ม ก็ยิ่งทำให้เด็กทั้งสามตื่นเต้นกันเข้าไปใหญ่ทั้งคนใส่และกองเชียร์
           
“ถ้าคุณครูซึบาสะเห็นจะต้องชมว่าคาซึจังน่ารักมากแน่ๆเลย”  อุจจี้จังพูดขึ้น.... ชุดนี้มันน่ารักจริงๆนะ พอคาซึจังใส่ก็ยิ่งน่ารักมากขึ้นอีก ขนาดอุจจี้ยังว่าน่ารักเลย คุณครูซึบาสะก็ต้องคิดเหมือนกันสิ
           
“จริงๆเหรอ?”  คาซึจังย้อนถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ ก็พี่ยูอิจิโร่กับพี่โคจิยังไม่เคยชมว่าโพนี่กับพิงกี้พายน่ารักเลยสักครั้ง คาซึจังก็เลยไม่แน่ใจว่าผู้ชายที่โตๆกันแล้วเขาจะชอบ
           
“อื้อ”  ทั้งอุจจึ้และเทชชี่พยักหน้าหงึกหงักยืนยันเป็นเสียงเดียวกัน เรียกรอยยิ้มกว้างจากคนที่กำลังลังเลได้ไม่ยาก
           
“งั้นเดี๋ยวเราไปฉ่องๆที่ห้องน้ำก่อนนะ จะได้ไปให้คุณครูดูชุดกัน”
           
“งั้นเค้าไปด้วย”
           
“เค้าไปด้วยจิ”
           
ว่าแล้วเพื่อนซี้ทั้งสามก็พากันวิ่งปรู๊ดหายไปทางห้องน้ำ โดยหารู้ไม่ว่ามีเด็กผู้ชายอีกสามคนคอยแอบฟังบทสนทนาตั้งแต่ต้นจนจบ
           
“เอ๊ะ.... ใครมานอนบนที่นอนเราสามคนอ่ะ?” 

เมื่อกลับมาจากห้องน้ำ เด็กชายอุจจี้ก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย ก็เพราะฟูกนอนสามผืนตรงที่ใกล้กับโต๊ะของคุณครูซึบาสะมากที่สุดซึ่งพวกตนเป็นคนลงมือปูและจับจองเอาไว้กลับมีใครบางคนเข้าไปนอนแทนที่ ผ้าห่มโป่งๆสั่นดุ๊กดิ๊กๆบ่งบอกให้รู้ว่าเจ้าหัวขโมยแย่งที่นอนยังไม่หลับ เด็กชายอุจจี้จึงตรงเข้าไปกระชากผ้าห่มออก
           
“พวกจินคุงนี่.......ลุกไปเลยนะ!!”  ทีแท้ก็คู่อริหน้าเดิมๆ คาซึจังตวัดเสียงแหลมปรี๊ด ออกปากไล่แก๊งค์ตัวป่วนออกไปจากอาณาเขตของตัวเอง
           
“โทโมะคุง ลุกไปเลยนะ!!”  เด็กชายเทชชี่เป็นฝ่ายไล่บ้าง ไม่ชอบโทโมะคุงอะไรนี่เลย.... คนอะไรก็ไม่รู้ ตาก็โปน ตัวก็ปิ๊ดปี๋ บางทีก็ดูเหมือนปลาทอง บางทีก็ดูเหมือนเป็ด แถมยังชอบกินแต่นมถั่วเหลือง ยังจะมานอนที่นอนเค้าอีก
           
“ไม่ลุก อิอิอิ”  เด็กชายโทโมะแกล้งทำปากยื่นลอยหน้าลอยตาหัวเราะเยาะ
           
“เรียวคุง ลุกไปเลยนะ!!”  อุจจี้จังไล่เด็กผมดำที่หน้าตาดูนิสัยแย่ที่สุดในกลุ่มออกไป แต่เด็กชายเรียวก็ทำเหมือนกับเพื่อนคือไม่ยอมลุกไปง่ายๆ
           
“ม่ายยยยยย~ ลุก.......อิอิอิ”
           
“ไม่ยอมลุกใช่มะ......งั้นได้เลย นี่แน่ะ!!!!!!!”  เพราะพูดดีๆแล้วไม่ยอมไป เด็กชายอุจจี้จึงใช้ไม้แข็งอย่างที่เคยเห็นในโทรทัศน์คือเตะเข้าใส่ร่างใต้ผ้าห่มเต็มแรง ทำเอาเรียวคุงสะดุ้งโหยงร้องลั่นด้วยความเจ็บทันที
           
“โอ๊ยยยยยยยย”
           
“นี่แน่ะ!!!!!!”  เมื่อเห็นเพื่อนซี้เปิดฉากโจมตี เด็กชายเทชชี่ก็เลยเลียนแบบบ้าง ขาเล็กง้างสุดแรงก่อนจะเหวี่ยงเท้าใส่โทโมะคุงที่กำลังดูดนมถั่วเหลืองอยู่บนฟูก ใบหน้าที่ยิ้มแย้มกวนประสาทอยู่เมื่อครู่หันมาแยกเขี้ยวใส่เทชชี่คุงแล้วตะลุมบอนกลับอย่างไม่ยอมแพ้
           
“โอ๊ย.......เจ็บนะ ยัยบ้า!!!!”
           
