ดูสินค้าในตะกร้า    แจ้งการชำระเงินออนไลน์   
  
   FICTION BOOK (17)
   WEBBOARD
สถิติผู้เข้าชม
 ขณะนี้มีผู้เข้าใช้ 4
 ผู้เข้าชมในวันนี้ 111
 ผู้เข้าชมทั้งหมด 879,932
กรุณาฝาก Email ของท่าน
  เพื่อรับข่าวสาร ที่น่าสนใจ
2 เมษายน 2563
อา จ. อ. พ. พฤ ศ. ส.
   
10  11 
12  13  14  15  16  17  18 
19  20  21  22  23  24  25 
26  27  28  29  30     
             
  [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α
[ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 5 : 'จุดอ่อนของอัลฟ่า'
[11 กุมภาพันธ์ 2562 00:44 น.]จำนวนผู้เข้าชม 2216 คน
Cruel Intentions

บัง ▪ เอิญ ▪ ท้อง ~
 





 
5





หลังจากจัดการตัวเองให้พ้นจากอาการเมาฟีโรโมนโอเมก้าในห้องน้ำของโรงแรม เคนเนทก็เสียเวลาอีกพักใหญ่ไปกับการสงบจิตสงบใจท่องว่าเจ้ากวางน้อยคือคู่หมั้นของพิธาน เป็นว่าที่เมียเพื่อน และนโยบายเด็ดขาดของเขาก็คือไม่ยุ่งกับคนที่มีเจ้าของ.... ทว่า หัวใจยังคงเต้นแรงไม่หยุด อะดรีนาลีนยังคงหลั่งเหมือนเวลาที่ออกกำลังกายหนักๆ ถึงแม้จะได้ปลดปล่อยความต้องการไปแล้ว จะโทษว่าเพราะมันคือจุดอ่อนของอัลฟ่าก็พูดได้ไม่เต็มปาก ไม่อย่างนั้น เขาก็คงบึ่งรถไปคลับโอเมก้าและซื้อเด็กขายบริการสักคนมาขึ้นเตียงด้วยตั้งแต่เมื่อชั่วโมงก่อนแล้ว


แต่เขาทำไม่ได้.... ถ้าจะนอนกับโอเมก้า ใจมันก็คอยแต่จะคิดถึงหนูแบมบี้ เด็กดื้อปากร้ายที่เกลียดขี้หน้าเขายิ่งกว่าอะไรทั้งหมด






รถยนต์ Bentley Continental เพิ่งแล่นลงจากสะพานตากสินเพื่อมุ่งหน้าสู่คอนโดมิเนียมของคนรู้จักแถวเจริญนคร.... เขารู้ว่ามันฟังดูแย่ที่ต้องหาตัวสำรองมาทำหน้าที่ตุ๊กตายาง แต่คนที่เขาจะมีเซ็กส์ด้วยได้โดยที่ไม่ต้องตอบคำถามจุกจิก ไม่ต้องโกหกว่ารัก ไม่ต้องสัญญาว่าจะทำนู่นทำนี่ให้ทั้งๆ ที่ไม่ได้อยากทำเลยสักนิด ก็มีแค่เอลเลนคนเดียว


โทรศัพท์มือถือซึ่งถูกโยนไว้บนเบาะที่นั่งข้างคนขับสั่นดังครืดๆ ชายหนุ่มจึงคว้าหูฟังบลูทูธมาใส่ก่อนจะเริ่มบทสนทนาโดยไม่ต้องมองหน้าจอเลยว่าใครเป็นคนโทรมาเอาตอนดึกดื่นป่านนี้


“เหมือนรู้ใจเลยนะ แอล.... ผมกำลังจะไปหาคุณพอดี”


เคนเนทเอ่ยทักตามประสาคนคุ้นเคย เขาเห็นเอลเลนโพสต์ในอินสตราแกรมว่าเสร็จงานตั้งแต่ช่วงเย็นและไปดินเนอร์สังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนนายแบบต่อ เวลานี้ก็คงเพิ่งกลับถึงคอนโดฯ และน่าจะกำลังเปลี่ยวได้ที่เช่นกัน


ทั้งที่คิดว่าดีมานด์กับซัพพลายน่าจะตรงกัน จึงผิดคาดพอสมควรที่เขาไม่ได้ยินเสียงแหบเสน่ห์อ้อนแบบเซ็กซี่ตอบกลับมา หากแต่เป็นคำถามแสดงถึงความประหลาดใจขั้นสุด


(อ้าว นี่คุณไม่ได้อยู่ในงานวันเกิดน้องกวางหรอกเหรอ?)



“เปล่า ผมออกมาได้สักพักแล้ว”


เรียวคิ้วหนาขมวดนิดๆ เมื่อปลายสายอุทานถึงพระเจ้าเสมือนว่าเห็นรถขยะคว่ำอยู่ตรงหน้า ยังไม่ทันที่เคนเนทจะได้ถามต้นสายปลายเหตุ เอลเลนก็ชิงเป็นฝ่ายถามขึ้นมาเสียก่อน


(งั้นคุณก็คงจะยังไม่รู้สินะว่างานน้องกวางตอนนี้เละไปถึงไหนแล้ว)


“ทำไม? ข้างในงานมีอะไรเหรอ?”


(โอ้โห ยิ่งกว่าคำว่ามีอีก)


อัลฟ่าหนุ่มยิ่งประหลาดใจ เพราะครั้งสุดท้ายที่เขาเดินผ่านประตูด้านหน้าห้องรอยัลบอลรูมเพื่อออกไปยังลานจอดรถ สถานการณ์ก็ยังดูปกติดี แม้จะไม่มีไอ้พอร์ชอยู่ข้างๆ แต่เจ้ากวางน้อยก็มีเพื่อนเบต้ากลุ่มใหญ่คอยล้อมกรอบเอาไว้ไม่ให้อัลฟ่าที่ไหนมาลากตัวไปง่ายๆ รวมถึงยังมีทีมออกาไนเซอร์ที่ท่านประธาน The Superior Group จ้างมาคอยช่วยดูแลเจ้าตัวอีกแรงด้วย


(ผมส่งคลิปวิดีโอไปให้คุณในไลน์นะ หาที่จอดแล้วก็ดูซะว่าเกิดอะไรขึ้น ดูเสร็จแล้วก็โทรกลับมาด้วย)


ไม่ถึงสิบวินาที มือถือเขาก็เด้งเตือนว่ามีคลิปส่งมาจากเอลเลน เคนเนทเลี้ยวรถเปิดไฟจอดข้างทางก่อนคว้าโทรศัพท์มาดู


หัวสมองของเคนเนทเย็นวาบเหมือนถังบรรจุน้ำแข็ง ในขณะที่ดวงตาร้อนผ่าวด้วยความไม่พอใจและไม่เข้าใจอย่างแรง.... ห้องจัดเลี้ยงสุดหรูในโรงแรมห้าดาวซึ่งเต็มไปด้วยแขกเหรื่อนักธุรกิจและคนในแวดวงสังคมระดับแนวหน้า กลับกลายเป็นสาขาสองของคลับใต้ดินสกปรกในนิวยอร์ก ไฟถูกหรี่ลงจนแทบมองไม่เห็นว่าใครเป็นใคร เสียงเพลงอิเล็กโทรนิกส์จังหวะรกหูดังกระหึ่ม และมีเด็กวัยรุ่นกับพวกผู้ใหญ่ลืมแก่ถือขวดเหล้าเดินว่อนกันเต็มไปหมด


และเจ้าภาพงานวันเกิดซึ่งควรจะเป่าเค้ก อธิษฐานแล้วขึ้นห้องไปนอนกับคู่หมั้น ทำไมถึงมาเต้นร่อนเอวให้ตัวผู้ที่ไหนก็ไม่รู้ป้อนเหล้าถึงปากแบบนี้....!!??


“แอล นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!?”  


เคนเนทโทรกลับไปหาเอลเลนโดยที่ทนดูคลิปไปได้แค่ครึ่งเดียว เส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบเมื่อความเครียดและความโกรธพุ่งพรวดขึ้นมากำลังครอบงำประสาททุกส่วน ซึ่งมันก็ยิ่งบีบรัดเขม็งเกลียวเมื่อภาพหนูแบมบี้นัวผู้ชายแปลกหน้ายังติดตาเขาอยู่แม้จะหยุดดูคลิปไปแล้ว  


“ตอนที่ผมออกมาจากงานก็ยังดีๆ กันอยู่เลย แล้วมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง!!??”


(ก็เพราะไม่รู้นี่ไง เพื่อนผมส่งมาให้ดู ผมถึงได้โทรถามคุณเนี่ย)


“ผมก็ไม่รู้..........”


(แล้วคุณพอร์ชไปไหน? ทำไมไม่อยู่กับน้องกวาง?) 


เรื่องนั้นเคนเนทก็สงสัยอยู่เช่นกัน มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เด็กติดคู่หมั้น คิดถึงแต่คู่หมั้นทุกลมหายใจเข้าออกอย่างหนูแบมบี้จะกล้าทำตัวเหมือนวัยรุ่นใจแตกต่อหน้าไอ้พอร์ช ยกเว้นเสียแต่ว่าไอ้พอร์ชจะไปทำอะไรให้เจ้ากวางน้อยสติแตกจนกระทั่งเอาเหล้ามาดื่ม แล้วเด็กที่วันๆ อยู่แค่บ้านกับมหาวิทยาลัย นานทีปีหนจะได้ออกไปเที่ยวสักครั้งก็ไม่แปลกที่พอดื่มแล้วจะควบคุมตัวเองไม่ได้อย่างที่เห็น


ไม่สิ.... อย่างไอ้พอร์ชน่ะ ต่อให้จับหนูแบมบี้ขึงพรืดอดข้าวสามวันสามคืนในห้องเก็บของ ก็ไม่มีทางหรอกที่เด็กคนนั้นจะถือโทษโกรธคู่หมั้นเป็นจริงเป็นจัง


เรื่องเดียวที่จะทำให้โกรธได้ น่ากลัวว่าจะเป็นเพราะไอ้พอร์ชไม่ยอมทำในสิ่งที่ต้องทำเสียมากกว่า....


(จำได้ไหมที่ผมเคยบอกคุณเมื่อตอนนั้นน่ะ.... จริงๆ แล้วคืนนี้คุณพอร์ชต้องเซอร์ไพรส์ขอน้องกวางแต่งงานหลังจากเป่าเค้กไม่ใช่เหรอ?) 


(เท่าที่ผมฟังคนในงานเล่ามา เห็นบอกว่าไม่มีการพูดถึงเรื่องแต่งงานอย่างที่ทุกคนเดากัน มิหนำซ้ำน้องกวางยังเมาขึ้นเวที ด่ากราดแขกทั้งงานทำเอาพวกผู้หลักผู้ใหญ่ปั้นหน้ากันไม่ถูกเลยเชียว แถมยังประกาศตบท้ายว่าจะเข้าร่วมการประชุมผู้บริหาร The Superior Group ตั้งแต่ไตรมาสที่สามเป็นต้นไปด้วย.... พูดก็พูดเถอะ อยู่ๆ คุณพอร์ชก็หายตัวไปแบบไร้ร่องรอย น้องกวางก็เมาแอ๋ขนาดนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าที่งานเละนี่เป็นเพราะแผนเซอร์ไพรส์ขอแต่งงานล่มแน่ๆ)


ลางสังหรณ์เริ่มดิ่งไปในทางร้าย เคนเนทอยู่ในเหตุการณ์ตอนที่พิธานเอ่ยปากขอตัวออกไปหาคนรู้จักแล้วทิ้งเจ้ากวางน้อยเอาไว้ในงาน และเขาก็ทำซ้ำด้วยการทิ้งเด็กคนนั้นเอาไว้กับพวกเบต้าเพราะคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แค่เดี๋ยวเดียวไอ้พอร์ชก็คงกลับมาแล้ว แต่ลืมคิดไปสนิทเลยว่าแล้วถ้าเพื่อนเขาไม่กลับมาล่ะ อะไรจะเกิดขึ้น


ใครมันจะไปรู้ล่วงหน้าได้ล่ะว่าไอ้พอร์ชมันคิดจะหนีการแต่งงาน!?


“ไอ้พอร์ชมันไม่ทำแบบนั้นหรอก.........” 


ชายหนุ่มยังพยายามมองโลกในแง่ดี อย่างน้อยพิธานก็น่าจะรู้สถานการณ์ของตัวเองและจำเหตุผลที่มันก็น้องกวางถูกจับหมั้นกันมาตั้งแต่เด็กได้ขึ้นใจ  


“ไหนจะเรื่องหุ้น เรื่องบริษัทอีก.... ถ้าไม่แต่งกับน้องกวาง พ่อมันเอาตายแน่”


(อืม เหรอ)


เอลเลนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเนือยๆ คล้ายมีบางอย่างที่อยากพูดแต่ต้องพยายามห้ามปากตัวเองไว้เพราะถือเป็นเรื่องของคนอื่น


“มีอะไรก็พูดมาเถอะ ผมไม่ว่าคุณหรอกน่า”


เมื่อเปิดช่องให้วิจารณ์คนใกล้ชิดตรงๆ เคนเนทก็ได้ยินเสียงพรูลมหายใจดังลอดหูฟังบลูทูธก่อนที่นายแบบหนุ่มจะยอมเปิดเผยความคิดในหัวออกมา


(ตอนเจอน้องกวางครั้งแรกที่สนามกอล์ฟ ผมก็แอบคิดนะว่าคุณพอร์ชน่าสงสารจังที่ต้องแต่งงานกับเด็กที่ไม่ค่อย.....อืม.......คนนี้ แต่พอได้ยินแบบนี้แล้ว ผมว่าผมควรจะสงสารน้องกวางมากกว่าล่ะมั้ง..........)


คำพูดนั้นทำเอาคนฟังถึงกับสะอึก หากก็จริงอย่างที่เอลเลนว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาก็มีแค่น้องกวางที่คอยตามตื๊อวอแวไอ้พอร์ชอยู่ฝ่ายเดียว โดยที่อีกฝ่ายไม่เคยมีปฏิกิริยาตอบสนองอะไรเลยแม้แต่น้อย.... ไม่เคยพูดถึง ไม่เคยพาออกมาแนะนำให้เพื่อนฝูงคนอื่นรู้จัก และถ้าไม่คาดคั้นถามก็ไม่ยอมรับว่ามีคู่หมั้นอยู่แล้ว ทำอย่างกับว่าเจ้ากวางน้อยเป็นตัวปัญหาที่ต้องซุกเอาไว้ใต้พรมเช็ดเท้าในบ้าน


นั่นยังไม่รวมถึงเรื่องที่ไอ้พอร์ชไม่ได้กลิ่นฟีโรโมนน้องกวางด้วยนะ....


(ว่าแต่คุณกำลังจะมานี่ใช่ไหม.... อิ่มมาหรือยัง จะได้ทำของกินเตรียมเอาไว้?)


เอลเลนชวนเปลี่ยนเรื่องคุยมาเป็นธุระของพวกเขาสองคน ทว่า หัวสมองของอัลฟ่าหนุ่มกลับไม่ได้นึกถึงกิจกรรมเข้าจังหวะบนเตียงซึ่งเขาตั้งใจจะทำกับคู่ขาประจำอีกต่อไปแล้ว แต่กลับล่องลอยไปยังห้องรอยัลบอลรูมที่ตอนนี้แปรสภาพเป็นปาร์ตี้เด็กใจแตกไปเรียบร้อย


เวรเอ๊ย แค่นึกถึงภาพเด็กหนุ่มวัยใสปลดกระดุมเสื้อผ่าเกือบถึงกลางอกเต้นบดเอวอยู่กับคนแปลกหน้า เขาก็อยากจะบ้าตายเสียให้ได้....!



“ขอโทษทีนะ แอล แต่คืนนี้คงไม่ได้แล้วล่ะ..........”


(คลิปที่ส่งให้ทำคุณไม่สบายใจสินะ?)  


นายแบบหน้าสวยเอ่ยดักคออย่างคนรู้ใจกัน แม้จะมีเสียงหัวเราะแก้เก้อเป็นของแถมมาด้วย แต่ก็เป็นอันรู้กันว่าถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเจอคนที่อยากจริงจังด้วยแล้วก็เป็นอันจบเกม ซึ่งเอลเลนก็คงดูออกตั้งแต่ตอนอยู่ที่สนามกอล์ฟแล้วว่าเคนเนทรู้สึกนึกคิดอย่างไรกับเจ้ากวางน้อย แค่ไม่กล้าพูดออกมาเพราะเห็นเป็นคู่หมั้นของเพื่อนสนิท  


(งั้นก็กลับไปงานเถอะ คีน.... ผมยังมีตัวเลือกอื่นอีกเยอะ ไม่ต้องห่วงนะ)


“โชคดีของผมจริงๆ ที่ได้มารู้จักคุณ”


(แต่คุณก็โชคร้ายที่จะไม่ได้คู่กับผม)


“นั่นสิ.... ทั้งๆ ที่ถ้าผมต้องเลือกใครสักคน ผมก็ตั้งใจจะเลือกคุณแท้ๆ”  


ทั้งที่เขาพยายามเลี่ยงการจับคู่กับโอเมก้า ปฏิเสธการมีอยู่จริงของสิ่งที่เรียกว่าคู่ชะตามาโดยตลอด หากเขาจะตกหลุมรักใครสักคน เขาก็อยากรักด้วยหัวใจ ไม่ใช่เพราะถูกฟีโรโมนดึงดูดให้เกิดความต้องการทางกาย แต่สุดท้ายเลือดอัลฟ่าในตัวก็ทำให้เคนเนทต้องยอมจำนนต่อทุกกฎเกณฑ์ที่เขาตั้งเอาไว้.... เขาพ่ายแพ้หมดรูปต่อโอเมก้าที่ไม่เคยคิดจะผูกกายผูกใจด้วย หลงกลิ่นฟีโรโมนจนสติหลุดไปหลายต่อหลายครั้ง แอบรักคู่หมั้นเพื่อน และเริ่มเชื่อว่าคู่ชะตาที่เผ่าพันธุ์กำหนดมาให้ก็คือเจ้ากวางน้อยแบมบี้


ที่เขาพูดกันว่ากลืนน้ำลายตัวเอง ความรู้สึกมันคงเป็นแบบนี้สินะ?




