ดูสินค้าในตะกร้า    แจ้งการชำระเงินออนไลน์   
  
   FICTION BOOK (17)
   WEBBOARD
สถิติผู้เข้าชม
 ขณะนี้มีผู้เข้าใช้ 4
 ผู้เข้าชมในวันนี้ 98
 ผู้เข้าชมทั้งหมด 879,919
กรุณาฝาก Email ของท่าน
  เพื่อรับข่าวสาร ที่น่าสนใจ
2 เมษายน 2563
อา จ. อ. พ. พฤ ศ. ส.
   
10  11 
12  13  14  15  16  17  18 
19  20  21  22  23  24  25 
26  27  28  29  30     
             
  [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α
[ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 3 : 'คู่หมั้นคู่หมาย'
[11 กุมภาพันธ์ 2562 00:19 น.]จำนวนผู้เข้าชม 553 คน
Cruel Intentions
 
บัง ▪ เอิญ ▪ ท้อง ~

 
 




 
3




 
“ก็เพราะแบบนี้แหละ....”
 
 
“แบบไหน?”
 
 
กระต่ายหันมาเลิกคิ้วทำหน้าสงสัยใส่เพื่อนที่กำลังยิ้มกริ่มอย่างภาคภูมิใจ.... หลังจากฟังมันเมาท์มอยอัพเดทชีวิตช่วงสุดสัปดาห์ เขาจับใจความได้ว่าไอ้กวางไปเดทออกรอบกับพี่พอร์ช แล้วก็เกิดอุบัติเหตุรถกอล์ฟเบรกค้างจนตัวมันเกือบตาย เดือดร้อนพี่พอร์ชต้องตามมาช่วยเซฟชีวิตคู่หมั้นแถมยังโวยใส่ผู้จัดการสนามกอล์ฟจนวายป่วงไปทั้งคลับเฮาส์
 
 
ถ้าถามความคิดเห็นเขานะ แทนที่จะมาเล่าอวดหน้าระรื่น ไอ้กวางมันควรสำนึกให้มากว่าโชคดีแค่ไหนที่มีพี่พอร์ชไปด้วย แล้วจากนี้ไปมันก็ควรจะทำตัวสงบเสงี่ยมเรียบร้อย ไม่ดื้อไม่ซน รู้จักเก็บเนื้อเก็บตัวให้ดูน่าทะนุถนอมเหมือนอย่างโอเมก้าคนอื่นสักที
 
 
“แบบที่กูเล่าให้มึงฟังไง ไม่ได้ตั้งใจฟังเหรอ?”
 
 
กวิวิชญ์เบะปากเมื่อปฏิกิริยาของเพื่อนซี้ไม่ได้เป็นไปตามที่คาดหวัง อย่างน้อยไอ้กระต่ายก็น่าจะตื่นเต้นบ้างที่นานทีปีหนพี่พอร์ชจะปกป้องเขา ที่ไหนได้ มีแต่ทำท่าเหมือนจะด่ากลายๆ ว่าเขาเป็นตัวชอบก่อเรื่องอยู่นั่นแหละ
 
 
“ก็ฟังอยู่”
 
 
ต่อให้เพื่อนทำเสียงเบื่อหน่ายขนาดไหน แต่ใจคนมันอยากจะอวด กวางน้อยก็จะอวดจนกว่าจะสาแก่ใจ เพราะสำหรับเขาแล้ว เรื่องเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาถือเป็นเหตุการณ์ที่น่าประทับใจที่สุดในรอบหลายปีเลยทีเดียวเชียวล่ะ
 
 
“งั้นก็ฟังต่อให้จบ แล้วมึงจะรู้ว่า.... แทน แท่น แท๊นนน~~”  
 
 
มือเล็กตบโต๊ะทำงานรัวๆ เหมือนตีกลองงานรับน้อง สีหน้าและท่าทางยังคงกระดี๊กระด๊าเมื่อคิดถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า  
 
 
“เพื่อนมึงจะมีผัวแล้วโว้ยยยยย!!!”
 
 
“เพื่อนมึง? เพื่อนกู? ใครวะ?”
 
 
“กูนี่กู กูเองไงจะใครล่ะ!”
 
 
เพราะไอ้เพื่อนบังเกิดเกล้าเอาแต่ทำหน้าไม่รับมุก กวางน้อยก็อดที่จะฉุนขึ้นมาเบาๆ ไม่ได้ ปลายนิ้วชี้เข้าหาตัวเองพลางสะบัดสะบิ้งใส่กระต่ายประสาลูกคุณหนูที่ไม่ชอบให้ใครมาขัดใจ
 
 
“งงจนฟันหน้าเหยินออกมาแล้ว ไม่เห็นมีอะไรน่างงเลย” 
 
 
เจ้ากวางแซะอีกฝ่ายเข้าให้อีกดอกใหญ่ ก่อนจะเล่ารายละเอียดเพิ่มให้แบบไม่ต้องไปหาอ่านเพิ่มจากเพจซุบซิบไฮโซที่ไหนเลย  
 
 
“ก็เพราะเรื่องเมื่อวันเสาร์ พอคุณลุงภาครู้ว่าพี่พอร์ชเป็นคนช่วยกูเอาไว้จากไอ้รถกอล์ฟพ่องตายนั่นท่านก็บอกว่ามันถึงเวลาแล้วล่ะที่พี่พอร์ชกับกูจะประกาศให้ชาวโลกรู้อย่างเป็นทางการว่าเราจะจับคู่กัน.... ยังไงซะ เดือนหน้ากูก็จะยี่สิบแล้ว จะให้ปล่อยฟีโรโมนไปเรื่อยเปื่อยโดยที่ไม่มีอัลฟ่าอยู่ข้างตัวมันก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ เนอะ”
 
 
“สรุปว่า?”
 
 
“สรุปว่ากูกับพี่พอร์ชจะแต่งงานกันเร็วๆ นี้ ASAP ย่อมาจาก As soon as possible” 
 
 
กวิวิชญ์ทำหน้าโชว์เหนือ นอกจากเป็นหนึ่งในโอเมก้าไม่กี่คนจากทั้งประเทศที่เข้าเรียนต่อระดับปริญญา ความสำเร็จในชีวิตอีกเรื่องที่เขาเฝ้านับวันรอคอยมาตั้งแต่แปดขวบก็คือวันที่จะได้แต่งงานกับคุณพิธาน อศิรวัฒน์นี่ละ  
 
 
“และกูก็ตั้งใจจะบอกเรื่องนี้กับทุกๆ คนในงานวันเกิดเดือนหน้า คุณลุงภาคจะจัดงานให้กูที่โรงแรมแกรนด์เพรสทีค.... มึงเองก็ต้องมางานด้วย โอเค้?”
 
 
“จ้ะ..........”
 
 
กระต่ายพยักหน้ารับปาก.... อันที่จริงเขาก็รู้อยู่แล้วว่าไม่ช้าก็เร็ว ยังไงไอ้กวางกับคุณพี่พอร์ชก็ต้องแต่งงานกัน หากพอเขานึกถึงสีหน้าท่าทางเมินเฉยเย็นชาของท่าน MD ในวันที่ขึ้นมาส่งคู่หมั้นบนออฟฟิศแผนกบัญชี เขาก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจแปลกๆ เมื่อได้ยินว่าสองคนนี้จะแต่งงานกันจริงๆ
 
 
นั่งเงียบทำงานต่อไปได้ไม่ถึงห้านาที กวางก็หันมาสะกิดเพื่อนยิกๆ ชวนเพื่อนคุยเพ้อถึงอนาคตในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า
 
 
“ไอ้ต่าย ในฐานะที่มึงฉลาด ช่วยกูคิดหน่อยดิว่าพอตัดเค้กวันเกิดแล้ว จะให้พี่พอร์ชเข้ามาเซอร์ไพรส์ขอแต่งงานยังไงดี เอาแบบที่ดูเซอร์ไพรส์แบบสุดๆ เลยนะ”
 
 
“เซอร์ไพรส์?” 
 