เพราะรอบข้างมีศึกถึงสองคู่ จึงเหลือแค่คาซึจังกับจินคุงที่ยืนคุมเชิงกันอยู่ คุณครูซึบาสะยังคุยธุระกับคุณครูทักกี้ ครูประจำชั้นห้องดอกกุหลาบไม่เสร็จ จึงไม่มีใครเข้ามาห้ามเด็กๆไม่ให้ทะเลาะกัน.... วันก่อนคุณครูเพิ่งสอนว่าเพื่อนที่ดีจะต้องไม่ทอดทิ้งกัน เพราะฉะนั้น คาซึจังจะไม่ปล่อยให้อุจจี้จังกับเทชชี่จังต้องลำบากสู้กับเด็กเกเรตามลำพังเด็ดขาด ถึงแม้ว่าคาซึจังจะไม่อยากยุ่งกับเจ้าหมูแพนด้านิสัยไม่ดีนี่เลยก็ตาม
           
“นี่.....แน่ะ..........”  มือเล็กตีแปะลงบนท่อนแขนของเด็กตัวอ้วนอย่างกล้าๆกลัวๆ ยังไงก็ต้องสู้เพื่อเพื่อนรักทั้งสองและแย่งที่นอนกลับมาให้ได้
           
“กล้าตีฉันเหรอ ยัยกุ้งแห้งแก่แดด!!??”  เจ้าหมูแพนด้าขึ้นเสียงกลับ มืออวบๆฟาดแปะลงบนแขนของคาซึจังบ้าง แต่แรงกว่าที่คาซึจังตีเมื่อกี้หลายเท่า
           
“ก็จินคุงมาแย่งที่นอนเราก่อนนี่!!” พอโดนเอาคืน คาซึจังก็ชักจะไม่ยอม หนูน้อยโต้กลับทั้งคำพูดและการกระทำ ตีเพี๊ยะใส่จินคุงอย่างเอาเรื่อง
           
“ก็เราจะนอน ตัวเองก็ย้ายไปสิ!!”  จินคุงก็ไม่ยอม ตีคาซึจังแรงขึ้นไปอีก
           
“ก็ตรงนี้เราเป็นคนปูฟูก จินคุงนั่นแหละที่ต้องออกไป!!”  ต้นแขนเริ่มชาเพราะถูกตีซ้ำๆลงที่เดิมหลายครั้ง แต่ธรรมะย่อมต้องชนะอธรรมไม่ใช่เหรอ คาซึจังเป็นเด็กดีแล้วจะแพ้ได้ยังไง.... ว่าแล้วก็ตีจินคุงให้แรงขึ้นอีก
           
“กล้าลองดีเหรอ ยัยนมแบน!!!??”  คราวนี้จินคุงไม่ตีคืน แต่ผลักหนูน้อยในชุดโพนี่พิงกี้พายล้มลงก้นจ้ำเบ้ากับพื้น.... ความเจ็บแล่นขึ้นมาจากก้นกบ ร้าวไปทั้งตัว เจ็บทั้งตัว เจ็บทั้งใจ โดนเจ้าหมูแพนด้าตี แถมยังโดนแย่งที่นอนใกล้ๆกับคุณครูซึบาสะอีก
           
คาซึจังไม่ยอมจริงๆด้วย............!!!!!
 
           
“แง๊!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”
               
.
               
.

               
.

               
หลังเลิกเรียน

 
           
“บ๊ายบาย อุจจี้จัง เจอกันพรุ่งนี้นะ”
           
“บ๊ายบาย คาซึจัง เทชชี่จัง”
           
“บ๊ายบาย เทชชี่จัง เจอกันพรุ่งนี้นะ”
           
“บ๊ายบาย คาซึจัง”
           
หนูน้อยคาซึจังนั่งมองเพื่อนรักทยอยกลับบ้านไปทีละคน เหลือแค่ตัวเองเท่านั้นที่ยังต้องรอหม่ามี้อยู่ที่ชิงช้าในสนามเด็กเล่น
           
“งื้อ.........ทำไมหม่ามี้มาช้าจังเลย...........”  คาซึจังบ่นพึงพำเบาๆ ปกติแล้วหม่ามี้จะมารอคาซึจังก่อนเวลาโรงเรียนเลิก แล้วคาซึจังก็จะได้กลับบ้านเป็นคนแรกอยู่เสมอ แต่ไม่รู้ว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมหม่ามี้ถึงยังไม่มา.... คาซึจังหิวนมสตอเบอร์รี่แล้วนะ อยากกินขนมเค้กของโปรดด้วย
           
เพราะมัวแต่จดจ่ออยู่กับการมาของหม่ามี้ ทำให้หนูน้อยลืมระมัดระวังตัว เผลอวางกระเป๋าเป้คุณกระต่ายหูยาวเอาไว้ทางด้านหลัง กว่าจะทันรู้ตัวก็มีกลุ่มเด็กเกเรที่เพิ่งจะทะเลาะกันมาหมาดๆเมื่อตอนกลางวันโผล่มาแย่งคุณกระต่ายสุดที่รักไปเป็นตัวประกันเสียแล้ว
           
“นี่.....ได้ตัวมาแล้ว ฮ่าๆๆๆ”  หัวโจกประจำกลุ่มอย่างหมูอ้วนแพนด้าจินระเบิดเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างชอบใจ มือป้อมๆหิ้วหูคุณกระต่ายยกขึ้นสูงแล้วแกว่งไปแกว่งมาต่อหน้าเจ้าของ
           
“เอาคุณกระต่ายคืนมานะ เจ้าหมูอ้วน!!!!”  เมื่อของรักของหวงสุดชีวิตถูกศัตรูคู่อาฆาตชิงตัวไปซึ่งๆหน้า ร่างกะจิดริดที่นั่งกอดเข่ารอคุณแม่มารับกลับบ้านอย่างเหงาหงอยก็สปริงตัวเด้งขึ้นทันที ใบหน้าขาวจัดแดงก่ำด้วยความโมโห ไม่เข้าใจเลยว่าแก๊งค์ตัวป่วนจะพยายามมาวุ่นวายอะไรกับตนเองนักหนา
           
“เรื่องอะไรจะคืน แบร่!!” 
           