“คราวนี้คงโทษว่าเพราะมันคือจุดอ่อนของอัลฟ่าได้เต็มปากแล้ว..........”


.


.


.


“โอยยยย.... คุณแซมมวลส์ ขอบพระคุณมากๆ เลยค่ะที่กลับมา!”


ทันทีที่กลับไปถึงงาน ผู้หญิงสวมชุดกระโปรงสูทกับบัตรห้อยคอก็ยกมือไหว้วิ่งกระหืดกระหอบมาหาเคนเนท ท่าทางร้อนรนไม่ได้เอนจอยไปกับเสียงเพลงแดนซ์ที่ดังกระหึ่มมาจากข้างในห้องจัดเลี้ยงเลยสักนิด ซึ่งก็ไม่แปลกหรอก เพราะไม่ว่าใครก็คงคิดไม่ถึงว่างานเลี้ยงวันเกิดคุณชายกวิวิชญ์จะมาจบลงอีหรอบนี้


“คุณเป็นออกาไนเซอร์ที่ดูแลงานนี้ใช่ไหมครับ?” 


เคนเนทเอ่ยถาม อย่างน้อยเขาก็ควรจะรู้ให้ได้เสียก่อนว่าเรื่องราวมันเป็นมาอย่างไร  


“งั้นคุณก็คงจะช่วยบอกผมได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น”


“มันยุ่งเหยิงจนดิฉันไม่รู้จะเริ่มยังไงเลยค่ะ.........”  


หัวหน้าทีมจัดงานทำหน้าคล้ายอย่างจะร้องไห้ ก่อนจะลำดับเหตุการณ์ให้อัลฟ่าหนุ่มซึ่งมีความสนิทสนมใกล้ชิดกับบ้านอศิรวัฒน์ และน่าจะเป็นคนเดียวที่สามารถช่วยเหลือให้เธอกับลูกน้องจบงานมหาวิปโยคแห่งปีนี้ได้โดยไม่ต้องปวดเศียรเวียนเกล้ามากไปกว่าที่เป็นอยู่  


“ตอนแรกคุณพิธานหายตัวไปก่อนถึงเวลาขึ้นเวทีขอแต่งงานตามสคริปท์ พวกเรากับซีเคียวริตี้การ์ดก็ช่วยกันออกตามหาอยู่พักใหญ่ แต่พอไปขอเปิดกล้องวงจรปิดดูถึงได้รู้ว่าคุณพิธานพาเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่ใช่คุณกวางขึ้นรถออกไปจากโรงแรม แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย.... โทรศัพท์ก็ปิด จีพีเอสรถยนต์ก็ปิดสัญญาณ พลิกแผ่นดินหายังไงก็ไม่เจอ...........”


“พอรู้ว่าคุณพิธานหนีไปแล้วกับใครก็ไม่รู้ คุณกวางก็ร้องไห้โฮเหมือนเด็กๆ เลยค่ะ ท่านประธานก็พยายามเข้ามาคุยให้เธอขึ้นไปประกาศเรื่องงานแต่งงานบนเวทีคนเดียว.... ทีแรกก็เหมือนคุณกวางจะยอมนะคะ แต่ไม่รู้ไปทำอีท่าไหน ดิฉันมาเห็นอีกที เธอก็เมาจนพูดจาไม่ค่อยรู้เรื่อง แล้วก็ทำอะไรที่........เอ่อ......ทุกคนคาดไม่ถึงไปหลายต่อหลายอย่างเชียวค่ะ”


“แล้วคุณลุงภาคล่ะครับ?”


“ท่านประธานโกรธคุณพิธานมาก เหมือนจะโกรธคุณกวางด้วย.......ก็เลยกลับไปแล้วค่ะ”


เคนเนทพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ เท่ากับว่าตอนนี้ในงานไม่เหลือใครที่จะกำราบกวางน้อยตัวดื้อได้อีกแล้ว ในเมื่อไอ้พอร์ชเป็นฝ่ายทิ้งคู่หมั้นไปเองและคุณลุงภาคก็ทิ้งหลานอุปถัมภ์เอาไว้ในงานไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม ก็คงไม่ใช่เรื่องเสียมารยาทถ้าหากเขาจะเอาตัวเข้าไปจัดการกับสิ่งที่เกิดขึ้น


“ถ้าอย่างนั้น ขอผมคุยกับน้องก่อนนะครับ”


“ค่ะ ดิฉันขอฝากด้วยนะคะ”


เมื่อเข้าไปในงาน ภาพที่เห็นนั้นแย่กว่าคลิปวิดิโอที่เอลเลนส่งมาให้ดูสักร้อยเท่า.... ไม่ใช่แค่เพียงเด็กวัยรุ่นเบต้าซึ่งน่าจะเป็นเพื่อนที่มหาวิทยาลัยของเจ้าภาพจะนอนกลิ้งกอดขวดเหล้าอยู่ตามมุมห้อง ยังมีผู้หญิงเปลือยอกกระโดดขึ้นนั่งยั่วยวนบนตักอัลฟ่าขี้เรื้อนที่ไม่รู้ว่าได้บัตรเชิญมาจากไหน หนักที่สุดก็คงเป็นแก๊งค์อัลฟ่าลูกเศรษฐีซึ่งสุมหัวกันสูดผงสีขาวเข้าจมูกผ่านแบงก์พันที่ม้วนจนดูเหมือนหลอดขนาดเล็ก ยังไม่พูดถึงความเหลวแหลกอีกนับไม่ถ้วนซึ่งไม่น่าเชื่อว่าจะมารวมอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมขนาดสามร้อยตารางเมตรนี้ได้


‘ต้องพาหนูแบมบี้ออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!’  นั่นคือสิ่งที่อยู่ในหัวเคนเนท ขณะที่กวาดสายตามองหาเจ้ากวางน้อย


แล้วเขาก็เจอ....!






“น้องกวางนี่พอเอาเข้าจริงแล้วไม่เห็นเหมือนที่พี่คิดไว้ทีแรกเลยนะ”


“ยังไงเหรอ?”


ร่างเล็กซึ่งดูยังไงก็ขาดสติไปแล้วโดยสิ้นเชิงรับแก้วเหล้าจากคนแปลกหน้ามากระดกลงคอรวดเดียว ไม่ปฏิเสธมือหนาซึ่งถือวิสาสะโอบรอบเอวให้เข้ามาแนบชิด ใบหน้าสวยแดงก่ำยิ้มอ้อล้อต่อบทสนทนาราวกับจะให้ท่าอีกฝ่าย ไม่มีความระมัดระวังตัวเหลือเลยแม้แต่น้อย


“ก็ตอนแรกพี่คิดว่าน้องกวางน่าจะเข้าถึงยาก ดูเหมือนพวกคุณหนูหัวอ่อนแบ๊วๆ ที่ต้องทำตามคำสั่งผู้ใหญ่ทุกอย่าง แต่พอได้คุยกันจริงๆ ถึงรู้ว่าน้องกวางน่ะเฮี้ยวแล้วก็เป็นตัวของตัวเองไม่ใช่เล่นเลย”


“ทีแรกกวางก็แบ๊วจริงแหละ แบ๊วจนโง่!”  


แทนที่จะจับสังเกตได้ว่าผู้ชายคนนั้นก็แค่พูดเอาใจ ทว่า คุณชายกวิวิชญ์ซึ่งกำลังเสียใจและเมาจนควบคุมตัวเองไม่ได้กลับคล้อยตามลมปากคนที่เพิ่งคุยกันไปอย่างง่ายดาย 


“แต่หลังจากนี้ไป กวางตัดสินใจแล้วว่าจะทำตัวให้สมเป็นผู้ใหญ่อายุยี่สิบ จะเลือกทางเดินชีวิตเอง ไม่ให้ใครมาจูงจมูกได้อีก”


“มิน่าล่ะ น้องกวางถึงได้เก็บหุ้น The Superior Group เอาไว้เอง”


ถ้ากวางไม่เมาก็คงมองเห็นรอยยิ้มแฝงเลศนัยจากคนตรงหน้าขณะเอ่ยถึงชื่อบริษัทที่เขาถือครองหุ้นอยู่ยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ หากตีเป็นมูลค่าเงินก็อยู่ในระดับหลายพันล้านบาท.... และนั่นก็ยิ่งทำให้โอเมก้าอย่างเขายิ่งดูหอมหวานน่าลิ้มลองมากขึ้นไปอีกในความรู้สึกของพวกอัลฟ่า


“ครอบครัวพี่ก็มีหุ้นอยู่ใน The Superior Group เหมือนกันนะ พวกเรามาจากตระกูลอัลฟ่าที่มีชื่อเสียงและมีเกียรติในสังคมไม่แพ้พวกอศิรวัฒน์เลย.... น้องกวางรู้จักคุณลุงนพดลไหม นั่นละ คุณพ่อของพี่เอง”  


ปลายจมูกของคนที่บอกว่าตนเองเป็นอัลฟ่าฝังลงบนซอกคอขาว สูดกลิ่นฟีโรโมนซึ่งกรุ่นอยู่ตามผิวกายเจ้ากวางน้อยให้เข้าไปกระตุ้นสัญชาตญาณดิบหมาป่า.... สำหรับคนอื่น นี่อาจจะดูเหมือนเป็นการจีบกันธรรมดา แต่สำหรับอัลฟ่ากับโอเมก้าแล้ว การกระทำเช่นนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการเชิญชวนฝ่ายตรงข้ามไปผสมพันธุ์  


“ถ้าจำไม่ผิด สะใภ้ที่แต่งเข้ามาคนล่าสุดก็เหมือนจะเป็นลูกพี่ลูกน้องกับทางมัชชาระกุล.... นี่เท่ากับว่าน้องกวางกับพี่คล้ายๆ จะเป็นญาติห่างๆ กันแล้วนะ”


“จริงดิ?”


เด็กหนุ่มหัวเราะคิก ก่อนจะดื่มเหล้าเข้าไปอีกอึกใหญ่แล้วเงยคอให้ไอ้หมอนั่นซุกไซ้สูดกลิ่นหอมได้ตามสะดวก


“ถ้าน้องกวางมีปัญหาอะไรก็มาหาพี่ได้ทุกเมื่อเลยนะ” 


เสียงทุ้มเอ่ยบอก แข่งกับเสียงเพลงบีทหนักหน่วงซึ่งทำเอาประสาททุกส่วนอื้ออึงมึนชา ไม่อาจรับรู้ได้ถึงเจตนาซ่อนเร้นที่มาพร้อมกับคำพูดคำจาเสมือนเห็นอกเห็นใจกันเสียเต็มประดา  


“ถ้าไม่รังเกียจล่ะก็ พี่ยินดีจะดูแลน้องกวาง  รวมถึงยินดีจะรับภาระทุกอย่างที่โอเมก้าไม่มีวันทำได้แทนด้วย.... ถ้าน้องจะยอมถอนหมั้นกับคุณพิธาน.........”


โอเมก้าที่มีพร้อมทั้งหน้าตาและทรัพย์สินเงินทองใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ การได้ครอบครองคุณชายกวิวิชญ์ก็เหมือนได้ตกถังข้าวสารมีกินมีใช้ไปตลอดชาติ แถมเด็กคนนี้ก็ตัวหอมน่ารักน่าฟัดชนิดที่สามารถจับทำเมียได้แบบไม่ตะขิดตะขวงใจ


ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม!




“พอได้แล้ว!”




“แบมบี้.... หนูเมามากแล้วนะคะ เลิกดื่มได้แล้ว!”


เคนเนทพุ่งเข้าไปแย่งฉวยแก้วเหล้าในมือก่อนที่เจ้ากวางน้อยจะกรอกมันเข้าปาก แล้วดึงร่างเล็กให้มาปะทะเข้ากับแผงอกของตนเอง ส่งผลให้ผู้คนรอบข้างตกใจแตกฮือออกเป็นวงกลมขนาดย่อม รวมถึงไอ้อัลฟ่าไร้ศักดิ์ศรีซึ่งพยายามจะฉวยโอกาสกัดหลังคอโอเมก้าในตอนที่กำลังเมาและไม่อยู่ในสภาพที่จะป้องกันตัวได้ด้วย


“หือ?”  


เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองอย่างงๆ ด้วยความที่สติสัมปชัญญะไม่ครบถ้วนทำให้เขาปะติดปะต่อเหตุการณ์ตรงหน้าไม่ทัน แต่ริมฝีปากอิ่มสวยก็คลี่ยิ้มชอบใจเมื่อจำได้ว่านี่คือคนที่ตนรู้จัก  


“อ้าว นึกว่าใคร......พี่คีนนี่เอง............”


แค่เพียงอยู่ใกล้ ประสาทสัมผัสของเคนเนทก็เปิดรับกลิ่นฟีโรโมนเข้ามาเต็มๆ.... จากเดิมที่ใส่เสื้อผ้ามิดชิดปิดถึงลูกกระเดือกก็ว่าแย่แล้ว แต่นี่เจ้ากวางน้อยเล่นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตแหวกโชว์ไปถึงไหนต่อไหน ผิวเนื้อขาวๆ หอมหวานยั่วน้ำลายเสิร์ฟแทบจะถึงปาก ก็ไม่แปลกถ้าหากพวกอัลฟ่าที่อยู่แถวนี้จะแสดงท่าทางหื่นกระหายหนักจนเก็บอาการไม่อยู่


และเจ้าตัวก็ดูคล้ายจะกึ่งๆ ฮีทอย่างไรพิกล....


“พี่คีนรู้ปะ กวางกำลังจะไปมีเซ็กส์ล่ะ.... กับพี่คนนี้.........เขาชื่อ......อึ๊ก......ชื่ออะไรก็ไม่รู้ ช่างเหอะ”  


คำพูดที่ไม่น่าเชื่อว่าจะมาจากปากน้องกวางที่รักพี่พอร์ชชนิดยอมตายถวายหัวให้ทำเอาเคนเนทอึ้งจนพูดไม่ออก แล้วก็ยิ่งบอกไม่ถูกไปกันใหญ่เมื่อเจ้าตัวเล็กกอดแขนคลอเคลียเขาพลางทำตาหวานเยิ้มก่อนจะเอ่ยชวนในสิ่งที่ไม่เหมาะไม่ควรอย่างยิ่ง โดยเฉพาะต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้ 


“พี่คีนอยากไปด้วยกันไหม.... Threesome ก็ได้นะ กวางโอเค กวางชอบคนเยอะๆ”


“กวาง พูดอะไรออกมาน่ะ!?”


“อะไร? พี่คีนก็เคยชวนกวาง Threesome ไม่ใช่เหรอ?”


เคนเนทอยากจะกัดลิ้นตายเสียเดี๋ยวนี้ ไม่คิดว่าแค่หยอกเล่นหน่อยเดียวแล้วน้องจะจำศัพท์เทคนิกฝังหัวเป็นตุเป็นตะ ถึงแม้ว่าไอ้ที่ย้อนถามพลางหัวร่อต่อกระซิกอยู่นี่จะเป็นเพราะความเมาล้วนๆ ก็เถอะ


“ไม่เอาแล้ว.... พี่จะไม่ให้หนูพูดจาแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นอีก”  


ในเมื่อคุยกันไม่น่าจะรู้เรื่องก็ต้องลาก อัลฟ่าหนุ่มจับข้อมือบางแล้วออกแรงฉุดให้กวางน้อยเดินโงนเงนตามเขามา  


“ไปกับพี่นะคะ พี่จะพาหนูกลับไปส่งที่บ้าน”


“อื้อ.......กวางไม่กลับบ้านนะ!”


คนเมาก็ไม่ได้ยอมให้ความร่วมมือสักเท่าไร ร่างเล็กเริ่มร้องเอะอะโวยวายฝืนตัวทำขาแข็งๆ ไม่ให้เคนเนทพาตนเองออกไปจากงาน.... ตัวก็นิดเดียว เรี่ยวแรงก็ไม่มี แถมยังเมาอีก ฝ่ายอัลฟ่าจึงตัดสินใจที่จะอุ้มเด็กงอแงขึ้นพาดบ่า เอาไว้ถึงบ้านเมื่อไรค่อยหาทางทำให้สร่างเมาทีหลังก็แล้วกัน


หากยังไม่ทันได้ทำตามแผนในใจ ไอ้ไฮโซปลายแถวซึ่งจงใจจะแอบกัดหลังคอเจ้ากวางน้อยอยู่เมื่อกี้ก็โผล่มาขวางทาง แยกเขี้ยวส่งเสียงขู่ในลำคอเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าพร้อมต่อสู้เพื่อแย่งโอเมก้า


แต่ถึงแม้จะเป็นเรื่องระหว่างอัลฟ่ากับโอเมก้า หากพวกเขาก็ยังอยู่ภายใต้กฎหมายบ้านเมืองเดียวกับพวกเบต้า การชกต่อยปะทะกันซึ่งหน้าไม่ใช่วิถีของคนฉลาด.... ถ้าไม่ได้คอขาดบาดตายจริงๆ ก็ไม่มีใครอยากเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงคุก การใช้คำพูดและจิตวิทยาข่มขวัญศัตรูจึงเป็นสิ่งที่อัลฟ่าทุกคนต้องเรียนรู้


“เดี๋ยวสิครับ คุณเคนเนท”  


ฝ่ายตรงข้ามเปิดฉากทำสงครามก่อน เขายิ้มหยันเรียกชื่อหนุ่มลูกครึ่ง ในขณะที่ดวงตาจ้องหน้าเคนเนทเขม็งราวกับจะเหยียดหยามตั้งแต่ตัวเขาลากยาวไปถึงต้นตระกูลที่อังกฤษ  


“น้องกวางกำลังคุยกับผม อยู่ดีๆ คุณก็มาดึงเอาตัวน้องไปแบบนี้มันคงไม่ดีมั้งครับ.... คุณเป็นฝรั่งโตเมืองนอกอาจจะไม่ถือ แต่แบบนี้คนไทยเขาเรียกว่าเสียมารยาท!”