 
เด็กหนุ่มตัวสูงเลิกคิ้วอีกรอบ ไม่ค่อยเข้าใจตรรกะและนิยามคำว่า ‘เซอร์ไพรส์’ ของเพื่อนสักเท่าไร  
 
 
“มึงจะเอาเซอร์ไพรส์อะไรวะ ในเมื่อจริงๆ แล้วมันไม่ได้เซอร์ไพรส์น่ะ?”
 
 
“เออ กูรู้.... แต่คนอื่นในงานเขาไม่รู้ด้วยนี่”
 
 
ฟังแล้วก็ได้แต่กลอกตามองบน แต่ก็ดื้อๆ พังๆ สมเป็นไอ้กวางดี
 
 
“มึงควรไปถามพี่พอร์ช อยากได้แบบไหนก็เอาที่สบายใจพวกมึงสองคนสิ”
 
 
“ไม่เอาอะ”  
 
 
ร่างเล็กส่ายหน้าพรืด ด้วยความที่รู้จักนิสัยคู่หมั้นเป็นอย่างดี ขืนไปถามความเห็นก็คงไม่แคล้วบอกว่า ‘พี่ยังไงก็ได้ เอาที่กวางชอบก็แล้วกัน’ แหงแซะ  
 
 
“พี่พอร์ชไม่ช่วยกูคิดหรอก.... ชัวร์”
 
 
จริงอยู่ว่าเหตุการณ์ที่สนามกอล์ฟเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาทำให้กวิวิชญ์ใจชื้นขึ้นมากว่าพิธานยังใส่ใจเขา ไม่ได้แค่คอยดูแลเพียงเพราะเป็นคำสั่งของคุณลุงภาค ทว่า หัวใจเขาก็ยังหนักอึ้งคล้ายมีก้อนหินใหญ่ยักษ์ทับถ่วงอยู่ข้างใน แต่ให้ตายอย่างไรก็ไม่มีทางเสียหรอกที่กวางน้อยจะยอมรับว่าพี่พอร์ชเย็นชาใส่เขา จึงพูดติดตลกเพื่อกลบเกลื่อนให้ดูเหมือนว่าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย
 
 
“พอกลับมาจากสนามกอล์ฟก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง บอกว่ามีงานด่วนเข้ามาทางเมลล์ต้องรีบเคลียร์ให้เสร็จ.... นี่ถ้าพี่พอร์ชเป็นโอเมก้า กูคงคิดว่าเขาสร้างรังเอาไว้ในห้องนอน ซุกตัวอยู่ในกองผ้าห่มรอเวลาฮีทอะไรงี้~”
 
 
 
‘ใส่เอกสารผิดหมดเลย แฟ้มนี้ใครทำเนี่ย!?’
 
 
 
 
เสียงร้องถามกึ่งโวยวายดังขึ้นมาจากอีกฝั่งหนึ่งของแผนก เรียกนักศึกษาฝึกงานสองคนให้หยุดคุยแล้วหันไปมอง ก่อนจะพบว่าสิ่งที่อยู่ในมือพี่จ๊ะจ๋าคือแฟ้มใส่สำเนาใบกำกับภาษีที่กวิวิชญ์เป็นคนได้รับมอบหมายหน้าที่ให้จัดเรียงตามลำดับหมายเลข.... ไม่ต้องสืบหาตัวคนร้ายเลย เจ้ากวางขี้เมาท์ยกมือขึ้นยิ้มแห้ง สารภาพเสียงอ่อยถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าตนเองทำอะไรผิดไปก็เถอะ
 
 
“ผมเองครับ........”
 
 
“อ้าว น้องกวางเป็นคนทำเหรอ?”  
 
 
พอรู้ว่าใครเป็นตัวต้นเหตุ ท่าทีหงุดหงิดเมื่อครู่ก็พลิกจากหน้าเท้ามาเป็นหลังมือ พี่สาวร่างท้วมโบกไม้โบกมือให้เด็กฝึกงานกิตติมศักดิ์แล้วรีบแบกแฟ้มเอกสารตั้งใหญ่กลับไปไว้ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง 
 
 
“งั้นไม่เป็นไรจ้ะ เดี๋ยวพวกพี่จัดการเอง”
 
 
“ผมทำให้ใหม่ดีกว่าครับ พี่จ๊ะจ๋า”
 
 
“ไม่ต้องๆๆ น้องกวางช่วยกระต่ายลงรีพอร์ตใบวางบิลในเอ็กเซลไปก็แล้วกัน.... กระต่าย พี่ฝากดูเพื่อนด้วยนะคะ”
 
 
ทั้งๆ ที่กวางพยายามขอโอกาสแก้ไขงานที่ทำผิดแล้วแต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครอยากให้เขาแตะต้องอะไรอีก แม้กระทั่งจะคุยด้วยก็ยังไม่กล้า มิหนำซ้ำยังกลับกลายเป็นว่าหวยมาออกที่กระต่ายซึ่งต้องคอยดูแลเพื่อนเฉยเลย
 
 
“อะ.....ครับ........”
 
 
กระต่ายพยักหน้ารับแบบเสียไม่ได้ เอาเป็นว่าตอนนี้เขามีงานเพิ่มมาอีกหนึ่งอย่างโดยใช่เหตุ ถึงจะรู้อยู่แล้วก็เถอะว่าฝึกงานที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะนอกจากมีสิ่งต่างๆ มากมายก่ายกองที่ต้องเรียนรู้แล้ว เขายังพ่วงตำแหน่งพี่เลี้ยงตลอดกาลของไอ้กวางด้วย
 
 
“ไอ้ต่าย มึงว่าพี่เขาจะแอบด่ากูไหม?”  
 
 
ร่างเล็กแอบกระซิบถาม ท่าทางสลดลงนิดหน่อยที่ไม่ค่อยมีใครอยากคุยด้วยเท่าไร ในตอนนั้น กวางคิดว่าคงเพราะเขาเป็นโอเมก้า และใครๆ ก็ชอบคิดว่าโอเมก้าเป็นสิ่งมีชีวิตที่โง่เกินกว่าจะพูดด้วยรู้เรื่อง
 
 
“แล้วตัวมึงคิดว่ายังไงล่ะ?” 
 
 
เขาว่าตีเหล็กก็ต้องตีตอนที่ยังร้อน ไหนๆ ก็มีโอกาสแล้ว งั้นกระต่ายก็ขอพูดในสิ่งที่อยากพูดเลยก็แล้วกัน  
 
 
“พวกพี่ๆ เขารู้ว่ามึงเป็นใคร เขาก็คงไม่กล้าด่ามึงตรงๆ หรอก.... กูถึงบอกไงว่ามึงน่ะพูดเยอะเกินไป แทนที่จะได้ฝึกงานเอาประสบการณ์ก็กลายเป็นไม่มีใครกล้าสั่งสอนอะไรมึงแล้ว”
 
 
“แต่กูก็แค่ใช้เส้นเข้ามาฝึกอย่างเดียว ไม่ได้มีสิทธิพิเศษอย่างอื่นเลยนะ........”
 
 
กวางเถียง ด้วยความที่ยังไม่คิดว่าตัวเองทำอะไรผิด
 
 
“ถามจริง?”  
 
 
เด็กหนุ่มตัวสูงทำหน้าเหนื่อย เป็นอีกครั้งที่เขาอยากจะจับอีกฝ่ายเขย่าหัวแรงๆ เผื่อว่าจะเรียกสติที่หายไปเพราะเจ้าตัวจงใจหยุดยาคุมฮีทให้กลับมาได้บ้าง   
 
 
“แล้วที่มึงวิ่งไปหาพี่พอร์ชบนออฟฟิศชั้นผู้บริหารตลอดเวลาที่ว่าง ให้เขามาส่งทุกวันหลังกินข้าวเที่ยง รอกลับบ้านพร้อมกัน ไม่แยกแยะเลยว่าตอนนี้มึงอยู่ในสถานะนักศึกษาฝึกงาน ไม่ใช่ผู้ถือหุ้นของ The Superior Group.... มึงยังคิดว่าจะมีใครกล้าทรีตมึงเหมือนเป็นเด็กฝึกงานทั่วไปอีกเหรอ?”
 