“ต้องคืนนะ ก็คุณกระต่ายเป็นของคาซึจัง........”
           
“เมื่อตอนกลางวันทำฉันไว้แสบนักนะ โดนแน่ๆ ยัยกุ้งแห้งเยอรมัน”  เจ้าเด็กอ้วนยิ้มเจ้าเล่ห์ ในขณะที่เพื่อนร่วมก๊วนอย่างโทโมะคุงกับเรียวคุงก็กำลังยิ้มแบบเดียวกัน
           
“ส่งมาทางนี้เลย จิน”  เด็กชายโทโมะร้องตะโกนบอก หลังจากนั้นมหกรรมโยนรับกระเป๋าคุณกระต่ายก็เริ่มต้นขึ้น จากมือจินคุงส่งต่อไปให้โทโมะคุง จากโทโมะคุงส่งต่อไปให้เรียวคุงเป็นที่สนุกสนาน โดยมีหนูน้อยคาซึจังวิ่งไล่เอาคุณกระต่ายคืนเป็นวงกลมอย่างบ้าคลั่ง.... พอวิ่งไปหาคนหนึ่ง คุณกระต่ายก็ถูกโยนไปหาอีกคนหนึ่งจนเจ้าตัวเหนื่อยหอบแทบวิ่งต่อไปไม่ไหว
           
“ฮ่าๆๆๆๆ”
           
“เอาคืนมานะ พวกนิสัยไม่ดี!!!!”  คาซึจังตะโกนพลางหอบหายใจแฮ่ก เหนื่อยก็เหนื่อย แต่ใจก็ห่วงคุณกระต่ายมากกว่า ถ้าไม่รีบแย่งคืนมา พวกจินคุงจะต้องเอากรรไกรตัดหูคุณกระต่ายแบบที่เคยแกล้งขู่คาซึจังมาแล้วหนหนึ่งแน่ๆ
           
“อยากได้คืนก็ตามมาเอาเองดิ ฮ่าๆๆๆๆ” 

จินคุงออกวิ่งไปที่ริมสนามเด็กเล่นก่อนจะขว้างคุณกระต่ายออกไปเต็มแรง.... ตุ๊กตาสีขาวลอยหวือข้ามรั้วโรงเรียนอนุบาลไปตกที่ถนนด้านนอกท่ามกลางสายตาของเจ้าของซึ่งทำได้แค่ยืนมองกระเป๋าตุ๊กตาตัวโปรดถูกโยนเหมือนเป็นขยะ มิวายที่ตัวก่อเรื่องจะหันมายิ้มเยาะใส่ราวกับว่ามีความสุขนักหนาที่ได้ทำให้ตนเองเดือดเนื้อร้อนใจ
           
“........ฮึก..........ทำไมต้องทำกันขนาดนี้ด้วย..........?”  จากที่ได้แต่ยืนนิ่ง คราวนี้หนูน้อยคาซึกลับเดินเข้าไปหาจินคุง สองมือเล็กผลักเพื่อนตัวอ้วนให้เซถอยหลังไปพร้อมกับถามอีกฝ่ายอย่างคับข้องใจและโกรธจัด
           
“คาซึกับเพื่อนๆไม่เคยหาเรื่องพวกเธอเลยนะ ทำไมต้องมาแกล้งเราด้วย!!!??” 

หน่วยตาเรียวแดงก่ำ แถมยังรื้นด้วยหยดน้ำจางๆเหมือนกำลังจะร้องไห้ ทำเอาเสียงหัวเราะชอบอกชอบใจจากเด็กชายทั้งสามเงียบหายไปสนิท โดยเฉพาะกับจินคุงที่ดูเหมือนจะเป็นใบ้ทำอะไรไม่ถูกขึ้นมากะทันหันเมื่อหนนี้ ยัยกุ้งแห้งแก่แดดทำท่าคล้ายจะโกรธเกลียดเขาขึ้นมาจริงๆ
           
“...............................”
           
“เฮ้ จิน.... รถโรงเรียนจะออกแล้ว ไปเหอะ”  เรียวคุงร้องบอกก่อนที่จะคว้ากระเป๋าเบ็นเท็นแล้ววิ่งไปขึ้นรถที่หน้าประตูพร้อมกับโทโมะคุง
           
“อือ ไปดิ” 

ถึงแม้สายตาจะยังไม่ละไปจากหนูน้อยคาซึที่ยืนตาแดงอยู่ตรงหน้า แต่จินคุงก็คว้ากระเป๋าของตัวเองแล้วรีบวิ่งจากไปเหมือนกัน ปล่อยให้เพื่อนร่วมห้องที่พวกตัวเองเพิ่งแกล้งเสร็จไปหมาดๆหาทางเอาตุ๊กตาที่อยู่ข้างนอกรั้วกลับคืนมาเอง
 