“เสียมารยาทก็คงไม่แย่เท่ามอมเหล้ากะรวบหัวรวบหางโอเมก้าหรอกครับ” 


เคนเนทโต้กลับก่อนจะดึงเจ้ากวางน้อยให้ถอยไปอยู่ข้างหลัง ไม่มีทางที่เขาจะยอมให้ไอ้สารเลวนี่แตะเนื้อต้องตัวน้องได้อีกเป็นครั้งที่สอง


“มอมเหล้า รวบหัวรวบหางเหรอ.... คุณก็พูดเกินไป” 


อัลฟ่าหางแถวโคลงศีรษะไม่รับข้อกล่าวหา มิหนำซ้ำยังพยายามจะเคลมว่าตนเองมีความผูกพันทางใจตั้งแต่แรกเห็นกับคุณชายกวิวิชญ์ ถังข้าวสารชั้นดีที่อัลฟ่าทั้งประเทศอยากจะถือสิทธิ์แสดงความเป็นเจ้าของ  


“น้องกวางเขาดื่มสังสรรค์กับเพื่อนๆ ตั้งแต่ก่อนที่ผมจะเข้ามาทักแล้ว แล้วนี่เราก็แค่หยอกเล่นทำความรู้จักกันตามประสาว่าที่คู่ชะตาในอนาคต.... ซึ่งถ้าคุณเคนเนทเห็นเหตุการณ์แต่แรก คุณก็น่าจะรู้ว่าน้องกวางกำลังแฮปปี้กับผมมาก”


“กวางไม่ใช่ของคุณ พูดจาอะไรกรุณาให้เกียรติน้องด้วย!”


“แต่น้องก็ไม่ใช่ของคุณเหมือนกันนี่ครับ”  


รอยยิ้มมุมปากแลดูกวนประสาทสิ้นดี ช่างไม่รู้เอาเสียเลยว่าความอดทนของเคนเนท วิลเลียม แซมมวลส์ได้มาถึงขีดจำกัดแล้ว  


“ถ้าไม่นับคุณพิธาน ผมว่าผมกับคุณก็น่าจะอยู่ในสถานะเดียวกันนะ.... ปล่อยให้น้องกวางเลือกเองสิครับว่าอยากไปกับใครมากกว่า.....อึ้ก!”


ไม่ทันจบประโยค มือใหญ่ก็คว้าเข้าที่คอเสื้อไอ้เวรหน้าด้านที่ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง นัยน์ตาซึ่งปกติเป็นสีเขียวอมเทาเปลี่ยนเป็นสีแดงเหมือนสีเลือด ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนว่าอัลฟ่าตนนั้นกำลังจะเข้าสู่สภาวะพร้อมต่อสู้ พละกำลังจะเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว ชนิดที่ถ้าจะหักกระดูกอัลฟ่าด้วยกันด้วยมือเปล่าก็ไม่ใช่เรื่องยาก


ไม่ใช่อัลฟ่าทุกคนที่จะมีความสามารถพิเศษเช่นนี้ จะบอกว่าหนึ่งในร้อย หรือสักหนึ่งในห้าร้อยก็คงได้


และคนที่คิดจะสู้กับอัลฟ่าที่กำลังบ้าเลือดก็คงโง่เต็มที....


“ฟังให้ชัดๆ นะครับ คุณนรากร เพราะผมจะพูดกับคุณแค่ครั้งเดียวและเป็นครั้งสุดท้าย!”


เคนเนทจ้องตาอีกฝ่ายคืน แววตาสีแดงสดกับเสียงพูดกึ่งคำรามทำเอาคนที่ชื่อนรากรกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ทัน ด้วยเพราะรู้ตัวดีว่าซ่าส์ท้าทายผิดคน ก่อนที่อัลฟ่าซึ่งอยู่เหนืออัลฟ่าอีกค่อนประเทศจะเอ่ยย้ำทีละพยางค์ ชัดถ้อยชัดคำ กะว่าเอาให้คู่กรณีจำขึ้นใจไปจนตาย




“เด็ก-คน-นี้-ไม่-ใช่-ของ-ไอ้-พอร์ช-หรือ-ของ-ใคร-ทั้ง-นั้น!”




“เขา-เป็น-ของ-กู!”






“เหวอ!!!”


แค่ผลักเบาๆ ไอ้หมอนั่นก็กระเด็นไปชนโต๊ะล้มระเนระนาดเสียงดังโครม ลำบากเพื่อนฝูงต้องมาหอบหิ้วกันออกไปให้เป็นที่น่าสมเพช แต่เคนเนทไม่อยากจะเสียเวลาสนใจอัลฟ่ามดปลวกพรรค์นั้นอีก สิ่งเดียวที่เขาต้องการในเวลานี้ก็คือพาเจ้ากวางน้อยกลับไปส่งบ้านให้เร็วที่สุด ก่อนที่จะมีพวกเศษสวะหมาป่าตามกลิ่นฟีโรโมนมาแล้วเรื่องจะไม่จบอยู่เพียงแค่นี้


“ไปค่ะ แบมบี้.... กลับบ้านกัน”


“ไม่เอา พี่คีน กวางไม่กลับ!”  


ร่างบางยังคงสะบัดสะบิ้งโวยวาย มือเล็กระดมทุบรัวใส่เพื่อนสนิทของคู่หมั้น จากที่ยิ้มร่าหัวเราะคิกคักไม่รู้เรื่องรู้ราวก็เปลี่ยนเป็นสะอึกสะอื้นน้ำตานอง ความอัดอั้นตันใจที่ไม่ได้เล่าให้คนนอกฟังแม้ว่าจะเมาหัวราน้ำค่อยๆ พร่างพรูออกมาเมื่ออยู่ต่อหน้าไอ้พี่คีนบ้า  


“จะกลับไปทำไม.....ฮึก.......บ้านนั้นไม่มีใครรักกวางจริงสักหน่อย......พี่พอร์ชหนีกวางไปแล้ว......คุณลุงก็เอาแต่พูดถึงเรื่องแต่งงานทั้งๆ ที่ก็เห็นอยู่ว่าพี่พอร์ชเขาไม่อยากแต่งกับกวาง.......ไม่มีใครคิดถึงใจกวางเลยสักคน..............”


จริงอย่างที่เอลเลนว่า ที่น้องกวางเป็นแบบนี้ก็เพราะไอ้พอร์ช


ทั้งที่ก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าเด็กคนนี้รักมันมากแค่ไหน รอมานานแค่ไหนกว่าจะได้ยินคำว่าขอแต่งงานจากปากมัน สุดท้ายกลับมาโดนทิ้งเอาไว้กลางทางพร้อมกับความผิดหวังชุดใหญ่ซึ่งไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะต้องเจอ.... นี่ไม่ใช่เพราะว่าจิตใจของโอเมก้าเปราะบางกว่าคนทั่วไปหรอก ต่อให้เป็นตัวเขาเองหรือว่าเบต้าคนไหนๆ ถ้าโดนแบบนี้ก็ต้องมีเสียศูนย์กันบ้างไม่มากก็น้อย


แต่ถึงจะเสียใจอย่างไร เขาก็ไม่อยากให้เจ้ากวางน้อยทำร้ายตัวเอง


แม้เขาจะไม่ได้เป็นอะไรเลย อย่างมากที่สุดก็แค่ไอ้พี่คีนบ้าที่น้องตั้งกำแพงอคติใส่ตั้งแต่เจอกันครั้งแรก หากเขาก็ยังอยากจะทะนุถนอมความน่ารักไร้เดียงสาเอาไว้เพื่อคนที่ควรค่ากับการได้น้องไปเป็นคู่ชะตา


ซึ่งถ้าเป็นไปได้ เคนเนทก็อยากให้คนๆ นั้นคือเขา


“มีสิคะ ก็พี่คีนไงที่คิดถึงใจหนู”  


ร่างหนาคุกเข่าลงตรงหน้าเด็กหนุ่ม สองมือประคองข้างแก้มใสอุ่นชื้นด้วยคราบน้ำตาบังคับให้อีกฝ่ายสบตาและตั้งใจฟังในสิ่งที่เขากำลังพูด  


“ทั้งๆ ที่พี่ออกจากงานไปแล้วแต่ก็ยังกลับมาเพราะเป็นห่วงหนูแบมบี้ ไม่อยากให้หนูตื่นขึ้นมาแล้วต้องเสียใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในคืนนี้.... แบบนี้แล้วยังบอกว่าพี่ไม่คิดถึงใจหนูอีกเหรอ?”


“ใครจะว่ายังไงก็ช่าง แต่พี่คีนเป็นห่วงหนูนะ”


น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยปลอบพลางลูบหัวลูบแก้มเจ้าตัวเล็ก อาจเป็นเพราะฤทธิ์เหล้าหรือความเสียใจที่มีมากจนเกินรับไหว แต่เอาเป็นว่าคราวนี้คุณชายกวิวิชญ์ไม่ไล่ด่าเตลิดเปิดเปิงใส่เคนเนทเลยแม้สักคำ แถมยังโผเข้ามากอดเขาอีกต่างหาก


“........ฮึก........พี่คีน..........”


“กลับบ้านกับพี่นะคะ กวางน้อย”


“อื้อ.......ฮึก..........อุก.....!”


“แบมบี้?”


หลังจากที่พยักหน้าหงึกหงักยอมให้เคนเนทพาไปส่งบ้านอศิรวัฒน์ ฉับพลัน กวางน้อยก็สะอึกอย่างแรงจนตัวกระตุกเหมือนมีบางอย่างจุกอยู่ในลำคอ และก่อนที่อัลฟ่าหนุ่มจะทันรู้ตัวว่ามันคือหนึ่งในอาการที่คนเมามักจะเป็นกัน ของเหลวผสมน้ำย่อยก็ไหลพรวดออกจากปากร่างเล็ก เลอะเต็มหัวเต็มตัวเขาไปหมด


“แหวะ...........”


อ้วกโอเมก้าไม่ได้หอมเหมือนฟีโรโมนเลยสักนิด เคนเนทได้แต่ยิ้มแหยเมื่อตอนนี้ทั้งเขาและน้องอยู่ในสภาพเละเทะไม่ต่างกัน


“คุณแซมมวลส์ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ!?”


ออกาไนเซอร์สาววิ่งเข้ามาหาด้วยสีหน้าเหวอยิ่งกว่าเดิม เพราะบุคคลซึ่งเป็นความหวังเพียงหนึ่งเดียวที่จะกอบกู้สถานการณ์งานเลี้ยงให้กลับมาเหมือนเดิม กลับกลายเป็นถังอาเจียนเดินได้ หมดความหล่อเท่น่าเกรงขามแบบเดียวกับที่เธอเห็นเมื่อตอนอยู่หน้าห้องรอยัลบอลรูมไปโดยสิ้นเชิง


“ไม่เป็นไรครับ” เคนเนทรับเอากระดาษทิชชู่จากคุณจุ๋มมาเช็ดหน้า  “ก็แค่อ้วกน้อง ไม่เจ็บไม่ปวดตรงไหน”


“คือดิฉันจะบอกว่าคุณกวางเธอเปิดห้องโรงแรมเอาไว้น่ะค่ะ เดี๋ยวจะให้ลูกน้องไปเอาคีย์การ์ดที่ฟรอนท์ให้นะคะ.... คุณขึ้นไปอาบน้ำเถอะค่ะ”


“งั้นเดี๋ยวผมพาน้องขึ้นไปด้วยเลย.... ยังไงฝากทางคุณเชิญแขกทุกคนกลับให้หมดด้วยนะครับ บอกพวกเขาว่าเจ้าภาพสั่งปิดงานแล้ว น้องกวางจะส่งการ์ดกับของชำร่วยขอบคุณที่มาร่วมฉลองงานวันเกิดตามไปให้ทีหลัง”


ค่อยยังชั่วที่ไม่ต้องกลับไปขึ้นรถทั้งที่ยังเลอะแบบนี้ ลำพังตัวเขายังไม่เท่าไร แต่ถ้าเจ้ากวางน้อยเกิดคลื่นไส้ขึ้นมากลางทางอีก งานนี้คงจบไม่สวยแน่


ปู่ของเคนเนทเคยบอกว่า แค่เกิดมาเป็นอัลฟ่าก็เหมือนชนะคนอีกแปดสิบเปอร์เซนต์ที่เหลือบนโลกไปแล้ว เขาเองก็เคยเห็นด้วยกับคำพูดนี้.... ไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตา มันสมองหรือพละกำลัง พูดอย่างไม่ลำเอียงเลยว่าเขาเหนือกว่าคนอื่นๆ แทบจะทุกอย่าง จนเกือบสามสิบปีผ่านไปนี่ล่ะถึงได้รู้ว่าที่จริงแล้วเขาไม่ได้แข็งแกร่งเก่งกาจอะไรเลย


ไม่อย่างนั้นก็คงไม่แพ้ทางโอเมก้าตัวเล็กเท่าเมี่ยงที่ทั้งขี้เมาแล้วก็ดื้อเก่ง งอแงเก่งจนน่าจับมาฟาดก้นหลายๆ ทีแบบนี้หรอก....!



 




‘ขออภัยค่ะ หมายเลขที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้’



“มึงอยากให้เป็นแบบนี้จริงๆ เหรอวะ ไอ้พอร์ช?”


หลังออกจากห้องอาบน้ำ เคนเนทพยายามโทรหาพิธานหลายต่อหลายครั้ง ทว่า เสียงเดียวที่ตอบกลับมาก็ยังเป็นระบบตอบรับอัตโนมัติ ส่งผลให้คนซึ่งได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนทั้งกังวลและสงสัยข้องใจว่าทำไม.... ถ้าไม่อยากแต่งงานกับคู่หมั้นก็เป็นเรื่องที่พอเข้าใจได้ แต่ถึงกับหลบลี้หนีหน้าทุกคน ไม่บอกใครเลยว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนรวมถึงเพื่อนสนิทที่สุดอย่างเขาด้วย มันก็ออกจะมากเกินไป


และที่เขาโกรธก็เพราะไอ้พอร์ชจงใจทิ้งน้องกวางเอาไว้


รู้ทั้งรู้ว่าน้องเป็นโอเมก้า ซ้ำยังอยู่ในวัยเจริญพันธุ์ อันตรายมีอยู่รอบตัวจึงต้องได้รับการคุ้มครองดูแลเป็นพิเศษ แต่มันก็ยังกล้าทิ้งได้ลงคอเหมือนไม่แคร์ห่าเหวอะไรเลย


ถ้าเขาใจชั่วกว่านี้อีกแค่นิดเดียวก็คงพูดไปแล้วว่าไอ้พอร์ชมันหาเรื่องยืมมืออัลฟ่าคนอื่นกำจัดคู่หมั้นตัวเองไปให้พ้นทาง....






“อือ...............”


เสียงครางงัวเงียจากร่างบนเตียงเรียกชายหนุ่มให้หันไปมอง เขาวางโทรศัพท์มือถือไว้บนโต๊ะรับแขกก่อนจะเดินไปรินน้ำใส่แก้วเตรียมไว้ให้เจ้าตัวเล็กซึ่งผลอยหลับไประหว่างที่เขากำลังอาบน้ำ


“แบมบี้ ตื่นแล้วเหรอคะ?”  


ถามไว้ก่อนเผื่อน้องจะอยากนอนต่อ หากพอเจ้าตัวพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าโอเคขึ้นกว่าเมื่อกี้นี้แล้ว เคนเนทจึงช่วยประคองให้กวางน้อยลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงและเอาหมอนขนเป็ดใบเขื่องหนุนด้านหลังให้เสร็จสรรพ  


“ดื่มน้ำหน่อยนะ จะได้รู้สึกดีขึ้น”


พอเริ่มสร่างเมาแล้วก็กลับมาน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนเดิมจนชายหนุ่มอดยิ้มไม่ได้ ร่างสูงจัดแจงหาชุดคลุมอาบน้ำให้คุณชายกวิวิชญ์เปลี่ยนใส่แทนเสื้อเชิ้ตกับกางเกงสแล็คตัวเดิม แล้วโทรเรียกห้อง Laundry ของโรงแรมให้มารับไปซักแห้งทำความสะอาดพร้อมกับชุดของเขา.... จากนั้นก็เอาผ้าขนหนูเปียกมาเช็ดหน้าเช็ดตัวให้คนตัวเล็กที่ยังดูเบลออยู่ ความเย็นจากน้ำผสมน้ำมันอโรม่ากลิ่นเปปเปอร์มินต์ทำให้อาการเมาเรื้อนค่อยๆ ทุเลาลง ประกอบกับเคนเนทช่วยบีบนวดแขนขาให้เลือดลมเดินสะดวก ประเดี๋ยวเดียว ใบหน้าขาวซีดก็ดูซับสีเลือดฝาดจนเกือบจะเป็นปกติ


ประโยชน์เพียงอย่างเดียวของการเมาไม่ได้สติก็คือเราจะสามารถลืมปัญหาไปได้ชั่วคราว แต่เมื่อใดก็ตามที่ฤทธิ์แอลกอฮอล์เจือจางไป ความเจ็บปวดและเรื่องเลวร้ายที่หยั่งรากฝังลึกอยู่ในหัวสมองก็ผุดขึ้นมารวดเร็วเหมือนเปิดสวิตช์


นั่นคือเหตุว่าทำไมกวางถึงคว้าเหล้ามากรอกเข้าปากแบบไม่คิดชีวิต ทว่า สุดท้ายเขาก็กลับมาอยู่ในสภาพเดิมๆ




“เมื่อกี้พี่คีนโทรหาใคร? พี่พอร์ชเหรอ?”


เพราะไม่ได้ยินเสียงคุย เห็นแค่เพียงตอนที่อีกฝ่ายกดโทรออกซ้ำนับครั้งไม่ถ้วนเหมือนตอนที่เขาพยายามโทรหาคู่หมั้นไม่มีผิด กวางน้อยจึงเดาว่าเคนเนทน่าจะกำลังหาทางติดต่อไปยังคนๆ เดียวกัน


“โทรไม่ติดน่ะ มันน่าจะปิดเครื่อง”


อัลฟ่าหนุ่มเอ่ยบอกเสียงเรียบ ทั้งที่เขาคิดว่าหนูแบมบี้น่าจะโวยวายหรือสั่งให้เขากระหน่ำโทรเข้าไปจนกว่าพิธานจะรับสาย แต่ผิดคาดเมื่อกวิวิชญ์เพียงแค่ถอนหายใจดังเฮือก ก่อนจะหงายหลังทิ้งตัวลงบนเตียงนอนราวกับปลงตกปล่อยวางหมดแล้วซึ่งทุกสิ่งในชีวิต


“งั้นก็เลิกโทรเหอะ เหนื่อยเปล่า”  


ร่างเล็กว่าเสียงเนือย  


“ถ้าพี่พอร์ชไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งกวาง เขาก็คงเป็นฝ่ายโทรมาอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นกับกวางเอง ไม่ใช่ให้ทุกคนตามหา เค้นคอถามว่าที่ทำลงไปทั้งหมดนี้เพื่ออะไร.........”