 
ร่างเล็กอ้าปากพะงาบๆ ตั้งท่าจะเถียงกระต่ายอีก หากพอเห็นสีหน้าเคร่งเครียดเอาจริงเองจัง เขาถึงได้เข้าใจว่าเพื่อนไม่ได้แค่แกล้งแซะกันเล่นเพราะหมั่นไส้ที่เขาเอาแต่หมกมุ่นกับงานเลี้ยงวันเกิดและแผนเซอร์ไพรส์ขอแต่งงาน ทว่า กระต่ายกำลังเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะฝึกงานไม่รอดจนครบสามเดือนมากกว่า
 
 
“โฟกัสหน่อย ไอ้กวาง.... แบ่งเวลาคิดถึงพี่พอร์ชมาคิดถึงอนาคตตัวเองบ้าง โลกนี้ไม่มีอะไรที่มันแน่นอนหรอก”
 
 
“มึงหมายความว่าไง?” 
 
 
คิ้วเรียวขมวดชิดเมื่อชื่อของคู่หมั้นถูกลากเข้ามาในบทสนทนา เขาเองก็รู้เหมือนกันแหละว่าความแน่นอนก็คือความไม่แน่นอน แต่สิ่งที่ถูกกำหนดมาแล้วก็คือกวางกับพี่พอร์ชเป็นคู่ชะตาของกันและกัน ซึ่งมันไม่มีทางกลายเป็นอื่นไปได้ แล้วเขาก็ไม่ชอบให้ใครมาพูดจาแบบนี้ด้วย 
 
 
“มึงเป็นเบต้า เป็นคนธรรมดาจะมารู้อะไร ยังไงพี่พอร์ชก็ต้องแต่งงานกับกูนะ!”
 
 
กระต่ายได้ยินเพื่อนแว้ดใส่แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ.... โอเค ถือว่าเขาพยายามอย่างดีที่สุดแล้วที่จะลากไอ้กวางกลับเข้าฝั่ง แต่ถ้ามันอยากจะแหวกว่ายอยู่ในทะเลแห่งความเพ้อเจ้อแล้วจมน้ำตายไปเอง เขาก็คงช่วยอะไรไม่ได้
 
 
“กูพูดขนาดนี้แล้ว มึงก็ลองคิดเอาเองบ้างเหอะ”
 
 
หลังจากนั้น กระต่ายก็คีย์ข้อมูลใส่ไฟล์เอ็กเซลตามคำสั่งไปเงียบๆ โดยที่เพื่อนซี้นั่งหน้ามุ่ยอยู่ข้างๆ จนกระทั่งถึงเวลาพักกลางวัน
 

 
 

 
 
 
 
“พี่พอร์ช..........”
 
 
ระหว่างรออาหารเที่ยงที่เลขาฯ โทรสั่งให้มาเสิร์ฟ เจ้ากวางน้อยซึ่งอาศัยห้องทำงานของพิธานเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจก็เอ่ยเรียกคู่หมั้นผ่านน้ำเสียงหมดอาลัยตายอยาก ก่อนจะคว่ำหน้าลงกับโต๊ะ พลิกไปพลิกมามองหน้าชายหนุ่มด้วยสายตาเหมือนลูกหมาหาทางกลับบ้านไม่เจอ
 
 
“พี่เคยคิดว่ากวางทำตัวน่ารำคาญหรือเปล่า?”  
 
 
ทุกคำที่กระต่ายพูดยังคงรบกวนจิตใจของเขา ถ้าเป็นคนอื่นก็คงไม่เท่าไร แต่นี่มาจากปากของเพื่อนที่สนิทที่สุด จะให้ทำเฉยไม่เก็บเอามาใส่สมองเลยก็คงไม่ได้  
 
 
“ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่อง วันๆ เอาแต่วิ่งตามพี่พอร์ช เซ้าซี้อยากอยู่กับพี่ตลอดเวลา.... มันเลวร้ายมากเลยใช่ไหม?”
 
 
“ทำไมอยู่ดีๆ ถึงมาถามพี่? ใครว่าอะไรกวางเหรอ?”
 
 
เพราะปกติแล้ว กวิวิชญ์เป็นพวกอยากทำอะไรก็ทำ ไม่ค่อยคิดหน้าคิดหลังหรือนึกถึงความรู้สึกของคนอื่นสักเท่าไร เข้าใจว่าสมัยอยู่กับพ่อแม่คงถูกสปอยล์จนเสียนิสัย พอย้ายมาอยู่ที่บ้านอศิรวัฒน์ถูกพ่อของเขาประคบประหงมสั่งให้ทุกคนคอยดูแลตามใจอย่าให้ขาดตกบกพร่อง.... พิธานจึงอดประหลาดใจไม่ได้เมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กทำท่าเหมือนจะคิดได้ว่าที่ผ่านมาตัวเองเกินเบอร์ไปเยอะเลยทีเดียว
 
 
ร่างบางดีดตัวกลับขึ้นมานั่งดีๆ หากดวงตากลมโตก็ยังฉายแววหม่นหมอง เพราะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าทุกอย่างที่กระต่ายพูดคือความจริงที่เขาควรตระหนัก แต่ในเมื่อสิ่งที่อยากให้เป็นกับร่างกายและจิตใจมันสวนทางกัน แล้วเขาควรทำอย่างไรเพื่อไม่ให้ตัวและคนรอบข้างรู้สึกแย่เกินไปกว่าที่เป็นอยู่
 
 
“กวางก็ไม่ได้อยากให้ตัวเองเป็นแบบนี้สักหน่อย.... แต่มันฝืนความรู้สึกกันไม่ได้จริงๆ ยิ่งปล่อยไว้มันก็ยิ่งแย่ลงทุกที ตอนนี้นอกจากเรื่องของพี่พอร์ชแล้ว กวางแบ่งสมองไปคิดถึงอย่างอื่นไม่ได้เลย.... กวางไม่อยากเรียน ไม่อยากฝึกงาน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยคิดเอาไว้ว่าอยากทำให้ได้มันหายไปจากหัวหมดแล้ว........”
 
 
พิธานพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าเข้าใจ ไม่ใช่เรื่องแปลกที่โอเมก้าวัยเจริญพันธุ์จะเกิดอาการปิดกั้นตัวเองจากเรื่องอื่นๆ แล้วหมกมุ่นอยู่แค่กับเรื่องจับคู่แบบที่เจ้ากวางน้อยกำลังเป็น.... มันคือธรรมชาติของพวกโอเมก้า อ่อนแอ อ่อนไหว และพึ่งพาตนเองไม่ได้ ต้องมีอัลฟ่าที่ไว้ใจได้หรือเบต้าคอยดูแลอยู่ตลอดเวลา เขาจะไม่โกหกหรอกว่าไม่เคยรู้สึกรำคาญเลย แต่ก็อย่างที่บอกว่ามันเป็นธรรมชาติของโอเมก้า เขาทำได้อย่างมากที่สุดก็แค่ถ่วงเวลาออกไปเรื่อยๆ
 
 
“งั้นลองไปหาหมอดูไหม?”  
 