           
ทั้งที่อยากร้องไห้ใจจะขาด แต่เพราะคุณกระต่ายที่รักกำลังตกอยู่ในอันตราย หนูน้อยคาซึจังก็เลยจำต้องกลั้นสะอื้นปาดน้ำตาทิ้งไปก่อน เคยได้ยินมาว่ารั้วข้างๆที่หมาจรจัดนิสัยชั่วร้ายเพ่นพ่านอยู่ด้วย ถ้าเจ้าหมาเกเรมาขย้ำคุณกระต่ายซ้ำล่ะก็ไม่ดีแน่ๆ.... เมื่อคิดดังนั้น ร่างเล็กๆก็เหลียวซ้ายแลขวา มองหาทำเลเหมาะที่จะปีนข้ามรั้วไปอีกฝั่งหนึ่ง แล้วก็พบว่ามีอิฐบล็อกวางเรียงซ้อนกันเป็นขั้นบันไดสูงพอที่เด็กวัยห้าขวบจะใช้เป็นฐานปีนข้ามกำแพงไปได้
           
“คุณกระต่าย”  พอกระโดดลงมาอีกฝั่ง คาซึจังก็มองเห็นเป้ตุ๊กตาสีขาวตกอยู่บนพื้นหญ้า เศษดินโคลนชื้นๆจากแอ่งน้ำขังเลอะขนใยสังเคราะห์จนเปื้อนไปหมด
           
“ดีจังที่ปลอดภัย.... แต่หน้าตามอมแมมไปหมดเลย พอถึงบ้านแล้ว คาซึจะบอกให้หม่ามี้พาคุณกระต่ายไปอาบน้ำนะ” 

มือเล็กหยิบคุณกระต่ายขึ้นมาจากพื้นอย่างทะนุถนอมพลางปัดเอาคราบเลอะเทอะบางส่วนออกไป คิดในใจว่าจะต้องบอกให้หม่ามี้ใช้น้ำยาปรับผ้านุ่มหอมๆอาบน้ำให้คุณกระต่ายอีกรอบหลังจากซักรอบแรกเสร็จแล้ว แต่ยังไม่ทันที่คาซึจังจะหาทางปีนรั้วกลับไปฝั่งโรงเรียนอนุบาล เสียงเห่าโฮ่งจากเจ้าสัตว์สี่ขาก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำเอาหัวใจดวงน้อยหล่นวูบไปอยู่ตรงตาตุ่ม
           
“ไปกันเถ..........อะ............”
           
สุนัขจรจัดตัวโตแยกเขี้ยวอยู่ตรงหน้า เด็กน้อยกลัวจนมือไม้อ่อนทำอะไรไม่ถูก ขาที่จะก้าวข้ามกลับไปอีกฝั่งก็พาลหมดแรงเอาดื้อๆเมื่อได้ยินเสียงขู่คำรามอย่างดุร้าย.... ร่างเล็กเดินถอยหลังไปจนติดกำแพง ได้แต่กอดคุณกระต่ายเอาไว้แนบอกแล้วหลับตาปี๋ เมื่อสุนัขตัวนั้นทำท่าจะกระโจนเข้าใส่
               
กรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
 
               
แย่แล้ว คาซึจัง......
!!!!
           
โดนแน่ๆ.........ต้องโดนหมาใจร้ายกัดหน้าจนเสียโฉมแน่ๆ!!!!!

 
               
“หลีกไป ไอ้หมาบ้า!!!!!”
           
ทันใดนั้นเอง ร่างของใครคนหนึ่งก็กระโดดลงมาจากกำแพงเหมือนฮีโร่ในการ์ตูนแอ็คชั่น ก้อนหินใหญ่ๆถูกปาใสเจ้าหมาใจโหดอย่างแม่นยำ ทำเอามันส่งเสียงร้องดังเอ๋งแต่ก็ยังไม่ยอมล่าถอยไป.... ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนที่คาซึจังเห็นว่าหิ้วกระเป๋าขึ้นรถโรงเรียนกลับบ้านไปแล้วจะย้อนมาช่วย
           
“จินคุง!!!!!!!!!!!??”  คาซึจังร้องเรียนหมูแพนด้าตัวอ้วนด้วยความตกใจ ตอนนี้จินคุงที่ถือไม้อันใหญ่ในมือกำลังประจัญหน้าอยู่กับหมาจรจัดที่แสนดุร้ายและน่ากลัวที่สุดเท่าที่คาซึจังเคยพบเจอ
           
โฮ่งๆๆๆๆๆๆๆ แฮ่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
           
“รีบปีนกลับไปสิ จะอยู่รอให้หมากัดหรือไง ยัยขี้ก้าง!!!!!!!!”  หมาตัวนั้นยังคงเห่าไม่หยุดและดูเหมือนว่ามันจะกระโจนเข้ามากัดได้ทุกเมื่อ จินคุงออกปากไล่ให้เพื่อนร่วมห้องทานตะวันรีบกลับไปอีกฝั่ง โดยที่ตัวเองก็ยังถือไม้ขู่หมาไม่ยอมปล่อย
           
“แต่.........จินคุง.................”  คาซึจังลังเลใจ ก็จินคุงอุตส่าห์มาช่วย แล้วถ้าจินคุงเป็นฝ่ายถูกกัดเสียเองก็คงไม่ดีแน่ แต่เจ้าหนูยอดมนุษย์เบ็นเท็นก็ยังยืนยันว่าตัวเองพร้อมรบกับเจ้าสี่เท้า
           
“หมาตัวกระเปี๊ยก ฉันสู้มันได้น่า........เหวอ!!!!!” 