“คงเป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน.... ไอ้พอร์ชมันไม่ทิ้งหนูหรอกนะคะ........”


เคนเนทไม่ได้อยากแก้ตัวแทนเพื่อนในเมื่อเห็นๆ กันอยู่ว่าพิธานเป็นคนทำลายหัวใจคู่หมั้นให้แตกสลายด้วยน้ำมือของมันเอง เขาแค่ไม่อยากให้เจ้ากวางน้อยพูดจาเสมือนว่าตัวเองไม่เป็นที่ต้องการ แต่มาปลอบเอาป่านนี้ ในตอนที่ทุกสิ่งทุกอย่างพังพินาศไปหมดแล้ว มันก็คงจะสายเกินไปแล้วล่ะมั้ง


“ถึงจะเป็นโอเมก้าแต่กวางก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้นนะ พี่คีน”  


ร่างบางหันหน้าไปหาอัลฟ่า รอยยิ้มหม่นเศร้าปรากฏบนใบหน้าซึ่งทำท่าจะหลั่งน้ำตาออกมาอีกหน  


“กวางแค่คิดเลขช้า อ่านหนังสือให้ตายก็จำไม่ค่อยได้ แต่เรื่องอย่างอื่น สมองกวางก็รับรู้ได้เท่าๆ กับพวกพี่นั่นแหละ”


“ก็แค่ไม่เข้าใจนิดหน่อยว่าทำไมพี่พอร์ชถึงไม่เคยพูดกับกวางตรงๆ.......ทั้งๆ ที่กวางก็ยอมให้เขาได้ทุกอย่าง.......ไม่อยากแต่งก็ได้.......อยากได้แค่หุ้นอย่างเดียวก็เอาไป........ทำไมถึงปล่อยให้กวางตั้งความหวังเอาไว้สูงขนาดนี้โดยที่เขาไม่พูดอะไรเลย ในเมื่อก็รู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองจะทำให้กวางเสียใจทีหลังแน่ๆ...........”


ภายนอกซึ่งดูเหมือนไม่ประสีประสา ไร้วุฒิภาวะ ตื้นเขินทางอารมณ์จนหลายคนบอกว่าไม่มีหัวคิด หากภายในกลับเก็บกลั้นความรู้สึกต่างๆ นานาเอาไว้เพียงลำพัง ไม่เคยปริปากเล่าให้ใครฟังว่าตนเองทุกข์ใจแค่ไหน ได้แต่ยิ้ม หัวเราะ แล้วก็แสร้งยิ้มต่อไปเพราะเชื่อว่ายังมีความหวัง ทว่า นับจากนี้ไป กวางน้อยคงหลอกตัวเองว่าเป็นที่รักของพี่พอร์ชไม่ได้อีกแล้ว


แต่สิบสองปีที่มอบใจให้คนๆ เดียวมาตลอดนั้นมันนานเกินไป


ต่อให้ไม่รักก็เถอะ อย่างน้อยก็น่าจะเกิดความผูกพันหรือสนใจใยดีกันบ้าง ไม่ใช่ทำเหมือนไม่สนไม่แคร์ กวางจะอยู่หรือจะตายก็ไม่ใช่เรื่องของตัว


แค่พี่พอร์ชโทรกลับมา ไม่ว่าจะขอโทษแบบขอไปทีหรือเอาข้ออ้างสารพัดมาโยนใส่ เขาก็พร้อมที่จะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้ไปให้หมด


แต่นี่ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง....


“พี่พอร์ช.......ใจร้ายมากเลย............”


ร้องไห้จนปวดตาปวดหัวไปหมดแล้วแต่น้ำตาก็ยังไหลเหมือนเขื่อนแตก ไม่รู้แล้วว่าความอ่อนแอบอบบางที่มีอยู่มากมายเหลือเกินนี้มาจากการที่เขามีฮอร์โมนโอเมก้าเยอะเกินไป หรือว่ามาจากจิตใจของเขาเอง


“เด็กดีไม่ร้องนะคะ”  


เคนเนทพยายามปลอบ เขาหย่อนร่างนั่งลงบนเตียงก่อนจะโน้มตัวลงใช้หลังมือเกลี่ยน้ำตาให้เจ้ากวางน้อย  


“เอาไว้ไอ้พอร์ชกลับมาแล้วค่อยคุยกันนะ แต่ตอนนี้หนูอย่าเพิ่งคิดมากเลย มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้”


“พี่คีนไม่ต้องโอ๋กวางมากนักก็ได้ กวางรู้หรอกว่าอะไรเป็นอะไร......”


“ก็พี่ไม่ชอบให้หนูร้องไห้นี่คะ”  


ร่างสูงยิ้มหยอกเอินเมื่อเด็กขี้แยหยุดร้องไห้ได้แล้ว แม้จะยังพูดจาประชดประชันแสนงอนเก่ง หากเขาก็ไม่นึกถือสา เพราะความน่ารักตรงหน้ามันมากเกินไป  


“ดูสิ.... จมูกแดงหมดแล้ว จริงๆ แล้วหนูเป็นกวางเรนเดียร์ใช่ไหมเนี่ย?”


ว่าแล้วก็แกล้งบิดปลายจมูกโด่งด้วยความมันเขี้ยว เรียกเสียงงื้อง้าไม่ชอบใจจากเด็กหนุ่มก่อนที่เจ้าตัวจะกระเด้งกลับขึ้นมานั่งหน้ามุ่ย ทำปากมุบมิบบ่นใส่เขา.... เคนเนทจึงลุกตามโดยที่สายตายังจับจ้องใบหน้าอ่อนใสไม่คลาย เพียงแค่อยู่ใกล้กันก็ว่าแย่แล้ว พอยิ่งมาเจออากัปกิริยามุ้งมิ้งน่าจับปั้นเป็นก้อนกลมๆ แล้วขยำกลืนลงท้องไปเลย ต่อให้หัวใจแข็งแรงเสริมใยเหล็กเกรดเอมาจากไหนก็ต้องอ่อนยวบทันทีที่โดนคุณชายกวิวิชญ์ในโหมดน้องกวางห้าขวบโจมตี


กำลังมองอยู่เพลินๆ เจ้ากวางน้อยก็หันมาจ้องพี่คีนตาแป๋วแล้วถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่ ริมฝีปากซึ่งคอยแต่จะพ่นถ้อยคำร้ายกาจใส่เพื่อนสนิทของคู่หมั้นที่ตนเองถือเป็นศัตรูหัวใจยืนหนึ่ง เวลานี้กลับคลี่ยิ้มหวานหยด ชวนให้เขาคิดถึงรสองุ่นสายพันธุ์เชอนินบลังค์ที่เขาชอบเด็ดมาชิมเล่มเวลาไปใช้ชีวิตช่วงซัมเมอร์ที่ทางตอนใต้ของฝรั่งเศส


หอม.... หวาน.... เหมือนไวน์ราคาแพงที่พอได้ดื่มแล้วจะหยุดตัวเองไม่ได้


อยากจะเอาปากขยี้ลงไปแรงๆ ชะมัดยาด....




“กวางนี่ซื่อบื้อจังเลย ทำไมถึงเพิ่งรู้นะว่าพี่คีนใจดีกว่าพี่พอร์ชตั้งเยอะ”    


แม้กระทั่งคำพูดก็ยังน่ารักช่างอ้อน ส่งผลกระทบโดยตรงต่อก้อนเนื้อใต้อกข้างซ้ายของอัลฟ่าหนุ่ม ร่างเล็กขยับเข้ามานั่งพิงซบแก้มลงบนลาดไหล่กว้าง น้ำเสียงแหบหวานสั่นเครือนิดๆ ในขณะที่เอ่ยชื่อพิธาน ผู้ชายซึ่งยังคงมีอิทธิพลอย่างร้ายกาจต่อใจดวงน้อยไม่ว่าเจ้าตัวจะอยู่ทีนี่หรืออยู่ที่ไหนก็ตาม  


“ถ้าพี่พอร์ชอ่อนโยนกับกวางได้สักครึ่งหนึ่งของพี่คีน กวางก็คงไม่ต้องพยายามเรียกร้องความสนใจจากเขาจนเหนื่อยแทบตายเหมือนอย่างที่ผ่านมา”


“..................”


เคนเนทนิ่งเงียบอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หนึ่งเลยก็คือเขาเป็นบุคคลที่สาม ไม่มีสิทธิ์วิจารณ์ความสัมพันธ์ระหว่างไอ้พอร์ชกับน้องกวาง สองก็คือเขากลัวว่าถ้าพูดอะไรออกไปตอนนี้ จะกลายเป็นยุแยงด่าไอ้พอร์ชแบบไม่บริสุทธิ์ใจเพราะคิดจะแย่งคู่หมั้นเพื่อนมาเป็นของตัวเอง


แค่เอื้อมมือไปโอบเอวเจ้ากวางน้อย ฝังปลายจมูกลงบนกลุ่มผมนุ่มสลวย เขาก็รู้สึกผิดมากแล้ว....


“พี่คีนรู้ปะ สิบสองปีที่หมั้นกันมา พี่พอร์ชไม่เคยเป็นฝ่ายกอดกวางก่อนเลยสักครั้ง..........”  


ร่างเล็กเอ่ยเหมือนรำพึงรำพันกับตัวเอง กว่าเคนเนทจะทันรู้ตัวว่ามันเกิดอะไรขึ้น เจ้ากวางน้อยก็ย้ายก้นนิ่มๆ ปีนขึ้นมานั่งเกยบนตักเขา หันหน้าเข้าหาแผงอกกว้างซึ่งมีกล้ามเนื้อหนาปึ้กจากการยกเวทก่อนจะทำจมูกฟุดฟิดเหมือนลูกแมวได้กลิ่นนม 


“กลิ่นอัลฟ่าเป็นแบบนี้นี่เอง”


“แบมบี้!?”


ด้วยความที่ก่อนหน้านี้ชายหนุ่มมัวแต่วุ่นวายอยู่กับการพาตัวเจ้ากวางน้อยออกมาจากงานเลี้ยง จากนั้นก็มาโดนคนเมาอ้วกใส่ ทำให้เขาลืมนึกถึงกฎต้องห้ามระหว่างอัลฟ่ากับโอเมก้าไปเสียสนิท.... ฟีโรโมนแป้งเด็กกลับมากรุ่นอยู่ในประสาทสัมผัสอีกครั้ง ทำเอาหัวสมองอื้ออึงเฉียบพลันยิ่งกว่าโดนกระบอกปืนฟาดหน้าแรงๆ ครั้นพอจะดึงตัวน้องให้ออกห่าง ร่างเล็กก็เกาะไหล่เขาแน่น ไล้ปลายจมูกไปมาบนผิวกายสีแทนอย่างลืมอาย  


“ทำไงดี พี่คีนทำกวางใจเต้นไปหมดแล้วเนี่ย..........”


กวางน้อยหลับตาพริ้ม โถมกายกอดเคนเนทจนเขาหงายหลังไปกับเบาะที่นอน.... เค้าหน้าหวานแดงจัดเช่นเดียวกับตอนเมาเหล้าอยู่ในงานเลี้ยงวันเกิด ถ้าให้ตั้งข้อสันนิษฐานจากประสบการณ์ที่เคยใกล้ชิดกับโอเมก้า ร่างเล็กก็กำลังเมาอยู่นี่แหละ เพียงแต่เปลี่ยนจากเมาแอลกอฮอล์ไปเป็นเมากลิ่นอัลฟ่า


และโอเมก้าจะถวิลหากลิ่นของอัลฟ่าเฉพาะแค่ช่วงติดสัด....!


“พี่คีน.....หอมแก้มกวางหน่อยสิ.....”  


ดวงตากลมโตหรี่ปรือ น้ำเสียงออดอ้อนอย่างเด็กเอาแต่ใจดังขึ้นแข่งกับเสียงตึกตักระรัวจากใต้อกซ้ายของหมาป่าหนุ่ม.... กลิ่นหอมหวานแสนยั่วยวนฟุ้งกระจายอยู่ในห้วงสติสัมปชัญญะของทั้งสองฝ่าย เคนเนทกับกวิวิชญ์ในตอนนี้ก็เปรียบเสมือนไฟกับน้ำมัน ยิ่งอยู่ใกล้กันมากเท่าไรก็ยิ่งร้อนรุ่ม และพร้อมจะลากเอาความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทั้งหลายให้มอดไหม้วอดวายไปตามๆ กัน  


“นะ.... จุ๊บกวางหน่อย.....กวางอยากให้พี่คีนจุ๊บตรงนี้.....”


เด็กน้อยชี้แก้มตัวเองพลางหัวเราะคิกคัก สะโพกอิ่มบดเบียดต้นขาคนข้างล่างราวกับจะแกล้งยั่วให้เกิดอารมณ์


ร่างสูงพยายามระงับใจไม่มองสิ่งที่กวางทำ ถึงแม้ว่าจะต้องกลั้นหายใจจนกล้ามท้องขึ้นเป็นลูก เขาก็จะต้องประคองสติเอาไว้แล้วจัดการทำอะไรก็ตามที่สุภาพบุรุษอัลฟ่าสมควรทำ ต่อให้มันจะยากยิ่งกว่าการขนทรายแม่น้ำเจ้าพระยาไปถมมหาสมุทรทั้งห้าก็เถอะ


“แบมบี้ หนูเอายาคุมฮีทแบบฉีดมาด้วยหรือเปล่า?”


เคนเนทถามถึงยาคุมซึ่งให้ฤทธิ์ในการระงับฮีทของโอเมก้าแบบเฉียบพลัน ซึ่งโอเมก้าส่วนใหญ่จะมีพกติดตัวอยู่ในกระเป๋าเผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน แบบเดียวกับที่เบต้าหญิงต้องพกผ้าอนามัยนั่นแหละ


“ยาคุมเหรอ?”  


ร่างบางย้อนถามทั้งที่ยังนั่งคร่อมตัก บดเอวขย่มใส่เพื่อนสนิทคู่หมั้นไม่หยุดแล้วจึงสารภาพความจริงออกมาแบบหน้าซื่อตาใส  


“จะแบบไหนก็ไม่มีทั้งนั้นล่ะ กวางไม่ได้กินยาคุมมาเป็นเดือน จะสองเดือนแล้วมั้ง”


โอเค.... ปริศนาทั้งหมดไขกระจ่างแล้ว


ที่ชาวบ้านชาวช่องได้กลิ่นฟีโรโมนจากเจ้าตัวเล็กนี่ไม่ใช่เพราะเหตุสุดวิสัยอะไรเลย แต่เป็นเพราะน้องกวางจงใจปล่อยให้ตัวเองฮีท และแทบไม่ต้องเดาให้เปลืองสมองก็รู้ว่าที่ทำลงไปทั้งหมดนี้ก็เพื่อยั่วให้ไอ้พอร์ชทนไม่ไหว ต้องลากคู่หมั้นขึ้นเตียงผสมพันธุ์ข้ามวันข้ามคืน สุดท้ายก็ได้แต่งงานครองคู่กันไปชั่วลูกชั่วหลานสมใจอยาก


เจ้าเด็กคนนี้นี่มันน่าฟาดก้นนักเชียว....!


“พี่คีนห้ามดุกวางนะ กวางเป็นผู้ใหญ่แล้ว”


“พี่จะไม่แค่ดุหรอก แต่พี่ชักอยากตีหนูขึ้นมาจริงๆ แล้วนะคะ”


เสียงห้วนเอ่ยคล้ายจะเคืองกันอยู่นิดหน่อย.... มีอย่างที่ไหน จงใจขุดหลุมพรางดักจับไอ้พอร์ชทำสามี หากกลับกลายเป็นเขาที่โดนลูกหลงเข้าเต็มๆ จนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ทั้งรู้สึกผิดสารพัดที่คิดจะแย่งคนมีเจ้าของ โดยหารู้ไม่ว่าตัวการของเรื่องไม่ได้คิดจะเล็งมาทางเขาเลยแม้แต่นิดเดียว


ที่สำคัญก็คือจะมาดุด่าสั่งสอนเอาป่านนี้ก็เห็นทีว่าจะไม่ทันแล้ว


“งั้นก็ตีเลย”  


กวางน้อยยิ้มจนตาหยี มือซุกซนล้วงลงข้างใต้สาบเสื้อคลุมอาบน้ำของร่างสูง แตะโดนท่อนเอ็นอุ่นชื้นซึ่งกำลังขยายตัวอย่างอึดอัดจนเจ้าของต้องนิ่วหน้าขบสันกรามแน่น  


“แต่ต้องเอาอันนี้ตีนะ ไม่งั้นเดี๋ยวไม่เจ็บ”


“แบมบี้!”


ร่างสูงตัวกระตุกร้องเสียงหลง รีบฉวยข้อมือเด็กซนไม่เข้าเรื่องให้ออกห่างจากจุดยุทธศาสตร์ของตนเอง.... ลำพังแค่อดกลั้นข่มใจไม่ให้เคลิ้มไปกับฟีโรโมนโอเมก้าก็ย่ำแย่มากพออยู่แล้ว ขืนโดนล้ำเส้นเกินกว่านี้อีกเพียงแค่ก้าวคืบเดียว พรุ่งนี้ก็เอาป้ายประจานชายชั่วตีท้ายครัวเพื่อนมาแขวนคอเขาได้เลย


“ทำไมต้องเสียงดัง?”  


เด็กหนุ่มตัวเล็กทำตาละห้อย ใช้น้ำเสียงเอื่อยอ่อนราวกับจะตัดพ้อต่อว่า ซ้ำยังโยงเอาคนนู้นคนนี้เข้ามาเกี่ยว จับแพะชนแกะมั่วซั่วไปหมด  


“ทีพี่คีนกับคุณแอลยังเอากันได้เลย แต่กับกวางทำไมถึงมีเซ็กส์ด้วยไม่ได้.... ขี้โกงอะ ไม่ยุติธรรมเลย.........”


“ก็หนูเป็นคู่หมั้นไอ้พอ......”


“หยุด!”