 
ชายหนุ่มให้คำแนะนำ  
 
 
“เพื่อนๆ พี่น่าจะพอรู้จักหมอสูติฯ ที่เชี่ยวชาญเรื่องโอเมก้า บางทีมันอาจจะเป็นเพราะกวางกินยาคุมฮีทติดกันมาหลายปี ฮอร์โมนก็เลยแปรปรวนล่ะมั้ง”
 
 
“ไม่เอา กวางไม่อยากไปหาหมอ”
 
 
กวางน้อยส่ายหน้า ขืนไปหาหมอก็โดนจับได้สิว่าเขาหยุดยาคุมฮีทมาเดือนกว่าๆ แล้ว บางทีอาการที่เขาเป็นอยู่นี่ก็อาจเพราะหยุดยาคุมไปกะทันหันนั่นแหละ
 
 
“แล้วกวางจะให้พี่ช่วยยังไง?”
 
 
“แค่พี่พอร์ชยังอยู่กับกวางก็พอแล้ว.........” 
 
 
ร่างเล็กลุกขึ้นจากเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เดินอ้อมไปหาคู่หมั้นหนุ่มแล้วกอดเขาจากทางด้านหลัง.... กลิ่นน้ำหอม Armani Code ช่างเหมาะกันดีกับอัลฟ่าที่ใครๆ ต่างก็บอกว่าสมบูรณ์แบบไปหมดทุกอย่าง บอกตามตรงว่าต่อให้เขาไม่ใช่โอเมก้า ไม่ได้ถูกสัญชาตญาณดึงดูดให้ต้องเข้าหาพี่พอร์ช เขาก็มั่นใจว่าตัวเองจะยังหลงรักผู้ชายคนนี้ตั้งแต่แรกเห็นอยู่ดี 
 
 
“กวางก็ไม่รู้หรอกว่ามันเป็นเพราะฮอร์โมนหรือเพราะอะไร แต่กวางเหนื่อย ไม่อยากฝืนตัวเองอีกต่อไปแล้ว.... กวางจะแต่งงานกับพี่พอร์ช จะมีลูกให้พี่หลายๆ คน ทำในสิ่งที่โอเมก้าสมควรทำ จะได้หายจากความทรมานนี้เสียที.........”
 
 
ถ้าหากสาเหตุมาจากพี่พอร์ช ทางแก้ไขเดียวที่มีก็คือเขาต้องอยู่กับพี่พอร์ชให้ได้ ไม่เห็นต้องไปคิดหาทางอื่นให้มันยุ่งยากเลย
 
 
“ถ้ากวางจะมีลูก แล้วเรื่องเรียนจะทำยังไง?”  
 
 
พิธานย้อนถาม ด้วยความที่ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินคู่หมั้นประกาศว่าจะต้องคว้าใบปริญญามาให้ได้ ซึ่งแน่นอนว่าการแต่งงานและตั้งท้องย่อมทำให้สิ่งที่กวางน้อยเคยบอกว่าเป็นเป้าหมายหนึ่งในชีวิตต้องจบลง  
 
 
“เท่ากับว่าที่กวางพยายามมาทั้งหมดนั้นก็ไม่มีประโยชน์เลยนะ”
 
 
“โอ้โห พี่พอร์ชพูดเหมือนไอ้ต่ายเป๊ะเลย”  
 
 
ร่างเล็กห่อปากพลางหัวเราะเบาๆ.... ก็น่าแปลกเหมือนกันนะ ตอนที่เขาพูดว่าอยากเรียนบัญชี ทุกคนก็บอกว่าอย่าเลย ไม่มีโอเมก้าที่ไหนเรียนต่อป.ตรีกันหรอก แต่พอเขาจะเลิกเรียน ทุกคนก็พากันห้ามไม่อยากให้เลิกอีก   
 
 
“สิ่งที่กวางทำมันก็ไม่ได้มีประโยชน์มาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว.... เป็นแค่โอเมก้าจะเรียนสูงๆ ไปทำไม ยากก็ยาก เหนื่อยก็เหนื่อย แถมจบมาก็คงไม่มีใครอยากให้ทำงานอยู่ดี สุดท้ายก็ต้องแต่งงานทำหน้าที่ผลิตลูกให้อัลฟ่าตามที่ธรรมชาติกำหนดมา”
 
 
“ไม่คิดบ้างเหรอว่ากวางอาจจะเป็นโอเมก้าคนแรกของประเทศที่เรียนจบปริญญาโท?”
 
 
“กวางโง่จะตาย พี่พอร์ช ใครๆ ก็รู้......”  
 
 
เด็กหนุ่มคิดว่านั่นคือมุกตลกจึงอมยิ้มขำไปตามเรื่อง ขนาดมัธยมปลายยังลำบากแทบตายกว่าจะผ่านมาได้ ขืนเรียนป.โทจริงๆ มีหวังได้ผมหงอกขึ้นทั้งหัวก่อนอายุยี่สิบห้าแน่  
 
 
“เอาเวลาคิดเรื่องเรียนต่อไปคิดว่าหลังจากแต่งงานกับพี่พอร์ชแล้ว เราสองคนจะเป็นยังไงดีกว่า”
 
 
อาหารที่สั่งไว้ถูกยกเข้ามาพอดี กวางน้อยจัดแจงคีบริบอายสเต็กชิ้นหนานุ่มกำลังดีจากกล่องใส่ลงในจานให้คู่หมั้น ตามด้วยมันบดราดน้ำเกรวี่กับสลัดเครื่องเคียง ส่วนของเขาเป็นพาสต้ามีทบอลกับปีกไก่บาร์บิคิวไซส์เล็ก.... ได้กลิ่นมื้อเที่ยงหอมๆ กับบรรยากาศส่วนตัวแค่เขากับพี่พอร์ช ไม่ต้องลงไปเบียดเสียดต่อแถวกับคนอื่นในแคนทีน เพียงเท่านี้ กวิวิชญ์ก็ดูจะหายกลุ้มใจไปเองเป็นปลิดทิ้ง
 
 
หากพอหายคิดมาก เจ้าตัวเล็กก็กลับเข้าสู่โหมดเดิมทันที แผนการในอนาคตถูกนำมาเล่าให้พิธานฟังละเอียดยิบ บ่งบอกให้รู้ว่าทุกขั้นตอนในชีวิตของเขาที่คิดเตรียมการเอาไว้นั้นมีอีกฝ่ายรวมอยู่ด้วยทั้งหมดแล้ว
 
 
“กวางคิดเอาไว้คร่าวๆ ว่าพอแต่งงานแล้ว กวางจะแบ่งหุ้นที่มีอยู่ให้พี่พอร์ชครึ่งหนึ่ง แล้วก็จะให้พี่พอร์ชมีสิทธิ์บริหารหุ้นในส่วนที่กวางยังถืออยู่ด้วย.... พี่พอร์ชจะได้มีสิทธิ์มีเสียงไปงัดข้อกับพวกลุงๆ บอร์ดกรรมการในที่ประชุม ถ้ารวมกับหุ้นที่คุณลุงภาคมี พี่พอร์ชก็ว่าที่ท่านประธานคนใหม่ในอนาคตดีๆ นี่เอง” 
 
 
ร่างเล็กเอ่ยด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ อย่างน้อยเขาก็ไม่ใช่โอเมก้าไม่มีหัวนอนปลายเท้า เขามีสมบัติ มีหุ้น มีอะไรหลายๆ อย่างที่จะสามารถช่วยสนับสนุนหน้าที่การงานของว่าที่สามีได้  
 
 
“ที่ไม่ได้ให้ทั้งหมดไม่ใช่ว่ากวางขี้งกนะ แต่กวางจะเก็บบางส่วนไว้ให้ลูกของเรา.... ถ้าเรามีลูกสองคนก็คนละห้าเปอร์เซนต์ กำลังดีเลยเนอะ”
 
 
“กวางไม่ต้องยกหุ้นให้พี่หรอก”  
 