ไม่ทันขาดคำ หมาจรจัดตัวเดิมก็กระโจนเข้ามาขย้ำเด็กอ้วนที่มายืนแกว่งไม้ยั่วโมโหจริงๆ จินคุงร้องเหวอเพราะตกใจแต่ก็พยายามเหวี่ยงไม้สะเปะสะปะสู้กับหมาใจร้ายยิบตา.... เขี้ยวคมๆที่เห็นมันน่ากลัวเกินไป ถึงแม้จินคุงจะเคยแกล้งคาซึจัง แถมเป็นคนโยนคุณกระต่ายมาไว้ในรั้วฝั่งนี้ ต่อให้โดนหมากัดก็ถือว่าสมน้ำหน้าแล้ว แต่ถึงยังไง คาซึจังก็ไม่อยากให้จินคุงต้องเจ็บตัว
           
เพราะฉะนั้น ทางเดียวที่จะช่วยจินคุงได้ก็คือต้องเรียกพวกผู้ใหญ่มา
           
“ช่วยด้วยฮะ!!!!!!!!!!!! ช่วยด้วย!!!!!!!!!!!!!!!!”
           
“คุณครูซึบาสะ คุณครูทักกี้........ช่วยเราด้วยฮะ!!!!!!!!!!!!!!!!!”
           
“มีอะไรเหรอ คาซึยะคุง???”  คุณครูซึบาสะที่ทำความสะอาดอยู่ตรงห้องเก็บรองเท้าตะโกนถามกลับมา เด็กน้อยค่อยรู้สึกใจชื้นขึ้นบ้างก่อนจะร้องบอกคุณครูประจำชั้นว่าเกิดเรื่องร้ายแรงอะไรขึ้น
           
“จินคุงกำลังสู้กับหมาใจร้ายอยู่........เร็วๆสิฮะคุณครู มาช่วยจินคุงด้วย.......ฮึก.........”
           

“หนอยแน่..... ฉันไม่ยอมแกง่ายๆหรอก ไอ้ลูกหมาขี้เรื้อน!!!!”
           
แฮ่!!!!!!!!!!!!!!!!!!
               
เมื่อมีผู้ใหญ่มาช่วย หมาจรจัดที่ดุร้ายก็วิ่งหนีไปทันที เด็กชายตัวกลมโยนไม้ในมือทิ้งก่อนที่คุณครูซึบาสะจะเข้าไปดูอาการว่านักเรียนในปกครองได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่
               
“จินคุง เป็นอะไรมากหรือเปล่า.... เจ็บตรงไหนบ้าง???”
           
“ผมสบายดีครับครู แค่ถลอกๆ”  จินคุงยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ แม้ว่าที่ข้อศอกจะมีแผลถลอกจนเลือดซึมนิดๆเพราะล้มลงกับพื้นในตอนที่ถูกหมากระโจนเข้าใส่.... จะว่าน่าหมั่นไส้ก็ใช่ แต่ไม่รู้ทำไมคาซึจังถึงคิดว่าจินคุงเท่มากๆเหมือนกับคาเมนไรเดอร์คาบุโตะตอนที่ยังไม่แปลงร่างเลย
           
“แล้วทำไมอยู่ดีๆถึงลงไปเล่นฝั่งนั้น  ครูบอกตั้งหลายครั้งแล้วว่ามันอันตราย.... ดีนะที่คาซึยะคุงตะโกนเรียกให้คนช่วย ไม่อย่างนั้นเราแย่แน่ๆ”
           
“ก็บอกแล้วไงว่าผมสู้มันได้สบายๆ อะโด่ หมาแค่เนี้ย ไม่ระคายมือท่านจินหรอก.... โอ๊ย!!!” 

เด็กอ้วนเถียงคุณครูอย่างไม่ยอมแพ้ แต่ก็มีแอบหันมามองยัยกุ้งแห้งเยอรมันที่ยืนกอดตุ๊กตากระต่ายแน่นในตอนที่คุณครูซึบาสะบอกว่าเขารอดปลอดภัยจากเขี้ยวหมามาได้เพราะคาซึจังไปบอกให้ผู้ใหญ่มาช่วย
           
“ ไปห้องพยาบาลเลย เดี๋ยวครูต้องรายงานคุณแม่เธอด้วย.... รถโรงเรียนก็ออกไปแล้ว ทำไมถึงไม่ไปขึ้นรถ#%$&$**(_^%”
           
           
“เราหายกันแล้วนะ ยัยกุ้งแห้งแก่แดด”
 
           
ทิ้งท้ายเอาไว้เพียงเท่านั้น จินคุงก็หายเข้าไปในห้องพยาบาลกับคุณครูซึบาสะ
           

“คาซึจัง.... หม่ามี้มารับแล้วจ้ะ วันนี้คงรอนานเลยสินะคะ คนเก่ง”  แม้แต่ในตอนที่หม่ามี้มารับกลับบ้าน ทั้งสายตาและหัวใจของหนูน้อยคาซึก็ยังจดจ่ออยู่กับเพื่อนร่วมชั้นที่กำลังทำแผลอยู่จนแทบไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ทำเอาผู้เป็นแม่อดมองด้วยความสงสัยใคร่รู้ไม่ได้
           
“คาซึจัง หนูมองอะไรอยู่คะลูก?”
           
“มองเบ็นเท็นอยู่ฮะ หม่ามี้~~”
           
......“เด็กน้อยตอบด้วยรอยยิ้ม.....
           
.
             
.

               
.