ยังพูดไม่ทันจบ ปลายนิ้วเรียวก็แตะลงบนริมฝีปากหยักพร้อมกับคำสั่งของคุณชายกวิวิชญ์ ผู้ถือหุ้นอันดับสองแห่ง The Superior Group


“ห้ามพูดถึงพี่พอร์ช โอเคไหม?”  


รูปประโยคฟังดูเหมือนถามความสมัครใจ แต่กิริยาท่าทางที่แสดงออกนั้นบ่งบอกว่าเป็นการบังคับอย่างชัดเจน  


“เขาเป็นคนทิ้งกวางไปเอง เพราะฉะนั้น วันนี้กวางโสด”


“หนูไม่ได้อยากทำแบบนี้จริงๆ หรอก.........”


เคนเนทไม่อยากใช้ไม้แข็งกับเจ้ากวางน้อยเลย เขายังคงเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังว่าอีกฝ่ายอาจจะพอได้สติกลับคืนมาบ้างและรู้สึกตัวสักทีว่าการมีเซ็กส์กับอัลฟ่าซึ่งไม่ใช่คู่หมั้นของตนเองนั้นไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาล้อเล่นกันได้ แม้ว่าตัวเขาเองก็กำลังทรมานแทบบ้าคลั่งเมื่อมีโอเมก้านั่งคร่อมอยู่บนตักในท่าเตรียมพร้อมจะมีความสัมพันธ์ทางกาย.... ก็อย่างที่บอกไปตอนนั้นว่าเขาไม่อยากให้น้องกวางตื่นขึ้นมาแล้วเสียใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในคืนนี้ ไม่ว่าคนที่ขึ้นเตียงด้วยจะเป็นเขาหรือใครหน้าไหนก็ตาม


ทว่า เจ้ากวางน้อยกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเคนเนท เสียงแหบหวานเอื้อนเอ่ยในสิ่งที่คนฟังไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะได้ยิน....!


“กวางรู้นะว่าพี่คีนเคยมีอารมณ์เพราะฟีโรโมนของกวาง พอได้กลิ่นแล้วพี่ก็ของขึ้นต้องแอบเข้าไปช่วยตัวเองในห้องน้ำ.........”  


ใบหน้าน่ารักเผยรอยยิ้มร้ายแบบซุกซน เหมือนปีศาจตัวจิ๋วซึ่งกำลังพยายามล่อลวงมนุษย์ให้ทำบาปโดยการหลอกว่าจะให้ขึ้นสวรรค์ก่อนสักครั้ง แล้วหลังจากนั้นก็ค่อยตกนรกชดใช้กรรมไปอีกหลายโกฏิชาติ  


“เป็นยังไงบ้าง ตัวกวางหอมมากไหม? สู้กลิ่นน้ำหอมคุณแอลได้หรือเปล่า?”


“เดี๋ยวเถอะ แบมบี้!”


เคนเนทไม่รู้จริงๆ ว่าโดนจับได้ได้ยังไง และโดนจับได้ตั้งแต่ตอนไหน แต่เอาเป็นว่าเจ้ากวางน้อยรู้อยู่ก่อนแล้วว่าเขาเป็นเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อของไอ้พอร์ช ปากก็บอกว่ามาหาเพื่อน เอาข้ออ้างธุระสารพัดมาบังหน้า ทั้งที่ในความเป็นจริง เขาชอบแวะไปบ้านอศิรวัฒน์เพื่อหาโอกาสใกล้ชิดกับคู่หมั้นของเพื่อนต่างหาก


อุ้งมือหนาสัมผัสถูกท่อนเนื้อแข็งชันที่เปียกชุ่มด้วยน้ำอยาก ร่างเล็กแยกขาออกกว้างขณะบังคับให้ฝ่ามือของเคนเนทกอบกุมส่วนอ่อนไหวตรงกลางลำตัวเอาไว้ เด็กหนุ่มปล่อยเสียงครางเบาๆ อย่างพึงใจเมื่อความสากกร้านถูไถเสียดเสียวกับเครื่องหมายความเป็นโอเมก้าของตน.... กลิ่นฟีโรโมนผสมผสานกับกลิ่นคาวราคะตลบอบอวลอยู่ภายในห้อง Premier Suite บนชั้นสี่สิบเก้าของโรงแรมห้าดาว เวลานี้น้ำมันได้ถูกราดลงบนกองเพลิงอย่างสมบูรณ์แล้ว และจนกว่าเชื้อไฟจะเผาผลาญหมด กวางน้อยก็คงได้เรียนรู้ในสิ่งที่ตนเองคิดว่าดีสมดังใจปรารถนา


“ไม่เคยมีใครได้จับตรงนี้ของกวางเลยนะ กวางให้พี่คีนเป็นคนแรก โทษฐานที่หล่อมาก ล่ำมากแล้วก็ใจดีมากกกก.... จุ๊บ~”  


มือของเคนเนทยังขย้ำแรงๆ อยู่ตำแหน่งเดิม กระตุ้นเร้าอารมณ์อยากให้โอเมก้าซึ่งจะมาเป็นคู่นอนของตน ในขณะที่ร่างเล็กเปลี่ยนมาคล้องแขนโอบรอบลำคออัลฟ่าตัวใหญ่ ต่างฝ่ายต่างกำซาบมัวเมากลิ่นฟีโรโมนของกันและกันตามที่สัญชาตญาณเรียกร้อง.... กลีบปากนุ่มแตะลงบนผิวแก้มสากด้วยไรเคราจางๆ ยิ่งกระตุ้นเลือดในกายหมาป่าหนุ่มให้ร้อนระอุจนแทบเดือดพล่าน อยากจะเป็นฝ่ายจับกวางน้อยกดลงบนเตียงแล้วฉีกทึ้งเนื้อหวานๆ กินเสียให้พอใจเดี๋ยวนี้เลย


“พี่คีนไม่ปฏิเสธ......ถือว่าตกลง.........”


ใบหน้าน่ารักยิ้มพรายก่อนจะปลดเสื้อคลุมอาบน้ำให้พ้นจากหัวไหล่เนียนขาว กลิ่นหอมหวานปั่นประสาทอัลฟ่าฟุ้งออกมาจากจุดชีพจร ทว่า ยังไม่ทันที่มือเล็กจะแกะสายรัดเอวออก เสียงทุ้มห้าวก็ดังขึ้นหยุดการกระทำทั้งหมดเอาไว้แค่นั้น


“อย่า!”


เคนเนทฉวยข้อมือเล็กบีบแน่น นัยน์ตาวาวโรจน์แข็งกร้าวคล้ายไม่ชอบใจในสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังทำ.... ร่างสูงสูดอากาศเข้าปอดหลายต่อหลายครั้ง ผิวกายสีแทนคล้ำแดดกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหอบหายใจ หากยังไม่ทันที่เจ้ากวางน้อยจะได้เอ่ยปากถามว่าเคนเนทไม่ต้องการมีเซ็กส์กับตนหรืออย่างไร อัลฟ่าหนุ่มลูกครึ่งก็ผลักโอเมก้าตัวน้อยให้นอนลงต่อหน้าเขา


ร่างหนาขึ้นมาเป็นฝ่ายอยู่ด้านบน พร้อมกับที่ริมฝีปากหยักยกมุมเผยรอยยิ้มนักล่าซึ่งชวนให้หัวใจเหยื่อเต้นระทึกยิ่งกว่าครั้งไหนๆ





“เดี๋ยวพี่ถอดให้เองค่ะ หนูแค่นอนเฉยๆ แล้วครางชื่อพี่คีนก็พอนะคะ.... กวางน้อย”
.


.


.


‘แบมบี้.... วันนี้พี่คีนว่าง พี่จะพาหนูไปกินไอศกรีมเอาไหมคะ?’


‘ไม่เอา กวางจะไปกับพี่พอร์ช’



‘แต่อีกนานเลยนะกว่าไอ้พอร์ชจะมา ไปเดินชอปปิ้งกินขนมกับพี่คีนแปบเดียวไม่เห็นเป็นไรเลย’


‘อี๋~ ให้ไปกับพี่คีน งั้นกวางพาไอ้เจอร์ราดไปเดินเล่นดีกว่า’


‘โอ้โห.... ไปกับหมายังดีกว่าพี่อีกเหรอคะ’


‘อะไรก็ดีกว่าพี่คีนทั้งนั้นแหละ!’






บทสนทนาในความทรงจำเมื่อสมัยรู้จักกันใหม่ๆ ปรากฏขึ้นในหัวสมองของเคนเนทเพียงชั่วแวบ ก่อนที่จะลบมันทิ้งไปด้วยการประกบริมฝีปากตะโบมจูบเข้าหาเจ้ากวางน้อยซึ่งเคยบอกว่าหมาป่าอย่างเขามีดีไม่เท่าหมาบ้านพันธุ์บีเกิลอย่างเจ้าเจอร์ราด.... ก็จริงอยู่ว่ากวิวิชญ์ไม่ถูกชะตาเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน ปฏิเสธทุกความเอ็นดูที่เขาหยิบยื่นให้ โน่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่เอา สิ่งที่อยากได้มีเพียงแค่ความรักความสนใจจากพิธาน


เขาก็ไม่รู้หรอกว่าเจ้ากวางน้อยจะสมหวังเมื่อไร และชาตินี้จะยังเหลืออะไรให้หวังจากไอ้พอร์ชได้อีกหรือเปล่า 


เรื่องเดียวที่เคนเนทบอกได้ในตอนนี้ก็คือ.... เขาน่ะสมหวังแล้ว!




“.......อืม.......จุ๊บ........."


เสียงดูดดึงจ๊วบจ๊าบดังสะท้อนสลับกับเสียงครางเครือในลำคออย่างพึงใจจากทั้งสองฝ่าย กลีบเนื้อนุ่มหยุ่นบดขยี้เข้าหากันราวกับสัตว์ป่าที่กำลังหิวกระหาย ขอบปากเปรอะเปื้อนน้ำลายเมื่อต่างคนต่างตะกละตะกลามในรสจูบจากคนตรงหน้า.... อัลฟ่าหนุ่มส่งปลายลิ้นแหย่เย้าโอเมก้าของเขา หากแทนที่กวางน้อยจะหนีตามประสาเด็กไร้ประสบการณ์ แต่กลับกระหวัดเกี่ยวสู้เอาเป็นเอาตาย กลิ่นฟีโรโมนคลุ้งอยู่ในโพรงปาก ยิ่งเสพก็ยิ่งเพลิดเพลิน จูบแรกระหว่างพวกเขาจึงทั้งร้อนแรงและต่อเนื่องยาวนานเพราะไม่มีใครยอมใคร


แต่แล้ว กวิวิชญ์ก็ต้องเป็นฝ่ายผละออกก่อนเพราะเริ่มหายใจไม่ทัน.... ก็อย่างว่าแหละ เด็กอมมือแบบเขาจะเอาปัญญาที่ไหนไปสู้กับเพลย์บอยตัวฉกาจแบบพี่คีน เพิ่งจูบครั้งแรกแต่ยื้อมาได้ตั้งหลายนาที กวางก็คิดว่าตัวเองสุดยอดแล้ว


เพียงแต่พี่คีนสุดยอดกว่า.... ยิ่งตอนเอาลิ้นเข้ามากวาดตรงนั้นตรงนี้ มันทั้งจักจี้ ทั้งใจหวิว ทำเอาขนอ่อนตรงท้ายทอยลุกชันไปหมด


“แฮ่กๆ.....ฮ้า......พี่คีนจูบเก่งจัง”


ร่างเล็กเอ่ยพลางหอบจนตัวโยน สายตาหวานเยิ้มยังคงสะท้อนภาพสุนัขป่าตัวใหญ่ซึ่งกำราบเขาอยู่หมัดด้วยจุมพิตกระชากวิญญาณ เรียกรอยยิ้มแพรวพราวด้วยความภาคภูมิใจจากคนข้างบนได้ในทันที


“หนูเคยจูบกับใครมาก่อนเหรอคะ ถึงรู้ว่าพี่เก่ง?”


“เคยสิ”  


เด็กซุกซนตอบโดยไม่เสียเวลาคิด บอกตามตรงเลยว่าเรื่องเล่าประสบการณ์เสียวทั้งหลายที่เคยอ่านมาเทียบกับของจริงตรงหน้าไม่ได้เลยสักนิด  


“กวางเคยลองจูบแขนตัวเอง แต่มันไม่สนุกเหมือนที่พี่คีนทำให้เมื่อกี้”


“โธ่เอ๊ย เด็กหนอเด็ก” 


เคนเนทหัวเราะให้กับความซื่อปนแสบของกวางน้อย แต่การที่อีกฝ่ายบอกตรงๆ ว่าชอบนั้นก็ทำให้เขาย่ามใจกล้าที่จะแตะต้องร่างกายขาวเนียนให้มากขึ้น  


“แล้วถ้าพี่ทำแบบนี้ หนูชอบไหมคะ?”


“อื้อ.......อ๊ะ............” 


เอวบางบิดเร่าๆ จนเห็นริ้วกระดูกซี่โครงเมื่อปลายนิ้วยาวสะกิดตุ่มไตสีสวยบนผืนอกราบ แค่แตะโดนนิด ขยี้อีกหน่อย เจ้าเม็ดเชอร์รี่นิ่มก็ค่อยๆ แข็งชันรับการหยอกล้อ ใบหน้าสวยเหยเกในขณะที่ห้วงอารมณ์พุ่งทะยานจากร้อยไปถึงล้าน ส่งเสียงกระเส่าร้องบอกเจ้าของสัมผัสปลุกเร้าให้รู้ว่าตนเองถูกใจฝีไม้ลายมือเขามากเพียงใด  


“.......เสียว........พี่คีน........กวางเสียว............”


“ร้องเสียงหวานเชียว สงสัยจะชอบเนอะ”


เค้าหน้าหล่อคมเผยแววตาเจ้าเล่ห์ ยิ่งได้ยินเสียงร้อง เคนเนทก็ยิ่งบดนิ้วใส่สลับกับเขี่ยดึงหัวนมเล็กแรงๆ ให้กวางน้อยแอ่นอกโชว์ความร้อนร่านของโอเมก้าติดสัดซึ่งน้อยคนนักจะมีโอกาสได้ ‘จับกิน’


“อื้อ......ก็มันดีนี่นา.....อ๊า.......”


กวิวิชญ์บรรยายความรู้สึกในตอนนี้ไม่ถูกเลย เขาเสียวจนท้องน้อยแข็งเกร็ง ตรงหว่างขาร้อนวูบวาบจนต้องขยับส่ายสะโพกไปมาเพื่อระบายความอัดอั้น.... แล้วความร้อนรุ่มก็ยิ่งเตลิดเมื่อพี่คีนซุกหน้าลงงับยอดอกเขา เด็กหนุ่มกรีดร้องด้วยความเสียวซ่านอย่างห้ามไม่ได้ มือทั้งสองข้างก็ไม่ได้หยุดบิดดึงเล้าโลม ยังจะเอาลิ้นมาตวัดไปรอบๆ ป้านสีชมพู ฉกบ้างเลียบ้าง ในขณะที่เอวหนาก็จงใจเบียดลงมาถูไถกลางลำตัวเขาไปด้วย


หลังจากอารัมภบทจนกวางน้อยตัวอ่อนปวกเปียก ได้แต่นอนหอบตาปรือปรอยมองตามอัลฟ่าหนุ่มในยามที่เขาพักริมฝีปากชั่วครู่


“แล้วพี่คีนล่ะ?” 


เสียงทุ้มถามด้วยสำเนียงคล้ายจะแกล้งหยอก แต่เป็นการหยอกที่อยากได้คำตอบจริงจัง แม้ว่าการร่วมรักของพวกเขาอาจเป็นเพียงการกระทำจากสัญชาตญาณก็ตาม  


“แบมบี้ชอบพี่คีนด้วยหรือเปล่าคะ?”


“ไม่ชอบ”


กวางน้อยส่ายหน้าตอบเร็วอีกแล้ว


“ทำไมถึงไม่ชอบล่ะ? พี่คีนใจดีกับหนูน้อยเกินไปเหรอ?”


คราวนี้ร่างบางเงียบไปหลายวินาที ไม่ใช่ว่าคำถามยากเกินกว่าจะตอบหรอก แต่เพราะความเขินอายที่จะบอกสิ่งที่ตนคิดออกไปตามตรงต่างหาก


“ก็.......พี่คีน.......เจ้าชู้”  


กวางหน้าแดงแจ๋ เขาหันหน้ามองไปด้านข้างไม่ยอมสบตาเคนเนทขณะเอ่ยปากประหนึ่งกำลังตัดพ้อคนรัก


 “คนโน้นก็แฟนพี่คีน คนนี้ก็แฟนพี่คีน.... เยอะแยะไปหมด กวางไม่ชอบคนหลายใจ”


“พี่ยังไม่มีแฟนสักหน่อย แบมบี้ใส่ร้ายพี่อีกแล้ว”


“ฮึ!”


‘ฉิบหาย.... น่ารักฉิบหาย!’


ห้วงความคิดของหมาป่าวัยกลัดมันซึ่งยังไม่เคยยอมสยบให้เหยื่อของตนเอง เวลานี้มันกลับเต็มไปด้วยอารมณ์มันเขี้ยว อยากจะกัด อยากจะงับ อยากจะทรมานกวางน้อยนุ่มนิ่มตัวนี้ให้ขาดใจด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่เขามี.... เคนเนทดึงตัวน้องกวางขึ้นมารับจูบดูดดื่ม ฟัดแก้มเนียนทั้งสองฝั่งกะว่าเอาให้ช้ำกันไปข้าง ยิ่งร่างเล็กดิ้นขลุกขลักส่งเสียงอื๊ออ๊า เขาก็ยิ่งเครื่องร้อนมากเสียจนอวัยวะซึ่งบ่งบอกความเป็นชายสั่นระริกเลยทีเดียว


อยากจะเสียบใจแทบขาด แต่ก็อยากให้น้องเสียวจนลืมไม่ลงก่อน....


“แต่ถ้าแบมบี้ชอบให้พี่รักเดียวใจเดียว งั้นพี่ก็จะตามใจหนูค่ะ”


เคนเนทรู้ตัวดีว่าเขาน่ะหมาป่าระดับจ่าฝูง แต่นานๆ ทีก็ต้องห่มหนังแกะใช้คำหวานหลอกล่อพวกสัตว์เล็กบ้าง ถือคติว่าละเลียดกินเนื้อหวานทีละนิดจะอิ่มนานกว่าสวาปามให้หมดในคราวเดียว  แต่ตอนนี้อ้าขาออกนิดนึงนะคะ พี่จะทำให้หนูมีความสุขจนลืมไปเลยว่าเคยไม่ชอบพี่........