 
พิธานปฏิเสธ จริงอยู่ว่าตอนนี้เขายังไม่ได้มีหุ้นของตัวเองเป็นชิ้นเป็นอัน ที่เข้ามาอยู่ในตำแหน่ง MD ได้ก็เพราะได้รับมอบหมายจากประธานบริษัทซึ่งเป็นพ่อ และนั่นก็ทำให้เขาทำงานลำบากในหลายๆ ครั้งเวลาที่จะริเริ่มโครงการใหม่ๆ แล้วต้องสู้รบปรบมือกับผู้ถือหุ้นรายอื่นซึ่งเป็นพวกหัวโบราณ แต่การได้หุ้นมาถือง่ายๆ โดยการแต่งงาน ใครรู้เข้าก็คงได้หัวเราะเยาะดูถูกว่าเขาเป็นพวกเกาะเมียกินกันพอดี  
 
 
“พี่กะว่าจะทยอยขอซื้อจากบอร์ดคนอื่นๆ อยู่แล้ว ถ้ากวางไม่อยากเก็บหุ้นเอาไว้ พี่ก็ยินดีจะซื้อจากกวางสูงกว่าราคาในตลาด”
 
 
“ขอซื้อทำไม.... เดี๋ยวเราก็จะแต่งงานกันแล้ว ของๆ กวางก็เหมือนของพี่พอร์ชนั่นแหละ”  
 
 
กวางน้อยยังคงยืนกรานว่าไอเดียการใช้ชีวิตคู่ของตนนั้นถูกต้องแล้ว สามี-ภรรยาก็เปรียบเสมือนคนๆ เดียวกัน อะไรก็ตามที่เป็นของเขา พี่พอร์ชมีสิทธิ์อย่างเต็มที่ที่จะเก็บเกี่ยวใช้ประโยชน์จากมัน.... ปลายส้อมจิ้มปีกไก่แสนอร่อยย้ายจากกล่องไปไว้ในจานของพิธาน ใบหน้าน่ารักประดับรอยยิ้มน่าเอ็นดู ไม่อยากจะเซดเลยว่าในใจเขาวาดฝันลากยาวตั้งแต่งานแต่งไปจนถึงฮันนีมูนรอบที่สิบแล้ว
 
 
“แต่ถ้าพี่พอร์ชอยากจ่ายจริงๆ จ่ายเป็นความรักที่มีให้กวางกับลูกที่กำลังจะเกิดในอีกสักปี-สองปีข้างหน้าเป็นไง?”
 
 
ชายหนุ่มไม่ตอบ ใช้ความเงียบสงบสยบเคลื่อนไหว ปล่อยให้กวิวิชญ์พูดอะไรก็ได้ที่อยากพูดไปคนเดียว.... มีเพียงเรียวคิ้วเข้มขมวดชิดเข้าหากันที่คล้ายจะส่งสัญญาณเตือนให้รู้ว่าในห้วงความคิดของเขาเหมือนมีลมพายุพัดกระหน่ำ ทั้งฉุนเฉียวเดือดดาล โมโหโกรธเคือง ผิดหวังเสียใจ และปลงตกหมดสิ้นหนทาง ปั่นผสมรวมกันจนกลายเป็นความรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
 
 

 

 
 
 
 
ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่ใช่ แต่เคนเนทก็ยังลบภาพหลอนที่เกิดขึ้นตรงหน้าออกไปไม่ได้
 
 
ร่างกายของเขากำลังรู้สึกดี ดียิ่งกว่าเวลาที่ได้ชิมไวน์ Royal Demari ซึ่งเพิ่งออกมาจากโรงบ่มเสียอีก เลือดในกายรุ่มร้อนพลุ่งพล่านสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง ปลดปล่อยสัญชาตญาณหมาป่าที่แฝงอยู่ในจิตใต้สำนึกให้ออกมาแสดงความดุร้าย.... เขาจับร่างโปร่งบางพลิกคว่ำพลิกหงายตามใจชอบ ขยับบั้นเอวสอบสอดใส่อวัยวะที่บ่งบอกความเป็นอัลฟ่าเข้าไปในช่องทางของอีกฝ่ายถี่ยิบ ความอ่อนนุ่มที่โอบล้อมแกนกาย เสียงเนื้อกระทบเนื้อ เสียงกรีดร้องครางกระเส่า กลิ่นเหงื่อผสมกับน้ำหอมราคาแพงช่วยกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนได้อย่างยอดเยี่ยม
 
หากก็ยังไม่มากเท่ากับการมองเห็นคู่นอนเป็นใครบางคนที่เขาคงไม่มีวันได้ครอบครอง
 
เจ้ากวางน้อย....ที่แสนน่ารัก.........
 
 
 
‘คุณคีน.... พอก่อน’
 
 
 
เสียงร้องห้ามเข้าไม่ถึงโสตประสาทเมื่อความต้องการกำลังพุ่งทะยานสูงลิบ เคนเนทขบสันกราม ครางเสียงต่ำในลำคอก่อนจะยึดสะโพกอีกฝ่ายไว้ด้วยสองมือ โหมกระทั้นท่อนเนื้ออวบยาวให้ผลุบเข้า-ออกนับครั้งไม่ถ้วน.... สายตายิ่งพร่ามัวในขณะที่แรงกำหนัดกำลังครอบงำสติสัมปชัญญะ ไม่รู้อีกแล้วว่าเรื่องจริงเป็นอย่างไร เขามองเห็นเพียงภาพใบหน้าอ่อนใสของโอเมก้าตัวน้อยบิดเบี้ยวเหยเก ร้องครางอยู่ใต้ร่างเขาด้วยความเสียวซ่าน เส้นผมสีน้ำตาลเข้มกระจายทั่วหมอน ผิวแก้มชื้นเหงื่อแดงก่ำ ดวงตากลมโตคลอหยาดน้ำ กลีบปากอิ่มเผยอหอบครางเรียกชื่อเขาไม่ขาด
 
 
นึกถึงทีไรก็คล้ายว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้ทุกที.... อยากจะฉีกทึ้ง ขย้ำกัดกินเรือนร่างบอบบางให้แหลกคามือ เอาให้สาสมกับความกระหายอยากที่เก็บกลั้นไว้
 
 
น่ารักที่สุด......กวางน้อยแบมบี้ของเขา........
 
 
 
‘คุณคีน.......พอได้แล้วครับ........’
 
 
 
เคนเนทจับท่อนขาเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นพาดไหล่ ก่อนจะขย่มสะโพกแข็งแรงเข้าหาร่างข้างใต้อย่างไม่คิดออมมืออีกต่อไป เสียงแหบหวานครางระงมเมื่ออัลฟ่าหนุ่มเกร็งลำตัวกระทั้นความเป็นชายเข้าไปจนสุด เสพความรู้สึกซ่านเสียวที่ได้จากโพรงถ้ำนุ่มแน่นให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้.... น้ำเชื้อสีขาวขุ่นฉีดพุ่งเข้าเติมเต็มช่องทางที่เขาใช้ร่วมรักจนเอ่อล้นออกมา คลื่นความกระสันแล่นปราดจากท้องน้อย ผ่านลอนกล้ามมัดใหญ่ขึ้นสู่หัวสมองซึ่งเต็มไปด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าตัวผู้
 
 
กลิ่นฟีโรโมนที่ได้สูดดมในวันนั้นยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกจนถึงเดี๋ยวนี้ ก่อกวนทั้งร่างกายและจิตใจเขาให้ปั่นป่วนไปหมด
 
 
เขาอยากมีเซ็กส์กับเจ้ากวางน้อย
 
 
อยากมาก.... อยากจนทนไม่ไหว.....
 
 
คอยดูเถอะ ถ้าได้เอาสักครั้ง พ่อจะเล่นให้สะโพกครากจนลุกจากเตียงไม่ขึ้นไปทั้งเดือนเลย!
 
 
 
 
‘คีน ผมบอกให้พอได้แล้วไง!’
 
 
 
“โอ๊ย!!!”
 