               
เช้าวันอังคาร

 
           
ร่างเล็กของหนูน้อยวัยห้าขวบหมุนไปหมุนมาอยู่หน้ากระจกเงาบานเดิม ไม่แน่ใจว่าเสื้อยืดตัวโคร่งที่ขอยืมมาจากพี่ชายซึ่งเรียนอยู่ชั้นป.4จะเหมาะกับตัวเองหรือไม่.... อันที่จริงหม่ามี้ก็บอกให้เปลี่ยนไปใส่เสื้อฮัลโหลคิตตี้สีชมพูที่เพิ่งซื้อมาพร้อมกับชุดนอนโพนี่กับพิงกี้พายไปโรงเรียน แต่ลูกชายคนเล็กก็ยังยืนกรานว่าจะใส่ชุดนี้ให้ได้ ท้ายที่สุด ทุกคนในบ้านก็ต้องยอมตามใจคาซึจังเหมือนเคย
 
           
รถเก๋งของคุณพ่อจอดเทียบที่หน้าประตูโรงเรียนอนุบาล แต่ที่แปลกไปจากเดิมก็คือ หนูน้อยคาซึจังเพียงแค่สวัสดีคุณครูซึบาสะแล้วก็วิ่งเข้าไปข้างในทันที ไม่มีการอ้อยอิ่งทำตัวน่ารักรอรับคำชมจากคุณครูแต่อย่างใด
           
เมื่อเข้าไปถึงห้องทานตะวัน อุจจี้จังกับเทชชี่จังเพื่อนรักที่อยู่ในชุดเสื้อผ้าสีชมพูก็วิ่งเข้ามาทักทาย พร้อมกับบอกให้รู้ว่าวันนี้พวกเขาจะแต่งตัวเป็นเซ็ตเดียวกันเพื่อความน่ารักสนุกสนานตามประสาเด็กวัยอนุบาล
           
“คาซึจัง วันนี้เราเอาชุดนอนโพนี่กับพิงกี้พายมาแล้วนะ”
           
“เค้าก็เอามาด้วย.... เราสามคนจะได้ใส่สีชมพูเหมือนกันไง”
           
           
แต่ปัญหาก็คือวันนี้ คาซึจังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าสีชมพูมาแล้วน่ะสิ~~
           
           
ดวงตาเรียวเล็กมองไปยังโต๊ะเขียนหนังสือที่อยู่แถวหลังของห้อง ทั้งโทโมะคุง เรียวคุงและเจ้าหมูแพนด้าเกเรกำลังเล่นแปลงร่างกันอยู่.... ร่างเล็กไม่รอช้า รีบวิ่งตามเข้าไปสมทบทันที ท่ามกลางสายตาของอุจจี้จังกับเทชชี่จังที่มองตามอย่างงุนงง
 
           
“นี่ จินคุง.... วันนี้เราใส่เสื้อเบ็นเท็นมาด้วยล่ะ ให้เราเข้ากลุ่มเบ็นเท็นด้วยคนนะ~~~”
 
           
END

++++++

TALK


ฟิคสั้นจากรวมเล่มการกุศลในงานมีตติ้งที่ผ่านมาค่ะ ตั้งใจจะเอามาลงตั้งนานแล้ว แต่ติดปัญหาเรื่องย้ายบ้าน หลังจากนั้นก็ลืมสนิท 555+
อ่านเพลินๆระหว่างรอน้องเลขาเนอะ~~

 
Short Fiction & One Shot
- [ONE SHOT]++ KINDERGARTEN ++(JinXKazuya) [25 มีนาคม 2556 21:59 น.]
- [SHORT FIC]*+*+ [ THE HANGING TREE ] +*+*(One Shot) [25 มีนาคม 2556 21:59 น.]
- [MPREG]++AKAME'S FAMILY++ HELLO DADDY,HELLO MOMMY [25 มีนาคม 2556 21:59 น.]
- [SHORT FIC]*+*+ [ คาเมะนาชิ คาซึยะ กับ.......??? ] +*+*(One Shot) [25 มีนาคม 2556 21:59 น.]
- [SHORT FIC]*+*+ [ G I V E ] +*+*(One Shot), Special For Valentine 2011 [25 มีนาคม 2556 21:59 น.]
- [SHORT FIC]*+*+ [ THE LAST HOPE ] +*+*(One Shot) [25 มีนาคม 2556 21:59 น.]
- [SHORT-FIC]++ADDICTED TO LOVE++(End) [25 มีนาคม 2556 21:59 น.]
- [SHORT-FIC]++ADDICTED TO LOVE++(Begin) [25 มีนาคม 2556 21:59 น.]
- [SHORT-FIC]++AFTER LOVING++(For 8th Anniversary) [25 มีนาคม 2556 21:59 น.]
- [SHORT-FIC]++THE WISH++(For Jin's 2006 Birthday), [25 มีนาคม 2556 21:59 น.]
ดูทั้งหมด

ความคิดเห็นที่ 1
แบ๊วววววววมากกกกกก:r:

คือทำไมคาเมะมันเหมากับอิมเมจแบบนี้จังวุ้ย แบบว่าไม่มีการรู้สึกกระด้างกระเดือก5555555

ความจริงที่อาจจะเป็นชีวิตนางเมื่อตอนนางเด็กก็ได้ ใครจะไปรู้ 5555
ชื่อ : Atsuro   E-mail : atsuro_lucifer@hotmail.com    วันที่ : 25 มีนาคม 2556 22:40 น.
IP : 58.11.19.XXX