น้ำเสียงห้าวแหบพร่ากว่าปกติขณะเอ่ยกระซิบริมหู พร้อมทั้งไล้ปลายลิ้นไปที่ใบหูเล็กซึ่งแดงจัดด้วยความร้อน เขาดึงชุดคลุมอาบน้ำหลุดลุ่ยออกไปให้พ้นจากร่างอ้อนแอ้นก่อนจะจับกวางน้อยให้นอนราบลงตามเดิม.... ต้นขาขาวทั้งสองข้างถูกแยกออกห่าง แก่นเนื้อสีชมพูสดกระเด้งตั้งชัน น้ำเมือกใสไหลท่วมท้นจากปลายยอดทำตรงนั้นของเด็กหนุ่มเปียกแฉะไปหมด กลิ่นคาวเซ็กส์ซึ่งเป็นฟีโรโมนชั้นยอดลอยฟุ้งปะทะจมูกร่างสูง แต่เคนเนทพยายามบอกตัวเองให้อดทนเอาไว้ก่อน


เขาอดทนไม่ฟันคู่หมั้นเพื่อนมาได้ตั้งหลายปี แถมยังโดนกลิ่นแป้งเด็กยั่วอีกเป็นเดือน งั้นอดใจรออีกหน่อยจะเป็นไรไปเล่า....


งื้อ........อ๊ะ.......พี่คีน............


ร่างหนาตวัดลิ้นเลียซอกคอขาว ก่อนจะลากลงต่ำผ่านแผ่นอกบอบบางแล้วใช้ริมฝีปากครอบครองยอดอกสีสวยอีกครั้ง เขาใช้ลิ้นดุนแรงๆ สลับกับดูดเม้มจนเกิดเสียงซ้วบซ้าบเฉอะแฉะชวนให้รู้สึกจักจี้พอๆ กับเสียวสะท้าน มือหนาลูบไล้ไปทั่วทุกตารางนิ้วบนผิวเนื้อขาว.... อาการฮีททำให้ประสาทสัมผัสของกวิวิชญ์ไวกว่าปกติ จับโดนตรงไหนก็ร้อง แตะนิดสะกิดหน่อยก็ครางไม่ได้ศัพท์ ดิ้นเร่าๆ อยู่ใต้ร่างสุนัขป่าตัวโตราวกับจะร้องขอชีวิต


ท่อนแขนแกร่งสอดเข้ารวบบั้นเอวคอดให้แอ่นขึ้นจากเตียงนอน กลีบปากหยักแนบลงบนหน้าท้องแบนราบพรมจูบแสดงความเป็นเจ้าของ เคนเนทรับรู้ได้เลยว่าท่อนเอ็นของคนตัวเล็กขยายตัวอวบอูมอย่างถึงที่สุด และทันทีที่เขาห่อลิ้นแกล้งแหย่หลุมสะดือ ท้องน้อยก็หดเกร็งในขณะที่เครื่องเพศโอเมก้าแอ่นชี้เรียกร้องว่าอยากถูกรังแกให้มากขึ้น


อ๊า......พะ......พี่คีน........ไม่เอาตรงนั้น.......อื้อ........


ร่างสูงแค่นเสียงหึในลำคอ มองเด็กหนุ่มที่นอกจากจะอ่อนประสบการณ์แล้วยังปากไม่ตรงกับใจนอนบิดตัวไปมาอย่างอึดอัดทรมาน ปากบอกว่าไม่เอาๆ แต่กลับแอ่นอกยกก้นเข้าหาเ¬ขาได้ดูร่านรักน่าตีเป็นที่สุด


ไม่เอาจริงๆ เหรอคะ.... พี่ว่าหนูน่ะอยากโดนเอาจะแย่มากกว่ามั้ง


พี่คีนอย่ามาดักคอกวางแบบนี้สิ!” 


กวางน้อยตอบด้วยน้ำเสียงเง้างอน มองเคนเนทตาคว่ำเหมือนเด็กโดนขัดใจ 


นี่ครั้งแรกของกวางนะ กวางก็ต้องเล่นตัวหน่อยปะ.... อยากก็บอกว่าไม่อยาก ไม่เอาก็แปลว่าเอาไรงี้ไง


โถ แบมบี้ขา” 


ร่างหนาหัวเราะร่วนให้กับความคิดประหลาดๆ แต่น่าเอ็นดูเหลือเกินของอีกฝ่าย ซึ่งจะว่าไปแล้วก็ดีเหมือนกัน เพราะตัวเขาเองก็มักจะตื่นตัวเป็นพิเศษเวลาที่คู่นอนพยศใส่


งั้นถ้าหนูบอกว่าพอแล้ว พี่จะซอยอัดไม่ยั้งเลยนะคะ


ทำไม่กลัว กลัวไม่ทำ


ดีแล้ว เก่งๆ อย่างนี้พี่คีนชอบ........


ชายหนุ่มยื่นหน้าไปประกบจูบโอเมก้าตัวแสบ ริมฝีปากหยักได้รูปดูดเม้มบดคลึงจนคนตัวเล็กต้องยอมเผยอปากเปิดทางให้เขาได้ใช้ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดรัดรึงด้วยความหลงจนโงหัวไม่ขึ้น ในขณะที่ลูกกวางจอมดื้อก็พยายามเรียนรู้ที่จะจูบตอบ ยั่วมาก็ยั่วกลับ หยอกมาก็หยอกกลับ.... ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอาการฮีทหรือความสนใจในเรื่องเซ็กส์ที่มีอยู่เป็นทุนเดิม หากมันก็ทำให้ร่างเล็กตอบสนองการปลุกเร้าได้อย่างร้อนแรงจนเหลือเชื่อว่าไม่เคยถูกพิธานแตะต้องมาก่อน
               

นิ้วเรียวจิกหัวไหล่หนาระบายอารมณ์เมื่อรสจูบครั้งนี้ลึกล้ำเกินต้านทาน เคนเนทยังคงป้อนจูบดื่มด่ำกำซาบจนแทบลืมหายใจ โดยที่ฝ่ามือหนาตรงเข้าลูบโลมเบื้องล่างซึ่งแฉะชื้นเหนอะหนะด้วยคราบน้ำอยาก ทันทีที่เขาแตะโดนส่วนน่ารักของกวางน้อย ร่างทั้งร่างก็กระตุกไหวส่งเสียงครางระงม สองขาแยกออกกว้าง เปิดทางให้ฝ่ายอัลฟ่าเลื่อนไล้ฝ่ามือไปตามความยาวของแก่นกาย

               

พี่คีน......อย่า.............
               

รู้แล้วค่ะ คำว่าอย่าของหนู แปลว่าอยากมากๆ”  เคนเนทแกล้งเย้า  เด็กลามกอย่างหนูต้องถูกลงโทษนะ
               

อื๊อ........อ๊า.............


หนูกวางสะดุ้งเฮือกจนแผ่นหลังโก่งงอเมื่อผู้ใหญ่ขยี้ปลายยอดท่อนเนื้ออูม สะกิดเบาๆ ในรูกะจิดริดซึ่งเป็นแหล่งรวมความรู้สึกจนเขาทนอยู่เฉยไม่ไหว ต้องดิ้นพราดบิดกายไปมา น้ำเมือกใสทะลักปริ่มย้อยจนเลอะชุ่มมือใหญ่.... เสียงแหบหวานครางกระเส่าต่อเนื่อง ความซาบซ่านรัญจวนวิ่งวนไปมาอยู่ตรงกลางลำตัวทำเอาแข้งขาอ่อนแรง ทุกอย่างที่พี่คีนทำให้ถูกใจเขาทุกอย่าง เอานิ้วบดตรงปลายก็ชอบ ใช้อุ้งมือกอบกำโอบรอบแล้วรูดคลึงขึ้นลงก็เสียวสนุกไม่เบา


เพียงไม่กี่อึดใจ เจ้ากวางน้อยก็เสร็จด้วยมือคนอื่นเป็นครั้งแรกในชีวิต....


ฮื้อ.......อะ..........อ๊า...........!!


ในที่สุด กวิวิชญ์ก็ทนไม่ไหว ปลดปล่อยน้ำรักออกมาเลอะมือหนารวมถึงหน้าท้องของตัวเอง ผืนอกบางสะท้อนลมหายใจหอบถี่ เรี่ยวแรงหดหายได้แต่นอนส่งสายตาหยาดเยิ้มมองเคนเนทแลบลิ้นเลียคราบขุ่นขาวที่ฝ่ามือ


อัลฟ่าหนุ่มแน่นรูปร่างกำยำ มัดกล้ามสวยเหมือนนายแบบโฆษณายิมออกกำลังมองกลับมาทางเขา นัยน์ตาสีเขียวอมเทาดูร้อนแรงยิ่งกว่าดรายมาร์ตินี่ที่กวางน้อยกระดกไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อน.... ที่เขาเรียกกันว่าผู้ชายเซ็กซี่มันเป็นแบบนี้นี่เอง แค่มองก็ทำให้ใจหวิว ร้อนวูบวาบขึ้นมาอีกรอบโดยที่อีกฝ่ายไม่ต้องออกแรงเลย


รอยยิ้มสุนัขป่าจ่าฝูงปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อจัดเมื่อแก่นกายของกวางตั้งชันขึ้นต่อหน้าต่อตาเขา.... ไซส์เล็กนิดเดียวสมกับที่เป็นโอเมก้า สีชมพูสดตั้งแต่โคนจรดปลายยอด เส้นเลือดและเส้นเอ็นไม่ปูดโปนเหมือนของเขา แถมน้ำที่หลั่งเมื่อครู่นี้ก็หวานปะแล่ม เล่นเอาเขาคอแห้งอยากจะก้มลงดูดออกมาให้หมดทุกหยาดหยด


ของหวานนอนรออยู่ตรงหน้าแล้ว จะมัวช้าอยู่ทำไม....


ของหนูอร่อยมากเลยค่ะ แบมบี้”  เจ้าของเสียงทุ้มเอ่ยหยอก หมายความถึงน้ำรักที่เขาเพิ่งได้ลิ้มชิมรสไปเมื่อครู่  ให้พี่คีนหม่ำๆ อีกหน่อยนะคะ


คำพูดแทะโลมหยอกเอินปลุกอารมณ์ให้ยิ่งเตลิดไกล ส่วนไวสัมผัสของร่างเล็กชูชันอวดสายตาคนจ้องอย่างลืมอาย อัลฟ่าหนุ่มจับต้นขาเกร็งแข็งให้แยกออกจากกันแล้วล็อกเอาไว้ด้วยแรงของตนเอง แล้วจึงเคลื่อนกายลงต่ำจนใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับโนมเนื้ออันน้อย.... เขาแกล้งเป่าลมหายใจอุ่นๆ ใส่ความร้อนรุ่มตรงหน้าให้คนตัวเล็กกระสับกระส่ายยิ่งกว่าเดิม ส่งมือเข้าไปช่วยประคองให้มันตั้งลำพลางเลียรอบริมฝีปากเพื่อเตรียมพร้อม ท่อนเนื้อแสนน่ารักเต้นระริกอย่างอดใจไม่ไหวอยู่ในอุ้งมือเคนเนท ก่อนจะอ้าปากครอบจากบนสุดถึงล่างสุด โอบอุ้มตัวตนของเจ้ากวางน้อยเอาไว้ด้วยโพรงปากอันอ่อนนุ่ม


อ๊า.......พะ......พี่คีน.........


เด็กหนุ่มซึ่งเพิ่งรู้จักออรัลเซ็กส์ของจริงกรีดเสียงหวานรื่นหู ร่างบอบบางดีดขึ้นบนคล้ายกำลังพยายามขยับหนีจากอาการเสียวซ่านขั้นสุดที่ตนเองยังไม่คุ้นชิน แต่ติดตรงที่เคนเนทยึดต้นขาเขาเอาไว้แน่นไม่ให้เคลื่อนไหวได้ดังใจ ตั้งหน้าตั้งตากลืนกินเจ้ากวางน้อยอย่างไม่ปรานี


“.........อื๊อ.........พี่คีน.......มะ.....ไม่ไหวแล้ว.........กวางเสียว............


กวิวิชญ์เอื้อมมือไปขยุ้มผมอัลฟ่าระบายอารมณ์หวามไหวเจียนคลั่ง ความรู้สึกเสียววูบแสนรัญจวนแล่นไหลไปทั่วร่างเหมือนกระแสไฟฟ้า ปลายเท้าเกร็งจิกเบาะที่นอนนุ่ม ผืนอกขยับขึ้นลงตามจังหวะการชักนำของเคนเนทซึ่งดื่มด่ำความหอมหวานของเด็กหนุ่มอย่างเมามัน ทั้งครอบปากถูไถไปรอบๆ ทั้งตวัดลิ้นเลีย ก่อนจะต้อนลูกกวางให้มุมด้วยการแหย่ลิ้นเข้าที่รูเล็กตรงปลายโดยที่มือก็ยังโอบอุ้มเค้นคลึงจุดเสียวอื่นๆ ที่โคนฐาน


ร่างเล็กดีดดิ้นรุนแรง หัวสมองพร่าเลือนไม่อาจรับรู้สิ่งอื่นใดได้อีกนอกจากความเสียวร้อนซึ่งจดจ่ออยู่ตรงกลางลำตัว เขาครางเสียงหวานจัดอีกครั้งเพราะกลั้นไม่ไหว ก่อนจะปลดปล่อยน้ำรักเต็มโพรงปากของคนที่จดจ่อรอคอยมันอยู่


พี่คีน..........พี่คีน.......อะ.........อ๊า..........!!


ของเหลวขุ่นขาวไหลซึมออกมารอบริมฝีปาก บางส่วนย้อยลงมาตามสันคางแล้วหยดใส่หน้าท้องแบนราบซึ่งยังคงกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ.... กวางเห็นเต็มสองตาว่าเคนเนทกลืนรสชาติของเขาลงคอไปอย่างไม่อิดเอื้อนรังเกียจ ส่วนที่เปรอะอยู่ตามซอกนิ้วก็ตวัดเลียราวกับว่ามันคือวิปครีมบนเนื้อขนมเค้ก


หวานจัง แบมบี้ของพี่คีน........


ร่างหนาเอ่ยด้วยรอยยิ้มชอบใจแล้วผละออกจากเจ้ากวางน้อยซึ่งนอนหอบรวยระรินหลังจากถึงจุดสุดยอดครั้งที่สองไปหมาดๆ.... ชุดคลุมอาบน้ำถูกถอดออกโยนลงบนพื้นข้างเตียง กล้ามเนื้อช่วงแขนล่ำบึ้กน่ากัด เช่นเดียวกับลอนซิกส์แพคที่ทำให้เขาเคลิ้มได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่มองเห็น แต่ที่สุดๆ เหนือคำบรรยายก็คือเครื่องเพศอัลฟ่าซึ่งผงาดชี้ แสดงความดุร้ายด้วยการขยายขนาดเต็มที่ ทำเอาเด็กที่เพิ่งบรรลุนิติภาวะถึงกับหูตาวาว


โห.... พี่คีน..........


แม้จะเสร็จไปแล้วถึงสองหนแต่อาการฮีทก็ยังคงเล่นงานร่างเล็กอยู่ แทนที่จะนึกกลัวความใหญ่โตเบื้องหน้าก็กลับกลายเป็นตื่นเต้นจนเนื้อตัวสั่น.... ที่เขาว่ากันว่าสัญลักษณ์เพศชายของอัลฟ่ามีขนาดใหญ่ราวกับม้าพ่อพันธุ์ชั้นเลิศนั้นจริงอย่างที่สุด และมันก็ดูแตกต่างจากของเขาโดยสิ้นเชิง


เจ้ากวางน้อยไม่ได้รู้เลยว่าตัวเองนั่นแหละที่เป็นต้นเหตุปลุกสัญชาตญาณดิบของเคนเนทขึ้นมา ความต้องการสืบพันธุ์เริ่มทำงานตามกลไกภายในร่างกาย ส่งผลให้ชายหนุ่มเกิดอาการที่เรียกว่า รัท’.... ดวงตาสีเขียวคล้ายอัญมณีเป็นประกายแพรวพราวเมื่อโอเมก้าร่างเล็กตอบสนองเขาเป็นอย่างดี แถมยังดูตื่นตาตื่นใจกับท่อนเนื้อมหึมานั้นเสียอีก


เป็นไงคะ ตกใจเหรอ?”  ร่างสูงยิ้มล้อเลียนเหมือนผู้ใหญ่แกล้งเด็ก  หนูเคยเห็นแบบนี้มาก่อนหรือเปล่า?”


“............เคย


หืม? ไปดูจากที่ไหนมาคะ?”


เท่าที่เขารู้ กวางน้อยกับไอ้พอร์ชไม่เคยมีอะไรกันสักหน่อย เคนเนทจึงแปลกที่ใจอีกฝ่ายพยักหน้ารับ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหัวเราะขำเมื่อได้ยินคำตอบ


กวางเคยแอบเปิดเว็บโป๊.... ของอัลฟ่าคนที่กวางเคยดูในคลิปกับของพี่คีนขนาดพอๆ กันเลย


โธ่เอ๊ย พี่ก็นึกว่าหนูเคยทำ” 


ร่างหนาเอ่ยด้วยความโล่งใจ หากก็นึกสงสารน้องกวางอยู่ไม่น้อย โอเมก้าที่เข้าวัยเจริญพันธุ์แล้ว ถึงจะกินยาคุมฮีทอย่างไรก็ยังมีความต้องการทางเพศ แต่เด็กคนนี้กลับรักษาเวอร์จิ้นเอาไว้ได้จนอายุยี่สิบ น่าพาไปจดสถิติโอเมก้าที่เสียตัวช้าที่สุดในโลกชะมัด


แบมบี้อยากลองจับของพี่ดูไหมคะ?”


ได้เหรอ?”