 
ร่างหนากระเด้งตัวร้องลั่นทันทีที่ความเจ็บแล่นปรี๊ดไปตามผิวเนื้อ กลบความรู้สึกเสียวให้หายวับไปพร้อมๆ กับภาพใบหน้าเด็กหนุ่มที่เขาสร้างขึ้นมาเอง.... เขาสะบัดหัวแรงๆ เมื่อสติสตังเริ่มกลับเข้าที่ ไม่มีกลิ่นฟีโรโมน ไม่มีหนูแบมบี้ ไม่มีห่าเหวอะไรก็ตามที่เขาเพ้อถึงเลยแม้สักอย่างเดียว
 
 
มีแต่เสือดาวหนุ่มที่นอนแยกเขี้ยวตาวาว พร้อมจะขย้ำหัวเขาให้หลุดถ้าไม่รีบลุกแล้วถอยออกไปเดี๋ยวนี้....!
 
 
“แอล!”  
 
 
เคนเนทตะโกนโวยวาย มือก็คลำหัวไหล่ตรงที่ถูกกัดป้อยๆ เล่นแรงขนาดนี้เชื่อเลยว่าต้องมีรอยห้อเลือดฝากไว้เป็นของแถมแน่  
 
 
“คุณกัดผมทำไมเนี่ย!?”
 
 
“ก็คุณนั่นแหละ เรียกเท่าไรก็ไม่ได้ยิน”  
 
 
‘เอลเลน ทิวากร โบเนต์’ หรือที่ในวงการบันเทิงรู้จักในชื่อสั้นๆ ว่า ‘แอล’ ตอบกลับอัลฟ่าคู่ขาอย่างไม่ใยดี เขาถอนหายใจแสดงท่าทางเบื่อหน่ายเมื่อข้อตกลงก่อนขึ้นเตียงระหว่างตนเองกับเคนเนทถูกละเมิดอีกครั้ง และนั่นก็ทำให้เขาต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดกับอีกฝ่ายเสียบ้าง  
 
 
“ดูสิ เสร็จข้างในอีกแล้ว.... ถ้าคราวหน้ายังเผลอปล่อยในอีก ผมจะบังคับให้คุณใส่ถุงยางแล้วนะ คีน”
 
 
ว่าแล้วก็ชันขาขึ้นสำรวจสภาพความเสียหายต่อหน้าต่อตาผู้ก่อการร้าย อันที่จริงเอลเลนก็ไม่ได้ห่วงเรื่องโรคติดต่ออะไรนักหรอก ช่วงนี้ทั้งเขาและเคนเนทต่างก็งานยุ่งกันทั้งคู่ ไม่มีโอกาสได้ลองของใหม่สักที ก็เลยยอมไฟเขียวให้เคนเนทเล่นสดแก้เบื่อไปพลางๆ แต่ก็อุตส่าห์คุยกันดิบดีแล้วว่าห้ามหลั่งข้างในเพราะมันทำความสะอาดยาก.... ซึ่งผลก็เป็นอย่างที่เห็น ให้ทำห้าครั้ง พ่ออัลฟ่าเลือดร้อนก็ปล่อยในสักสี่ครั้งได้ อยากจะบ้า!
 
 
“หลั่งเยอะชะมัด คุณทำผมเหนียวหนึบไปทั้งตัวเลย.... นี่ถ้าผมเป็นโอเมก้าคงมีลูกให้คุณได้สักโหลนึงแล้วมั้งเนี่ย”
 
 
ร่างโปร่งคว้าทิชชู่ตรงหัวเตียงมาเช็ดคราบน้ำกามที่เลอะตรงซอกขาและปากทางด้านหลัง แต่เช็ดเท่าไรก็ไม่หมดเพราะไอ้ส่วนที่เคนเนททิ้งค้างเอาไว้ในตัวเขายังคงปริ่มย้อยออกมาเรื่อยๆ ทำเอาคนหน้าสวยบ่นกะปอดกะแปดอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์
 
 
“อย่าบ่นน่า ยังไงคุณก็ไม่ท้องสักหน่อย”
 
 
หนุ่มลูกครึ่งสามเชื้อชาติกระตุกยิ้มมุมปาก ก็รู้หรอกว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิดคำพูด แต่เขาก็ไม่ถือเป็นเรื่องคอขาดบาดตายเพราะแอลเป็นเบต้าเพศชาย มีเซ็กส์กับอัลฟ่าแบบหลั่งในวันละร้อยครั้งก็ไม่มีทางติดลูกได้แน่ๆ
 
 
หมาป่าร่างยักษ์ดึงคู่นอนคนโปรดเข้ามากอดก่อนจะไซ้ซอกคอขาวเป็นสัญญาณให้รู้ว่าเขาพร้อมจะเริ่มเกมรักรอบใหม่แล้ว
 
 
“พอได้แล้ว.... พรุ่งนี้ผมมีงาน ไม่อยากเดินขาถ่างบนรันเวย์ให้คนอื่นเขาเอาไปนินทา”  
 
 
น่าเสียดายที่หนนี้ เสือดาวสุดเซ็กซี่ไม่ยอมเล่นด้วย มิหนำซ้ำยังขมวดคิ้วจ้องหน้าเคนเนทเหมือนกำลังพยายามจับพิรุธ  
 
 
“ถามจริงเหอะ คีน คุณไปโดนตัวอะไรมากันแน่ ช่วงเดือนที่ผ่านมาคุณเซ็กส์จัดเอามากๆ เลยนะ.... ของใหญ่กว่าปกติ ทำก็แรง หลั่งก็นาน แถมเสร็จกี่รอบก็ยังไม่พอ”
 
 
โดยปกติแล้ว อัลฟ่าทุกคนล้วนแล้วแต่มีสัญชาตญาณในการสืบพันธุ์ที่รุนแรงกว่าเบต้า.... พวกเขาสามารถร่วมรักได้นานกว่า อึดกว่าและบ่อยครั้งกว่า พวกเบต้าที่ไม่ฝักใฝ่ในเรื่องพรรค์นี้ก็มักจะพูดว่าอัลฟ่าคือเผ่าพันธุ์ของพวกบ้าเซ็กส์ ซึ่งเคนเนทก็ขี้เกียจจะเถียง เพราะสำหรับเขาแล้ว การมีเซ็กส์ถือเป็นปัจจัยห้าของชีวิต ไม่มีก็ทุรนทุราย ขาดไม่ได้ ตายสถานเดียว
 
 
ที่ค่อนข้างแย่ก็คือ ก่อนหน้านี้เขายังพอสามารถควบคุมตัวเองได้บ้าง ไม่เคยถึงกับสติหลุดเวลามีเซ็กส์กับคนที่เป็นเบต้า ต่อให้เป็นเอลเลนที่มีอะไรกันบ่อยจนเรียกได้ว่าทันเกมกันทุกท่วงท่า เขาก็ยังไม่เคยพลาดปล่อยใน
 
 
จนกระทั่งวันที่โดนฟีโรโมนของเจ้าลูกกวางตัวดื้อเล่นงานนั่นละ ทำเอาทั้งสมองบนและสมองล่างของเขาพังไปเป็นแถบๆ....
 
 
“อ้าว ผมก็นึกว่าคุณชอบ”
 
 
ให้ตายก็บอกไม่ได้ว่าโดนฟีโรโมนคู่หมั้นเพื่อนสนิทหลอนจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว เคนเนทจึงได้แต่พูดจายียวนกลบเกลื่อนไปตามเรื่อง
 
 
“แหงสิ ถ้าไม่ชอบล่ะก็เผ่นหนีไปตั้งนานแล้ว เอาดุขนาดนี้”  
 
 
คุณแอลตอบกลับอย่างไม่มีเหนียมอาย ริมฝีปากบางเฉียบยกมุมในขณะที่ปลายนิ้วเรียวจิ้มลงบนแผงอกล่ำราวกับจะแกล้งล้อเลียน  
 
 
“ผมน่ะไม่มีปัญหาหรอก แต่ถ้าวันไหนที่คุณได้คู่เป็นโอเมก้าขึ้นมา ระวังเมียจะตายคาอกเอานะ”
 
 
“รู้ได้ไงว่าผมจะแต่งกับโอเมก้า?” 
 