ความคิดเห็นที่ 2
แอร๊ยยยยย~~~~~!!! >///////<
น่ารัก แบ้วหลายยย คนละฟิลกับน้องเลขาเลยยย > <
คือน่ารักมากอ่ะ อ่านแล้วยิ้มตลอดเลยค่ะ
โอ้ยยย คาเมะจังของแม่ ทำไมไปทำตัวหนิดหนมกับเด็กผช.อย่างนั้นละคะะ ??
แต่หม่ามี้ปลื้มนะ (เฮ้ยยย) อิอิ

ลูกสาวเป็นอะไรที่เหมาะกับคาแรคเตอร์แบบนี้มว๊ากกกก > <
อาจจะเป็นตัวตนของนางตอนเด็ก ก็-เป็น-ด้ายยยยย!!!! //นึกถึงหน้าลูกสาวตอนเด็ก........=x=
น่ารักง่าาา ชอบสีจมปูด้วย เข้าคอนเซปเด็กสาววัยกระเตาะมาก ฮ่าๆๆๆๆ!!

สรุปคือคุณลูกสาวชอบแพนด้าอ้วนเพราะข่วยจากหมาฟัดใช่ม้า 5555555 น่ารักจริงๆ> <
แต่อิอ้วนก็แกล้งแรงไปป่าวว ถึงแกจะเด็กแล้วดูแบ๊วๆ แต่แกก็ยังอ้วนน!!//ไม่เกี่ยว
แอบฮาตอนลูกสาวใส่เสื้อเบนเทน 55555555555+
สิบโทคิดได้ไงอ่ะ ถูกใจลูกสาว(?)คนนี้มากเรยย 55555555

ขอบคุณที่เอามาให้อ่านค่ะ ติดตามๆ > <
ชื่อ : Bright   E-mail : Huntereyeblue@hotmail.com    วันที่ : 25 มีนาคม 2556 23:11 น.
IP : 58.8.19.XXX

ความคิดเห็นที่ 3
นังหนูนี่เห็นเจ้าหมูอ้วนเป็นฮีโล่ ไปแล้วรึเปล่านะ 555 น่ารักชะมัดเลย ใส่เสื้อเบนเท็นมาขอเป็นเพื่อน
ชื่อ : yokoya12za    วันที่ : 26 มีนาคม 2556 00:09 น.
IP : 58.11.122.XXX

ความคิดเห็นที่ 4
ยัยหมวยเปลี่ยนแนว ต้องขอบคุณคุณหมาตัวนั้นเลยนะที่ทำให้เจอฮีโร่
แต่ไม่เอาเค้าจะเอาหมวยน้อยคิขุ
ชื่อ : hikkie    วันที่ : 26 มีนาคม 2556 08:12 น.
IP : 118.174.150.XXX

ความคิดเห็นที่ 5
น่ารัก :r:
อ่านไปแอบนึกถึงวัยเด็กน้อยของยัยเมะกะแพนด้าอ้วนไป
คาเมะแบ๊วมากกกก ชอบค่ะ ดูเหมาะกับนางยังไงก็ไม่รู้
ชอบแก๊งค์เบนเท็นด้วย อ่านไปยิ้มไป น่ารักจริงๆค่ะ
ชื่อ : sompriaw ak   E-mail : sompriaw37@hotmail.com    วันที่ : 26 มีนาคม 2556 10:01 น.
IP : 58.9.153.XXX

ความคิดเห็นที่ 6
เนื้อเรื่องเค้าโครงแบบเด็กอนุบาลเหมือนเคยเจอในโดจินแปลไทยเล่มหนึ่งเลยตอนต้นๆ อ่ะ

ที่ชอบคุรครูซึบาสะกับแต่งตัวหวานแหววแต๋วจ๋าอ่ะ

แต่คาเมะจังเรื่องนั้นแก่แดดโครต 555

ส่วนจินก็แก่แดดเกินเด็กเหลือเกิน กร๊ากกก

เรื่องนี้ออกแนวเด็กน้อยบ็องแบ็วดีแฮะ

สิบโทเขียนเป็นซีรี่ย์เรื่องสั้นเป็นตอนๆ ไปเลยจิ่ เค้าอยากอ่านต่ออีกอ่ะ อิอิ

ก็แบบว่า เนื้อเรื่อง มันน่ารักมว๊ากกกกกกกกกกกกกก อ่ะ คิคิ
ชื่อ : moonchild6857    วันที่ : 26 มีนาคม 2556 13:58 น.
IP : 203.131.209.XXX

ความคิดเห็นที่ 7
ย้อนวัยไปซะไกลเชียว
คาเมะนี่ไม่ว่าจะแก่ เอ๊ยยย โตเป็นสาวขนาดไหน ก็ยังสามารถรับได้ทุกบทนะ
บทเด็กม.ปลายก็ยังจิ้นได้อยู่ นี่จิ้นไกลไปถึงอนุบาล สิบโทสามารถมากๆ
ชื่อ : Mi-o    วันที่ : 26 มีนาคม 2556 15:30 น.
IP : 180.183.102.XXX

ความคิดเห็นที่ 8
เมะเป็นเด็กน่ารักมากๆๆอ่ะส่วนจินก็เกเรแกล้งน้องตลอดอ่ะ
ชื่อ : lamyai   E-mail : golf-kame@hotmail.com    วันที่ : 28 มีนาคม 2556 21:39 น.
IP : 180.183.61.XXX