ได้สิ


สิ้นคำบอกอนุญาต กวางน้อยก็ลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือไปแตะต้องท่อนเอ็นอวบอูมที่เจ้าของภูมิใจอยากอวดนักหนา ความใหญ่โตขนาดที่มือของเด็กหนุ่มกำได้ไม่รอบยิ่งทำให้ใจเต้นตึกตัก มันร้อนผ่าวแถมยังเต้นตุบทักทายทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสโดน เส้นเลือดพองขยายปูดโปนทำให้ดูน่าเกรงขามประหนึ่งงูยักษ์ที่จะพุ่งฉกพ่นพิษใส่ร่างบางตอนไหนก็ได้.... กวางไม่รู้หรอกว่านี่ใช่สาเหตุที่พี่คีนมีคู่ควงเยอะแยะเต็มบ้านเต็มเมืองหรือเปล่า แต่ถ้าถามเขาล่ะก็ พี่คีนก็ดูเหมือนจะมีคุณสมบัติของอัลฟ่าในฝันครบถ้วนทุกข้อ ทั้งหล่อ ทั้งรวย ทั้งเอาใจเก่ง แล้วเจ้าโลกของเขาก็ใหญ่เท่าแขนแบบเดียวกับที่เคยอ่านเจอในเว็บเล่าเรื่องเสียวเลย


จับเบาๆ ระวังมันกัดนะ


เคนเนทเอ่ยล้อเมื่อเห็นกวางน้อยจ้องปลายหยักบานของเขาชนิดตาไม่กระพริบ กลีบปากอิ่มเผยออ้านิดๆ คล้ายจะร้องว้าว เล่นเอาเขาต้องขบสันกรามห้ามตัวเองไม่ให้เผลอกระทุ้งท่อนเอ็นใส่เข้าปากน้อง


 “ใหญ่จัง.......อุ่นด้วย........” 


ร่างเล็กรำพึงเสียงแผ่ว อาการฮีทตีตื้นขึ้นมาครอบงำสติสัมปชัญญะอีกครั้งเมื่อได้สูดกลิ่นคาวกาม ไม่อยากบอกเลยว่าแค่ได้เห็นความเป็นชายของเคนเนท กวางก็ท้องน้อยปั่นป่วน หัวนมแข็งชัน อยากจะแอ่นสะโพกอ้าขาให้อีกฝ่ายปลดเปลื้องความอยากให้อีกแล้ว 


นี่คือใหญ่ที่สุดของพี่คีนแล้วเหรอ.......ถ้ากวางจุ๊บแรงๆ มันยังจะใหญ่ขึ้นอีกได้ไหม?”


งั้นก็ลองจุ๊บดูสิคะ


เพราะเจ้าตัวบอกว่าจุ๊บ เคนเนทจึงเข้าใจว่ากวางคงแค่อยากลองเอาริมฝีปากแตะแก่นกายของเขาเฉยๆ หากพอเอาเข้าจริงแล้วมันคนละเรื่องเลย


ริมฝีปากแตะภายนอกของท่อนลำเพียงสอง-สามครั้งก่อนที่จะเปิดรับเอาความใหญ่โตเข้าไปกว่าครึ่งค่อน ปลายลิ้นชื้นกวาดโลมเลียส่วนแข็งขืนรับรสชาติกำหนัดของอัลฟ่าซึ่งไม่คิดไม่ฝันมาก่อนว่าจะได้ลอง ไรขนแข็งสากเต็มไปด้วยกลิ่นอายของชายหนุ่มพาลให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายเร่งจังหวะการสูบฉีดเลือด....เคนเนทเองก็ดูจะชอบมากทีเดียว เขาเกร็งหน้าท้องจนกล้ามขึ้นเป็นลอนพลางโยกบั้นเอวสอบให้เข้ากับจังหวะการออรัลของเจ้ากวางน้อย น้ำหล่อลื่นไหลปริ่มให้อีกฝ่ายได้ชิมรส ในขณะที่เครื่องเพศกำยำยิ่งพองขยายจนใหญ่มากขึ้นไปอีก


ใหญ่ขนาดที่ถ้ากวางเอาใส่ปากได้จนมิดถึงโคน มันก็คงยาวแทงทะลุคอหอยน้องไปเลยล่ะมั้ง


แต่ถ้าให้พูดตามตรงล่ะก็ เขาอยากแทงส่วนอื่นของกวางน้อยมากกว่า


อื้ม......จุ๊บ........อืม.........


คนตัวเล็กยังคงเมามันกับการ จุ๊บประสบการณ์ที่เพิ่งผ่านมาเมื่อครู่ ประกอบกับทฤษฏีในหัวซึ่งสั่งสมมาจากการดูคลิปสิบแปดบวกช่วยให้เขาเรียนรู้ที่จะดูดขึ้นและขยับลงตามแนวตั้งลำของท่อนเอ็นสีคล้ำ ก่อนจะผละออกมาละเลงลิ้นหนักๆ ที่ปลายยอด สองมือค้ำยันจับหน้าขาแกร่งเอาไว้แล้วทิ้งตัวลงนอนคว่ำเหมือนสัตว์เล็กที่ยอมศิโรราบต่อจ้าวป่า เนื้อตัวขาวผ่องนวลเนียนเสียดสีกับผิวกายสีแทนคร้ามแดดชื้นเหงื่อโหมกระพือห้วงอารมณ์ให้ลุกโชนราวกับเปลวไฟ


เคนเนทเริ่มอดรนทนไม่ไหว ปกติแล้วเขาเป็นพวกควบคุมการหลั่งได้ค่อนข้างดี เขาจะเสร็จก็ต่อเมื่อถึงเวลาที่ควรเสร็จได้แล้วเท่านั้น หากสำหรับเวลานี้ การพยายามยับยั้งตัวเองไม่ให้แตกใส่ปากน้องมันช่างยากเย็นแสนเข็ญ


ร่างสูงก้มลงมอง เห็นใบหน้าสวยหลับตาพริ้มขณะที่ท่อนลำมหึมายังคาอยู่ในปากเล็กจุ๋มจิ๋มนั่น ลิ้นสีแดงสดแลบเลียตรงนั้นตรงนี้เหมือนลูกแมววัยซุกซนอยากรู้อยากเห็น.... ไร้เดียงสาแต่ก็แก่นเซี้ยว เซ็กซี่กำลังดี เหมาะจะเป็นเมียเขาที่สุด


พอแล้วค่ะ แบมบี้..........” 


ร่างหนาจับตัวโอเมก้าวัยขบเผาะให้เงยหน้าขึ้น เขาใช้นิ้วโป้งปาดคราบน้ำลายผสมกับน้ำอยากสีใสซึ่งเปื้อนอยู่รอบปากให้อีกฝ่าย โดยที่กวางน้อยทำตาละห้อยน่าสงสาร ดูอาลัยอาวรณ์ท่อนเนื้อชุ่มโชกตรงหน้าที่ตนเองเพิ่งดูดไปได้ไม่เท่าไร 


พี่ให้หนูลองของจริงเลยดีกว่า


กวิวิชญ์พยักหน้าหงึกหงักอย่างว่าง่าย เขายอมให้หนุ่มลูกครึ่งจับสองขาแยกออกจากกันแล้วแทรกตัวเข้ามาอยู่หว่างกลาง บั้นท้ายกลมกลึงน่ามันเขี้ยวเกยอยู่บนตักกว้างเปิดทางให้มือหนาแหวกเนินเนื้ออวบอัดเข้าไปแตะต้องรอยจีบตรงปากทางรักได้.... หากยังไม่ทันที่เคนเนทจะนวดคลึงและสอดใส่นิ้วเบิกทาง เจ้ากวางตัวดื้อก็หน้ามุ่ย เบะปากประท้วงเขาด้วยท่าทางแสนงอน


พี่คีน ไม่เอานิ้ว!”  เสียงแหลมสูงร้องสั่งอย่างร้อนรนกระสับกระส่าย  ไม่ต้องใช้นิ้วแล้ว กวางจะเอาอันนั้นของพี่คีน.... ใส่มาเร็วๆ เลย


ไม่ได้หรอกค่ะ เดี๋ยวหนูจะเจ็บนะ” 


เคนเนทชอบเวลาน้องกวางเอาแต่ใจที่สุด ยิ่งเวลางอนแล้วแก้มป่องมันช่างยั่วให้เขามีอารมณ์ได้อย่างเหลือเชื่อจนต้องก้มหน้าลงไปหอมฟอดใหญ่ 


ยังไงก็ต้องให้พี่คีนใช้นิ้วก่อน นี่ครั้งแรกของหนูด้วย


ด้วยความที่กวิวิชญ์ไม่เคย และของเขาก็ใหญ่เกินกว่าที่ปากทางกะจิดริดจะอ้าออกรองรับ เคนเนทจึงอยากทะนุถนอมอีกฝ่ายเอาไว้ถึงแม้ว่าใจจริงแล้วเขาจะโคตรหื่น โคตรอยากจับยัยหนูแบมบี้กดแล้วอัดท่อนลำลงไปแรงๆ ก็เถอะ


แต่กวางใจร้อน.........” 


เด็กน้อยยังคงงอแง กลีบปากอิ่มบู้บี้พ่นเสียงแจ๋วๆ เรียกร้องในสิ่งที่อยากได้อยากโดนมานานหลายปี 


อยากมีเซ็กส์ของจริงแบบที่ผู้ใหญ่เขาทำกัน.....อยากทำจนทนไม่ไหวแล้ว..........พี่คีนตามใจกวางหน่อยสิ..........


ซนจริงๆ เด็กอะไร


อัลฟ่าหนุ่มส่ายหน้ายิ้มๆ ให้กับความแก่แดดของเจ้ากวางน้อย.... ก็แอบคิดอยู่แล้วว่าคู่หมั้นของพิธานไม่น่าใช่พวกอยู่ในโอวาทสามีร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก แต่ไอ้ความร้อนร่านบนเตียงก็เป็นสิ่งที่เกินความคาดหมายเขาไปมากเลยทีเดียว


ในเมื่อฮีทจนหน้ามืดอยากได้ของใหญ่ขนาดนี้แล้ว ครั้นจะไม่สนองนี้ดก็ดูจะเป็นผู้ใหญ่ใจร้ายรังแกเด็กตัวเล็กๆ ได้ลงคอ.... เคนเนทจับให้กวางน้อยให้นอนหงายลงตามเดิม สองขาพาดอยู่บนไหล่เขา หมอนหนุนฟูนุ่มใบเขื่องถูกนำมาใช้รองสะโพกให้ลอยเด่น และเมื่อมือหนาจับเนื้อบั้นท้ายปริแยกจากกัน เขาก็ได้เห็นรูเล็กคับแคบแดงก่ำชุ่มโชกด้วยน้ำอยากสีใสผสมกับน้ำรักขุ่นขาวที่เจ้าตัวปล่อยออกมาก่อนหน้านี้ ทันทีที่ช่องทางลับสัมผัสกับอากาศภายในห้อง มันก็ขมิบเปิด-ปิดถี่ยิบราวกับกำลังรอคอยสิ่งที่จะเข้ามาเติมเต็ม


สวยฉิบหาย............


ความตื่นเต้นที่จะได้เปิดบริสุทธิ์โอเมก้าทำชายหนุ่มอดกระหยิ่มยิ้มย่องในใจไม่ได้ มือหนาจับแก่นกายซึ่งผงาดตั้งลำเต็มที่รูดขึ้นลงสอง-สามครั้งเพื่อเตรียมพร้อมขั้นสุดท้ายแล้วยัดส่วนหัวใส่เข้าไปในรอยจีบซึ่งอ้ารออยู่ตรงหน้า


อ๊า!!! เจ็บ!!!!!


ถูกเสียบได้ไม่เท่าไร เจ้ากวางน้อยก็กรีดร้องเสียงหลงลั่นห้องทั้งๆ ที่เคนเนทเพิ่งใส่ของเขาได้ไม่ถึงข้อนิ้วเลยด้วยซ้ำ.... มันก็น่าอยู่หรอก น้องกวางตัวเล็กนิดเดียว ต่อให้เป็นไซส์ผู้ชายเอเชียก็ต้องเบิกทางเข้าให้หลวมก่อน แล้วมาเจอไซส์ฝรั่งแบบเขาตั้งแต่ครั้งแรก นิ้วก็ไม่ยอมให้ใช้ จะไม่เจ็บเลยสิแปลก


พี่คีน.....ฮึก..........พี่คีน.........กวางเจ็บ.........


อืม..........อา............


หนูแบมบี้ร้องอุทธรณ์หลายต่อหลายครั้ง หากเคนเนทก็ยังเดินหน้าไม่หยุด ในตอนนี้เขาเอาส่วนหัวบานเข้าไปได้เกือบหมดแล้ว.... ความอ่อนนุ่มและร้อนผ่าวโอบรัดสิ่งสอดแทรก ซ้ำยังขมิบบีบจนแน่นสร้างความหฤหรรษ์ให้แก่ฝ่ายรุกล้ำจนอยากจะกระทุ้งเข้าไปอีกเรื่อยๆ อาการรัททำให้สมองเขาเริ่มเบลอ ความอยากผสมพันธุ์แบบดิบเถื่อนรุนแรงมีมากขึ้นทุกขณะ แม้จะอยากอ่อนโยนด้วยแค่ไหน แต่ก็เหลือเวลาอีกไม่มากที่เขาจะควบคุมตัวเองได้


บทเรียนสำคัญสำหรับโอเมก้าก็คืออย่าแหย่อัลฟ่าที่กำลังรัท


กวางน้อยควรจะรู้ว่าเขาน่ะ.... อันตรายที่สุด!


แบมบี้........อืม........จิกไหล่พี่ไว้นะคะ ถ้าหนูเจ็บ..........


พี่คีนใหญ่จังเลย......อะ....ฮึก........กวางจะตายเพราะเอากับพี่ไหม.........


หนูไม่ตายเพราะเจ็บหรอกค่ะ แต่ตายเพราะเสียวนี่ไม่แน่” 


แต่ก่อนจะเสียวก็ต้องผ่านความเจ็บไปให้ได้ และเขาจะไม่บอกกวางน้อยด้วยว่ามันจะเจ็บมากยิ่งกว่านี้เพราะช่องทางด้านหลังเริ่มฉีกจนได้เลือดแล้ว 


ฮึบนะคะ คนเก่ง.... พี่จะใส่เข้าให้หมดเลย


ร่างหนากระชับบั้นท้ายนุ่มยกขึ้นให้ได้ระดับที่เขาจะสอดใส่ได้สะดวก ก่อนจะกดแท่งเนื้อร้อนพาตนเองโจนจ้วงเข้าไปในโพรงรักอันแสนนุ่มนิ่มจนสุดความยาวด้วยการขยับเอวเสยกระแทกแค่เพียงครั้งเดียว เรียกเสียงร้องลั่นดังต่อเนื่องจากเจ้ากวางน้อยซึ่งโอบแขนจิกข่วนแผ่นหลังเขาเต็มแรง


ฮึก.....โอ๊ย.....พี่คีน....กวางเจ็บนะ....ฮือ..........!!!!


อะ........อ๊า..........!!!!


จากที่โหยหวนด้วยความเจ็บปวด หากเมื่อเคนเนททิ้งตัวตนของเขาเอาไว้ในร่างกายอ้อนแอ้น เสียงหวีดร้องก็ค่อยๆ แผ่วลงแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคราง และแล้ว ท่อนลำอันเล็กซึ่งหดฟีบลงในตอนที่เคนเนทเริ่มสอดใส่ก็พลันดีดตัวขึ้นแล้วปลดปล่อยคราบไคลสีขุ่นซึ่งเกิดจากความสุขสุดยอดออกมาเสียอย่างนั้น


หืม.... พี่นึกว่าหนูจะเจ็บ ไหงกลายเป็นเสร็จเฉยเลยคะเนี่ย” 


ร่างหนาเลิกคิ้วพลางเอ่ยถามอย่างขำๆ ก่อนที่มือเล็กจะตีเพียะเข้าไปบ่าเขาข้อหาแซวไม่เข้าเรื่อง


“......ฮึก......ก็ของพี่คีนเข้ามาโดนตรงนี้.........” 


กวางน้อยชี้นิ้วลงบนหน้าท้องซึ่งเคยแบนราบของตัวเอง มันโป่งนูนขึ้นมานิดๆ เมื่อมีแกนกายอัลฟ่าเสียบคาอยู่ภายในและคงกระทบโดนจุดอ่อนไหวของน้องเข้าพอดิบพอดี 


ก็มันเสียวนี่.... พี่คีนอัดเข้ามาซะแรง กวางก็เลยถึงก่อน..........


แบมบี้มีความสุขก็ดีแล้ว พี่ไม่ว่าหรอกค่ะที่หนูเสร็จบ่อยๆ” 


เคนเนทปลอบก่อนจะโน้มตัวลงจูบหน้าผากชื้นเหงื่อแล้วหอมแก้มนุ่มอีกฟอดใหญ่  แต่คราวนี้ให้พี่ได้สนุกบ้างนะคะ คนสวย


อื๊อ......พี่คีน.........เบาๆ.......กวางเสียว.........


ไหนว่าชอบให้พี่ทำแรงๆ ไง.... มาเปลี่ยนใจเอาตอนนี้ก็ช้าไปแล้วค่ะ


อัลฟ่าหนุ่มไม่รีรออะไรทั้งนั้น เขาจับสะโพกร่างเล็กตรึงเอาไว้ให้อยู่กับที่แล้วจึงเริ่มโยกกายกระแทกอย่างรุนแรง ยิ่งกวางน้อยร้องเสียงกระเส่าครวญครางไม่เป็นภาษา เขาก็ยิ่งเร่งจังหวะรักดิบเถื่อนหนักหน่วงสนองทั้งอาการรัทของตนเองและอาการฮีทของอีกฝ่าย


ฮือ.......พี่คีน.........พี่คีน..........กวางจะตายแล้ว........อ๊ะ.......