 
อัลฟ่าหนุ่มย้อนถามด้วยความสงสัย เพราะเท่าที่จำได้ ตั้งแต่ย้ายมาอยู่เมืองไทย เขาเคยมีอะไรๆ กับเด็กที่เป็นโอเมก้ายังไม่ถึงห้าครั้งเลยมั้ง แถมเด็กพวกนั้นก็เป็นโอเมก้าในคลับขายบริการ เขาก็แค่ซื้อกินแก้ขัดไปอย่างนั้นเอง ไม่มีความคิดที่จะเอามาเลี้ยงดูหรือแต่งงานออกหน้าออกตาด้วยแม้แต่น้อย  
 
 
“ผมมีนายแบบที่ฮอตที่สุดให้นอนกอดแทบทุกคืน แถมลีลาคุณก็เด็ดกว่าใครทั้งหมด แบบนี้ผมไม่ต้องจับคู่กับโอเมก้าก็ได้”
 
 
“ทำปากเก่งไปเถอะ เดี๋ยวเจอโอเมก้าขาวๆ เอ๊าะๆ นอนแหกขาปล่อยฟีโรโมนล่อเข้าหน่อย ขี้คร้านคุณจะลืมชื่อลืมหน้าผมไปเลย”
 
 
เอลเลนทำเสียงเยาะอย่างไม่เชื่อคำพูดอีกฝ่าย พากพอได้ยินเสียงทุ้มหัวเราะขำกลับมาก็ไม่ได้ติดใจอะไร
 
 
 
ทว่า บทสนทนาเรื่องการแต่งงานระหว่างเคนเนทกับโอเมก้ายังไม่จบลงแค่นั้น หลังจากอาบน้ำอาบท่าเสร็จเรียบร้อยแล้ว นายแบบหนุ่มก็ออกมายืนเป่าผมที่หน้ากระจกแล้วชวนคุยต่อ.... เพราะตัวเขาเอง ถึงแม้จะเป็นเบต้าลูกครึ่งที่เกิดและเติบโตในเมืองไทย แต่ก็มีญาติๆ ทางฝ่ายพ่อในนอร์มังดีซึ่งยังเคร่งครัดเรื่องการจับคู่กันระหว่างอัลฟ่ากับโอเมก้าอยู่ โดยเฉพาะพวกที่มาจากตระกูลคหบดี เจ้าของที่ดินหรือพวกสืบเชื้อสายขุนนางเก่า ก็เลยพาลสงสัยมาถึงคุณชายเคนเนท วิลเลียม แซมมวลส์ไปด้วยว่าทำไมถึงยังรอดจากการถูกหมั้นหมายมาได้จนป่านนี้
 
 
“ว่าแต่ทางบ้านคุณที่อังกฤษไม่เคยพูดถึงเรื่องแต่งงานบ้างเหรอ.... ไม่มีแบบว่าเลือกโอเมก้าหน้าตาดีๆ ชาติตระกูลเหมาะสมมาให้คุณจับคู่ผลิตลูกเหมือนครอบครัวอัลฟ่าอื่นๆ เลยอะไรทำนองนี้?”
 
 
“บ้านผมเป็นพวกหัวสมัยใหม่น่ะ ไม่ได้ซีเรียสว่าจะลูกหลานจะต้องเกิดมาเป็นอัลฟ่าเท่านั้น.... ได้ก็ดี ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร”
 
 
ร่างสูงตอบแบบไม่คิดมาก ก็เพราะความไม่เข้มงวดของปู่ย่าตายายนี่แหละ เขาถึงมีโอกาสใช้ชีวิตอิสระจนย้ายมาทำงานอยู่เมืองไทยได้ตั้งหลายปี แต่ก็มีแอบคิดอยู่เหมือนกันว่าอีกสักห้า-หกปี ถ้าเขายังไม่ได้มีพันธะระยะยาวอะไรที่ประเทศนี้ ก็คงถึงเวลาที่เขาต้องย้ายกลับไปอยู่ที่วินเชสเตอร์กับครอบครัวตามเดิม
 
 
“งั้นคุณก็โชคดีแล้วล่ะ” 
 
 
แอลพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ ก่อนที่ชื่อของบุคคลที่สามจะถูกดึงเข้ามาเป็นหัวข้อในการพูดคุยแลกเปลี่ยนข้อมูล  
 
 
“แต่คุณพอร์ชนี่สิ ใกล้จะประกาศแต่งงานอย่างเป็นทางการอยู่แล้ว ยังบอกไม่ได้เลยว่าโชคดีหรือโชคร้าย”
 
 
“ไอ้พอร์ช? มันทำไมเหรอ??”
 
 
“ก็เรื่องที่เขาจะแต่งงานกับน้องกวางคู่หมั้นเร็วๆ นี้ไง”  
 
 
ในตอนแรก ร่างเพรียวเข้าใจว่าเคนเนทก็แค่งงที่เขาเปลี่ยนเรื่องคุยเร็วเกินไป หากเมื่อสังเกตเห็นสีหน้าเหวอรับประทานของอีกฝ่าย ถึงได้รู้ว่านอกจากทีมงานซึ่งมีส่วนเกี่ยวข้องกับงานเลี้ยงใหญ่ในช่วงต้นเดือนหน้า ดูท่าทางจะยังไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย  
 
 
“ผมบังเอิญได้ยินมาจากเพื่อนที่เป็นออกาไนเซอร์จัดงานปาร์ตี้วันเกิดให้น้องกวาง เห็นว่าน้องเขาวางแผนว่าจะให้คุณพอร์ชขึ้นไปขอแต่งงานบนเวทีหลังจากเป่าเค้กเสร็จแล้ว.... ซอรี่นะ ผมนึกว่าคุณน่าจะรู้เรื่องนี้แล้วเสียอีก”
 
 
“ยังไม่รู้หรอก.... ไอ้พอร์ชมันไม่ได้บอก”
 
 
“งั้นคุณก็อย่าเพิ่งบอกใครแล้วกัน นี่กลายเป็นผมปากโป้งไปเสียฉิบ”
 
 
เคนเนทยักไหล่ทำเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร.... รู้ก็ดี ไม่รู้ก็ช่าง ยังไงเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับเขาสักหน่อย อย่างมากที่สุดก็แค่ทำหน้าที่เพื่อนเจ้าบ่าวให้พิธาน
 
 
แต่ไม่ถึงห้าวินาทีหลังจากนั้น ก้อนแข็งๆ รสขมปร่าซึ่งโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้กลับวิ่งมาจุกอยู่ในลำคอ ทำเอาอัลฟ่าหนุ่มอึดอัดจนทนนั่งเฉยอยู่ไม่ไหว หัวใจคล้ายโดนมือที่มองไม่เห็นบีบจนปวดหนึบไปหมด.... ร่างหนาลุกขึ้นคว้าผ้าเช็ดตัวพันท่อนล่าง เปิดประตูระเบียงคอนโดฯ แล้วหยิบบุหรี่ Davidoff Gold มาจุดสูบ รับลมเย็นๆ ผสมกับกลิ่นฉุนเฝื่อนที่ช่วยให้สมองปลอดโปร่งได้ดีนัก
 
 
นี่เขาเป็นอะไรไป? กำลังหงุดหงิดเรื่องอะไรกันแน่?
 