ความคิดเห็นที่ 9
อ่านไปก็ยิ้มไปกับความน่ารักของกลุ่มเต่าน้อย
แต่กลุ่มของอ้วนคุงกวนน่าดูน่ะ
แอบชอบเค้าล่ะซิถึงได้แกล้งกันแบบนี้
ชื่อ : bonnie    วันที่ : 29 มีนาคม 2556 20:32 น.
IP : 41.75.207.XXX

ความคิดเห็นที่ 10
คาเมะแก่แดดจริงๆแต่ก็แบ๊วน่ารักมาก
3 คู่ตั้งเเต่เด็กเเต่น้อยเลยนะ555
น่ารักกกกก น่าจะมีตอนโตเนอะ
ท่าทางดีกันแล้วนี่
ชื่อ : sweettest    วันที่ : 30 มีนาคม 2556 16:42 น.
IP : 125.26.139.XXX

ความคิดเห็นที่ 11
ฮาอ่ะ แบบ ทุกคนเป็นเด็กอนุบาล
อ่านแล้วยิ้มไม่หุบเลย :]:

โดยเฉพาะยามะพีเนี่ย ,, คือแบบ ลุคนายดูขรึมๆ พอให้มาจินตนาการภาพเด็กทะเล้นแล้ว...ก๊ากเลย
เด็กน้อยจินคุง แอนด์เดอะแก๊ง ใจร้ายอ่า .... ขี้แกล้งจัง
นี่ถ้าไม่ได้หมาตัวนั้น คาซึจังคงเกลียดจินคุงไปแล้วนะเนี่ย
จากแก๊งชมพูหวานแหวว ไปอยู่เบ็นเท็นซะแล้ว เหอๆๆๆ
ชื่อ : PigGyz    วันที่ : 8 เมษายน 2556 12:09 น.
IP : 122.155.9.XXX

ความคิดเห็นที่ 12
น่ารักกกกกก

สุดท้ายเบนเทนก็ชนะคุณครูซึบาสะซะแล้วววววว

จริงๆที่แกล้งก็เพราะชอบเค้าล่ะสิ~~ จินคุงงงงงงง~

อยากรู้ตอนโตจริงๆเลยจะน่ารักขนาดไหน อร๊ายยยยยยย ><
ชื่อ : hana_kawaii    วันที่ : 8 เมษายน 2556 20:32 น.
IP : 122.155.9.XXX

ความคิดเห็นที่ 13
:y: คาซึอยากเข้ากลุ่มเบ็นเท็นซะงั้นอ่ะ
คิตตี้เลยต้องหนีหายไป...คิคิ
เป็ฯความประทับใจของเด็กแก่แดดสินะ
โตขึ้นจะเป็นยังไงกันไม่อยากคิดเลย
คิคิ :]:
ชื่อ : Mitsumeteitai    วันที่ : 14 เมษายน 2556 22:47 น.
IP : 124.120.247.XXX

ความคิดเห็นที่ 14
ยัยเด็กแก่แดดจริงๆ ด้วยอะ

ส่วนอิเด็กผู้ชายพวกนั้น

แกล้งเด็กผู้หญิงที่ชอบหรือไงเนี้ย
ชื่อ : nao    วันที่ : 21 เมษายน 2556 22:22 น.
IP : 202.28.27.XXX

ความคิดเห็นที่ 15
น่ารักไปม้ายยยยยยยยยยยยยยยย
เบบี้จินคุงเรียกคาเมะว่าก้างตลอดเลยนะยะ
คาเมะเป็นเต่าย่ะ โนก้างงง
555

น่ารักทั้งเรื่องเลยXD
ชื่อ : AZUME    วันที่ : 7 พฤษภาคม 2556 15:46 น.
IP : 58.10.146.XXX

ความคิดเห็นที่ 16
เรื่องนี้น่ารักจังเลยค่ะ

แบ้วได้ใจจริง ๆ

แหมลุคแต่ละคน

โดนใจค่ะ
ชื่อ : kimino    วันที่ : 2 มิถุนายน 2556 00:21 น.
IP : 115.87.241.XXX

ความคิดเห็นที่ 17
คาซึจางงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
อย่างหนูน่ะเหมาะกับโพนีแล้วลูก อย่าไปใส่ไอ้เบ็นเท็นอะไรนั่นเลย
หนูเหมาะกับสีชมพูแล้วค่ะ
ชื่อ : Y.o.K.u.   E-mail : elle_dome@hotmail.com    วันที่ : 20 กรกฎาคม 2556 10:52 น.
IP : 171.98.141.XXX

ความคิดเห็นที่ 18
55555 น้องชมพูขอไปอยุกะแก๊งเบนเท็นเฉย
หมั่นไส้อ้วนจินอ่ะ แกล้งน้องอยุนั่น
ชื่อ : rdn   E-mail : noo_rdn@hotmail.com    วันที่ : 8 กุมภาพันธ์ 2557 17:49 น.
IP : 1.20.148.XXX

  แสดงความคิดเห็น

ตัวหนา ตัวเอียง ตัวขีดเส้นใต้ ตัวขีดกลาง ชิดซ้าย กึ่งกลาง ชิดขวา รูปภาพ ลิ้งก์ ขนาดต้วอักษร สีต้วอักษร

ชื่อ: *
E-mail : *
ไม่ต้องการแสดง Email
รหัสตรวจสอบ : Security Image
* กรุณากรอกรหัสที่อยู่ในรูป

Copyright by http://www.alizzykame.com
2006-2015
Engine by MAKEWEBEASY