 
ไอ้พอร์ชจะแต่งงานกับหนูแบมบี้ก็ถูกต้องแล้วนี่ สองคนนี้หมั้นกันมาตั้งแต่ก่อนที่ไอ้พอร์ชจะไปเรียนต่อที่บอสตันด้วยซ้ำ.... และตลอดเวลาที่ผ่านมาก็เขาเองไม่ใช่เหรอที่คอยพูดกรอกหูเพื่อนว่าควรเป็นฝั่งเป็นฝาได้แล้ว อย่าให้คู่หมั้นต้องรอเรื่อยเปื่อยไม่มีจุดหมายแบบที่มันกำลังทำอยู่
 
 
แต่ให้ตายเถอะ พอนึกถึงเหตุการณ์ที่สนามกอล์ฟเมื่อครึ่งเดือนก่อน กับเรื่องที่เขาเป็นคนเดียวในกลุ่มที่ได้ยินเสียงร้องของหนูแบมบี้ซึ่งอยู่ห่างออกไปครึ่งค่อนไมล์ เป็นคนเดียวที่สามารถวิ่งเข้าไปถึงตัวกวางน้อย เป็นคนเดียวที่มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อฟีโรโมนแป้งเด็กนั่น.... เขากลับเริ่มเกิดความคิดน่ารังเกียจขึ้นมาว่า ‘ไอ้พอร์ชไม่สมควรได้แต่งงานกับหนูแบมบี้!’
 
 
เขาไม่อยากให้ทั้งสองคนได้กัน
 
 
ไม่อยากให้ไอ้พอร์ชเอาไอ้นั่นของมันใส่เข้าไปในตัวหนูแบมบี้ เหมือนที่เขาคิดอยากจะทำแต่ทำไม่ได้....!
 
 
 
“ว้าว ทำหน้าอย่างกับคนอกหัก”  
 
 
เอลเลนโผล่มาอยู่ข้างหลังร่างสูง ท่อนแขนโอบรอบบั้นเอวหนาในขณะที่สันคางสวยได้รูปเกยไว้บนลาดไหล่กว้าง น้ำเสียงแหบหวานกระซิบยั่วเย้าทีเล่นทีจริง ด้วยไม่รู้ว่าข้างในใจอัลฟ่าหนุ่มกำลังคิดถึงสิ่งใดกันแน่ 
 
 
 “ถึงคุณพอร์ชจะแต่งงานไป แต่คุณก็ไม่ต้องกลัวเหงานะ คีน.... ผมจะมาเล่นกับคุณทุกคืนเลย ถ้าว่าง”
 
 
เคนเนทแค่นเสียงหึในลำคอ.... ร้อยทั้งร้อยก็ต้องเดาว่าเขาคงรู้สึกเคว้งคว้างน่าดูถ้าหากพิธานแต่งงานมีครอบครัว ด้วยความที่เราสนิทกันมาก และคงไม่มีใครคาดคิดจริงๆ นั่นละว่าเขาอยากตีท้ายครัวเพื่อนสนิทแทบบ้า 
 
 
“มาอีกคนแล้ว ชอบหาว่าผมเป็นเมียไอ้พอร์ชดีนัก”
 
 
ร่างหนาหันมาเผชิญหน้ากับนายแบบหน้าหวานหุ่นนาฬิกาทราย หน่วยตาคมสบมองดวงตาเรียวซึ่งยังคงฉายแววล้อเลียนไม่เลิก ก่อนจะเลื่อนต่ำลงสู่เรือนร่างซึ่งห่มคลุมเอาไว้ด้วยเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งไม่ติดกระดุมหน้า.... หากจะพูดให้ชัดเจนละก็ คงต้องบอกว่ามันก็ไม่ได้ต่างกับร่างเปลือยเปล่าเลยสักนิด
 
 
“ตกลงว่าไม่ใช่?”
 
 
เสือดาวหนุ่มเดาะลิ้นถาม รอยยิ้มพรายแสนเซ็กซี่ดูมีนัยยะอย่างอื่นมากกว่าแค่อยากรู้คำตอบ
 
 
“ใช่หรือไม่ใช่ ผมให้คุณคิดเอง”  
 
 
แต่เสียใจด้วย หมาป่าก็คือหมาป่า ไม่ใช่ลูกแกะน้อยที่จะบาดเจ็บได้ง่ายๆ.... เคนเนทขยี้ก้นบุหรี่ที่เหลือกับราวกั้นระเบียง แล้วจึงช้อนตัวเอลเลนอุ้มขึ้นพาดบ่าพากลับเข้าไปภายในห้อง ทันทีที่แผ่นหลังเนียนสัมผัสกับฟูกที่นอนยับย่นเนื่องจากเพิ่งผ่านสงครามเซ็กส์ดุเดือดมายังไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เขาก็ตามขึ้นคร่อมดึงเสื้อเชิ้ตเวรที่ไม่ได้ช่วยปกปิดอะไรนั่นทิ้งไปให้พ้นสายตา  
 
 
“แต่บอกไว้ก่อนเลย พวกที่ตอบว่าใช่ ผมจะจับทำเมียให้หมด”
 
 
“Okay , whatever floats your boat. (โอเค เอาที่คุณสบายใจ)”
 
 
เอลเลนไม่ได้คิดอะไรมากในตอนที่เคนเนทขย่มร่างเขาหนักหน่วงแทบลืมหายใจ.... ก็แค่ธรรมชาติของอัลฟ่า หิวบ่อยก็ต้องกินบ่อยเป็นเรื่องปกติ
 
 
จะมีก็แค่เคนเนทเท่านั้นที่รู้แก่ใจตัวเองดีว่ากำลังทำอะไรลงไป เขาหวังว่าการมีเซ็กส์กับเอลเลนจะช่วยให้ลืมเรื่องน่าหงุดหงิดเหล่านั้นได้.... เขาคือหนุ่มโสดเนื้อหอม เพลย์บอยตัวฉกาจที่สาวๆ เบต้าต่างหมายปองอยากขอขึ้นเตียงด้วยสักครั้งก่อนตาย เกิดมาเพื่อเป็นหมาป่าเดียวดาย เขาไม่ใช่คนที่เหมาะกับการมีคู่เป็นตัวเป็นตน เขายังไม่พร้อมจะมีลูกมีเมีย ไม่พร้อมจะสร้างครอบครัว ไม่พร้อมจะดูแลรับผิดชอบชีวิตใครทั้งสิ้น
 
 
 
เป็นไอ้พอร์ชที่ได้แต่งงานกับหนูแบมบี้นั่นแหละดีแล้ว......
 
 
 
TO BE CONTINUE
#บังเอิญท้อง
 
[ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α
- [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 10 : 'แสดงความเป็นเจ้าของ' [11 กุมภาพันธ์ 2562 00:19 น.]
- [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 9 : 'แด๊ดดี้ยืนหนึ่ง' [11 กุมภาพันธ์ 2562 00:19 น.]
- [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 8 : 'กวางน้อยทำรังแต่พอตัว' [11 กุมภาพันธ์ 2562 00:19 น.]
- [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 7 : 'ชั่วเจ็ดที ไม่ดีสักหน' [11 กุมภาพันธ์ 2562 00:19 น.]
- [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 6 : 'บทเรียน One Night Stand' [11 กุมภาพันธ์ 2562 00:19 น.]
- [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 5 : 'จุดอ่อนของอัลฟ่า' [11 กุมภาพันธ์ 2562 00:19 น.]
- [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 4 : 'เซอร์ไพรส์กันให้สุด' [11 กุมภาพันธ์ 2562 00:19 น.]
- [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 3 : 'คู่หมั้นคู่หมาย' [11 กุมภาพันธ์ 2562 00:19 น.]
- [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 2 : 'ปรบมือข้างเดียวก็ดังได้' [11 กุมภาพันธ์ 2562 00:19 น.]
- [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 1 : 'กลิ่น' [11 กุมภาพันธ์ 2562 00:19 น.]
ดูทั้งหมด

  แสดงความคิดเห็น

ตัวหนา ตัวเอียง ตัวขีดเส้นใต้ ตัวขีดกลาง ชิดซ้าย กึ่งกลาง ชิดขวา รูปภาพ ลิ้งก์ ขนาดต้วอักษร สีต้วอักษร

ชื่อ: *
E-mail : *
ไม่ต้องการแสดง Email
รหัสตรวจสอบ : Security Image
* กรุณากรอกรหัสที่อยู่ในรูป

Copyright by http://www.alizzykame.com
2006-2015
Engine by MAKEWEBEASY