มือเล็กป่ายปัดจิกขยุ้มแผ่นหลังกว้างระบายอารมณ์ซาบซ่านอันเกิดจากการถูกสอดใส่เน้นย้ำเข้าที่จุดไวสัมผัส.... เหมือนแม่เหล็กต่างขั้วที่จะดึงดูดเข้าหากัน ชายหนุ่มจึงอดกลั้นความรู้สึกเอาไว้ไม่ไหว ถึงแม้จะดูเป็นการเอาแต่ใจอย่างร้ายกาจ ทว่า อาการติดสัดเร่งเร้าให้เขาอยากหลั่งน้ำเชื้อเข้ามดลูกของโอเมก้าให้เร็วที่สุด


ลำกายแข็งแกร่งดุดันสอดลึกบดขยี้จุดอ่อนไหวในช่องทางรักอ่อนนุ่มด้วยท่วงท่าอันน่าอับอาย มือแกร่งดุจคีบเหล็กจับขาของเจ้ากวางน้อยให้ยกสูงขึ้นอีกเพื่อเปิดทางให้เขาได้เสพสมอย่างเต็มที่ ปลายท่อนเอ็นกำยำสาวเข้า-ออกครูดกับเนื้อเยื่อที่เต็มไปด้วยต่อมรับความรู้สึกจำนวนมหาศาล อีกทั้งกดย้ำชำเราใส่จุดที่อยู่ลึกสุดจนร่างเล็กแอ่นโค้งร้องครวญครางราวกับจะขาดใจ


ความร้อนตรงส่วนที่เชื่อมต่อกันทำเคนเนทแทบคลั่ง ช่องทางตีบแน่นขมิบตอดเครื่องเพศอัลฟ่าของเขาระรัวเช่นเดียวกับที่กวางน้อยเรียกร้องให้เขาจูบแลกลิ้นด้วย.... ชายหนุ่มซี้ดปากขบสันกรามก่อนจะโถมแรงสอดใส่ให้หนักหน่วงขึ้น สองมือก็ฟอนเฟ้นไปทั่วผิวขาวๆ เรียบลื่น สะกิดตุ่มไตทั้งสองข้างแกล้งให้ร่างข้างใต้กระตุกวูบ แล้วจึงเปลี่ยนมาปรนเปรอส่วนกลางลำตัวที่บวมแดงอย่างน่ารัก จับมันรูดขึ้นลงปล่อยน้ำรักออกมาให้มากที่สุดในขณะที่รูกะจิดริดด้านหลังยังคงถูกสอดใส่จนสะเทือนทั้งข้างนอกข้างใน


สุนัขป่ากลัดมันยกสะโพกอวบของเหยื่อขึ้น กดแก่นกายลำใหญ่หัวบานเข้าไปลึกจนมิดถึงโคน รู้สึกดีมากขึ้นไปอีกเมื่อกลุ่มขนใต้สะดือของตนเองได้เสียดสีกับเนื้ออ่อนเปียกชุ่ม ก่อนจะถอยออกมาจนเกือบหลุดแล้วกระทั้นกลับเข้าไปใหม่หลายต่อหลายครั้ง.... เจ้ากวางน้อยหัวสั่นหัวคลอน กรีดร้องจนเสียงแห้ง บั้นเอวคอดกิ่วแทบจะหักคามือหนาอยู่รอมร่อแต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ฝ่ายอัลฟ่าลดความรุนแรงดิบเถื่อนลง เหมือนสัตว์ป่ากระชากฉีกทึ้งเหยื่ออันโอชะ ไม่อาจรับรู้อะไรได้นอกเสียจากบดขยี้ร่างตรงหน้าให้แหลกด้วยความเป็นชายของเขา


จนกระทั่งครั้งสุดท้ายที่เคนเนทโถมแรงใส่กวางน้อย แรงตอดรัดถี่ระรัวทำเขายิ่งมัวเมาในอารมณ์ สิ่งที่นานทีปีหนจะเกิดขึ้นสักครั้งก็กลับเกิดขึ้นอย่างง่ายดาย


อา..............


พี่คีน.......อื๊อ.........พี่คีน..............


ตรงโคนฐานอวัยวะเพศของร่างหนาพองขยายใหญ่ขึ้นจนเขาดึงออกจากช่องทางเล็กไม่ได้ บังคับให้ร่างกายของพวกเขาทั้งคู่แนบสนิทกันโดยไม่มีช่องว่างแทรกตรงกลาง.... กวิวิชญ์เงยหน้าขึ้นมามองอย่างตกใจ ภาพท่อนลำใหญ่เกือบเท่าแขนเสียบคาเข้าไปในรูเล็กคับแคบทำเอาน่าหวาดหวั่นไม่น้อย แต่จะปฏิเสธก็คงไม่ทันแล้ว เพราะถ้าหากอัลฟ่ายังไม่สุขสม ตัวของเขากับพี่คีนก็จะเชื่อมติดกันอยู่อย่างนี้จนกว่าอีกฝ่ายจะหลั่งน้ำเชื้อออกมาจนหมด


เคนเนทก็แปลกใจตัวเองเช่นกัน.... เขาจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าครั้งสุดท้ายที่ตัวเองเกิดอาการน็อตระหว่างร่วมเพศคือตอนไหน แต่เอาเป็นว่ามันไม่ใช่อาการที่จะเกิดขึ้นได้ง่ายๆ ถ้าไม่เจอคู่นอนโอเมก้าที่ถูกใจจริงๆ


เจ้ากวางน้อยทำให้เขาน็อตได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่มีเซ็กส์กัน


คู่ชะตา.... หรือเปล่านะ?


แต่จะใช่หรือไม่ใช่ เขาก็อยากปล่อยลูกๆ ให้เข้าไปอยู่ในตัวร่างเล็ก อยากให้ช่องทางที่แสนร่านรักนั้นถูกชโลมจนชุ่มด้วยความหื่นกระหายของเขา


พี่คีน........!” 


เมื่อถูกจับให้นอนคว่ำแล้วช้อนสะโพกขึ้นโดยที่ส่วนนั้นของเคนเนทยังไม่หลุดจากการสอดใส่ แต่เปลี่ยนท่าทางจากร่วมรักด้านหน้าไปเป็นด้านหลัง หนูแบมบี้ก็ร้องประท้วงอย่างเอาแต่ใจอีกครั้ง 


กวางไม่เอาท่านี้นะ! ไม่เด็ดขาด!!


ทำไมล่ะคะ?” 


ร่างสูงซึ่งเปลี่ยนมากุมบังเหียนขี่กวางน้อยเอ่ยถาม ก็แค่อยากรู้เหตุผล หากก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะตามใจอีกฝ่าย 


ท่านี้เข้าได้ลึกมากเลยนะ เสียวกว่าท่าเมื่อกี้อีก.... พี่คีนว่าหนูน่าจะชอบ


ก็กวางมองไม่เห็น” 


เด็กหนุ่มทำแก้มป่องตัดพ้อ ทั้งที่คิดว่าตัวเองเอาแต่ใจมากแล้วแต่กลับมาเจอผู้ใหญ่ที่เอาแต่ใจกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเรื่องบนเตียง 


กวางอยากเห็นของพี่คีนตอนกำลังใส่เข้ามา.....ฮึก........กลับท่าเดิมกันนะ..........


พูดจาน่ารักอีกแล้ว หนูจ๋าของพี่” 


ร่างหนายิ้มร้ายก่อนจะจับใบหน้าสวยให้หันมารับจูบเป็นของรางวัลที่ทำตัวน่ามันเขี้ยว ฝ่ามือสากกร้านไล้ไปตามแผ่นหลังเรื่อยลงมาจนถึงบั้นท้ายหนั่นแน่น เขาฟอนเฟ้นบีบขยุ้มสลับกับฟาดใส่แรงๆ เสียงดังเพี๊ยะจนน้องสะดุ้งเฮือก ช่องทางซึ่งมีท่อนเอ็นกำยำเสียบค้างไว้เริ่มขมิบรัวเร็วบ่งบอกว่าไม่ได้เจ็บเลยสักนิด แต่เสียวจนจะขาดใจต่างหาก 


แต่ถึงจะไม่ชอบยังไง แบมบี้ก็ควรจะเรียนท่านี้เอาไว้นะคะ เพราะว่ามันสำคัญกับหนูมาก........


ทำไม?”


เคนเนทเกลี่ยปอยผมให้พ้นจากวงหน้าขาวซึ่งตอนนี้ซับสีเลือดฝาดและบ่มไอร้อนจากการร่วมรักจนแดงก่ำ เสียงทุ้มกระซิบข้างหูชวนให้หัวใจเต้นตึกตัก....


เพราะว่ามันชื่อท่า กวางเหลียวหลังไงล่ะคะ


อ๊า!!!


เสียงร้องครางเครือดังขึ้นอีกหน ท่วงท่าหมอบคลานอำนวยความสะดวกให้ร่างหนาพาตนเองเข้าไปได้ลึกเท่าที่ต้องการ ยิ่งเจ้ากวางน้อยบีบรัดเขามากเท่าไร เส้นทางหวานล้ำเหมือนผลไม้ต้องห้ามในสวนอีเดนก็ยิ่งเคลื่อนเข้าใกล้จนชายหนุ่มตาพร่า ลุ่มหลงอยู่ในรสชาติของบาปตัณหาจนยากจะถอนตัวถอนใจ


ท่อนเหล็กร้อนผ่าวเต้นตุบหน่วงจังหวะโยกกระทั้นจากเบื้องหลังจนเอวบางต้องเป็นฝ่ายขยับเร่งเร้าเสียเอง มือหนาเคลื่อนไปปรนเปรอแกนกายสีชมพูด้านหน้าพร้อมๆกับยอดอกแข็งเป็นเม็ดไต สะกิดแกล้งจนกวางน้อยครางระงมเสียวซ่านจนไม่ได้สติ.... ร่างเล็กตอบสนองด้วยสัญชาตญาณของโอเมก้าที่เกิดมาเพื่อเป็นฝ่ายรับ เกิดมาเพื่อถูกอัลฟ่ากระทำจับคู่สืบพันธุ์ ข้างในโพรงซึ่งเชื่อมติดกับมดลูกทั้งอุ่นและนุ่มชวนให้รู้สึกดีเหลือเกิน จนมาถึงจุดสำคัญที่เคนเนททนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเร่งโหมจังหวะรุกจนร่างทั้งร่างสั่นสะท้านหอบหายใจถี่ ไม่ลืมจะลูบไล้มอบความสุขให้กวางน้อยทางด้านหน้าไปด้วย


มันคับแน่นไปหมด


ทรมาน.... แต่ก็มีความสุขเกินกว่าแค่จะเรียกว่าเซ็กส์ธรรมดา.......


กวิวิญช์พับแขนทิ้งตัวลงบนเบาะที่นอนโดยที่บั้นท้ายงอนโด่งให้เคนเนทเสียบกระทั้นกายหนักหน่วง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังพั่บๆ เร้าอารมณ์ของพวกเขาทั้งสองจนมิอาจหวนย้อนกลับมาแค่ความเป็นคนรู้จักธรรมดาได้อีกแล้ว.... ท้ายทอยขาวผ่องถูกปกคลุมด้วยเส้นผมสีน้ำตาลเข้มชื้นเหงื่อ อัลฟ่าหนุ่มละสายตาจากส่วนกลางลำตัวของตนเองซึ่งผลุบเข้า-ออกในช่องทางรักแล้วจ้องมองอวัยวะส่วนที่เขาจะสามารถสร้างพันธะกับเจ้ากวางน้อย ลำคอเขาแห้งผาก เรียวฟันคมขบเคี้ยวริมฝีปากอยากจะฝังร่องรอยลงไปบนตำแหน่งที่เล็งไว้แทบบ้า


ถึงแม้ว่าในปัจจุบัน การกัดหลังคอเพื่อสร้างพันธะผูกมัดระหว่างอัลฟ่ากับโอเมก้าจะถูกต่อต้านอย่างมาก แต่เคนเนทก็ยังอยากทำ.... ถึงแม้ว่าเขาจะเคยเอ่ยปากให้สัมภาษณ์กับนิตยสารในเชิงที่ว่าเขาเห็นด้วยกับการให้อิสระโอเมก้าในการเลือกคู่และเปลี่ยนคู่นอนได้เหมือนอัลฟ่าหรือเบต้า หากพอเอาเข้าจริง เขาคงทนไม่ได้ถ้าหากเจ้ากวางน้อยจะไปนอนร้องครางแบบนี้ต่อหน้าชายอื่น
อยากเหลือเกิน.... อยากทำอย่างไรก็ได้เพื่อให้เจ้ากวางน้อยตัวนี้กลายเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์


เป็นของเขาเพียงคนเดียว....


พี่คีน.....จูบกวางหน่อย......อ๊ะ..........


ห้วงความคิดพลันหยุดชะงักเมื่อกวางเหลียวหลังหันมาสบตาเขา ดวงตาสีเข้มหวานหยาดเยิ้มเอ่อคลอด้วยประกายน้ำมองเพื่อนสนิทของคู่หมั้นอย่างเว้าวอน กลีบปากอิ่มเผยออ้าสะท้อนหอบพลางเอ่ยตะกุกตะกัก อยากได้ความช่ำชองของอีกฝ่ายมาพัวพันส่งให้เขาเคลิบเคลิ้มมากขึ้นไปกว่าที่เป็นอยู่


และเพราะจูบนั้น เขาจึงละเลยไม่ได้สร้างพันธะกับเจ้ากวางน้อย....


“.......อื้อ...............พี่คีน.........พี่........อ๊ะ.......กวางไม่ไหวแล้ว...........


พี่ก็เหมือนกันค่ะ


หลังจากถอนจูบออก น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบข้างหูพร้อมกับแรงกระแทกสอดใส่ที่รัวเร็วจนเตียงคิงไซส์ในโรงแรมห้าดาวสั่นสะเทือน สิ่งสุดท้ายที่กวิวิชญ์รับรู้ก่อนที่ความรู้สึกปั่นป่วนจะเขม็งเกลียวแปรเปลี่ยนเป็นเบาหวิวซาบซ่านก็คือน้ำหนักของอัลฟ่าร่างยักษ์ซึ่งกดทับลงมา และเขาก็หวีดร้องครางกระเส่าเมื่อของเหลวอุ่นร้อนพุ่งจากปลายท่อนลำดันเข้ามาในช่องทางจนเต็มล้น.... เคนเนทปลดปล่อยน้ำเชื้อเข้าในมดลูกของโอเมก้าจนหมดทุกหยาดหยด ในเวลานี้อาการน็อตบรรเทาบางเบาลงแล้ว เขาสามารถถอนเครื่องเพศอัลฟ่าออกจากบั้นท้ายของกวางน้อยได้ หากชายหนุ่มก็ยังทิ้งค้างเอาไว้พร้อมกับขยับแถมให้อีกสี่-ห้าครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าร่างกายของอีกฝ่ายกักเก็บลูกๆ ของเขาเอาไว้ได้มากที่สุด

 


อีกนิด....


ขอแค่อีกนิดเดียวเท่านั้น........


กว่าเคนเนทจะยอมถอนกายออกก็ตอนที่ข้างในตัวกวิวิชญ์ไม่เหลือที่ว่างสำหรับสิ่งแปลกปลอมอีก เมื่อแกนกายอันใหญ่เท่าแขนหลุดออกไป ปากทางที่เขาเคยคิดว่ามันเล็กนิดเดียวจนไม่น่าจะยัดอะไรเข้าไปได้ก็กลับอ้าค้างบวมเจ่อ น้ำรักเจิ่งนองไหลย้อยเปรอะซอกขาและผ้าปูที่นอน รวมกับคราบเลือดจางๆ ซึ่งเกิดจากการร่วมรักอันแสนเร่าร้อนรุนแรง


ร่างหนาทิ้งตัวลงนอนเคียงข้างกวางน้อย ดึงร่างเล็กที่อ่อนเปลี้ยหมดแรงดื้ออย่างสิ้นเชิงมากอดจูบจนกระทั่งจังหวะการหายใจกลับมาเป็นปกติ.... เด็กหนุ่มมองหน้าท้องตนเองที่ถึงแม้จะไม่มีส่วนนั้นของอัลฟ่าแต่ก็ยังป่องอยู่นิดๆ เรียวคิ้วขมวดมุ่นอย่างสงสัยแกมไม่ชอบใจที่เคนเนททำเขาหมดสภาพดูไม่จืด


“พี่คีน.........ทำไมออกเยอะจัง........เต็มท้องกวางไปหมดแล้ว........”


“ก็พี่อยากให้หนูท้องเร็วๆ ไงคะ”  


มือหนาลูบวนไปมาบนหน้าท้องซึ่งข้างในมีน้ำเชื้อของเขากักเก็บอยู่ เขาจูบข้างขมับร่างเล็ก เกลี่ยปอยผมที่ยาวปรกแก้มออกให้ แค่จินตนาการภาพกวางน้อยตั้งท้องลูกของเขา ใส่ชุดคลุมท้องเดินต้อกแต้กอยู่ภายในคอนโดฯ ของเขา นอนหลับบนเตียงของเขา ทำรังด้วยเสื้อผ้าที่มีกลิ่นของเขา หัวใจก็เต้นไม่เป็นส่ำอยากให้มันเกิดขึ้นจริงเสียแล้ว  


“แบมบี้อยากมีลูกกับพี่ไหมคะ?”


“งื้อ.......กวางยังไม่แต่งงานเลย......ท้องไม่ได้หรอก........”


ร่างเล็กตอบด้วยน้ำเสียงคล้ายงัวเงีย เมื่ออาการฮีทเริ่มคลายตัวลง ความง่วงก็เข้ามามีอิทธิพลแทน.... ตัวก็เล็ก เรี่ยวแรงก็ไม่ค่อยมี จะหวังให้อึดถึกทนอย่างคู่นอนคนอื่นที่ถึงแม้จะเสร็จไปหลายรอบแต่ก็ยังมีสตินอนคุยกันได้ก็คงไม่ไหว


“แต่หนูเป็นเมียพี่คีนแล้วนะ”


กวางน้อยไม่ได้ตอบรับ เพียงแค่หาวหวอดแล้วก็ทำตาปรือบ่งบอกว่าง่วงเต็มที หลังจากนั้นไม่ว่าเคนเนทจะพูดอะไร สมองอันเหนื่อยล้าจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ผสานกับอาการติดสัดต่อเนื่องนานนับชั่วโมงของเขาก็ไม่ได้รับรู้อีกต่อไปแล้ว





“พี่อยากให้หนูท้อง.... กวางน้อยต้องมีลูกกับพี่นะคะ คนดี”
 
 




TO BE CONTINUE
#บังเอิญท้อง
[ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α
- [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 10 : 'แสดงความเป็นเจ้าของ' [11 กุมภาพันธ์ 2562 00:44 น.]
- [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 9 : 'แด๊ดดี้ยืนหนึ่ง' [11 กุมภาพันธ์ 2562 00:44 น.]
- [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 8 : 'กวางน้อยทำรังแต่พอตัว' [11 กุมภาพันธ์ 2562 00:44 น.]
- [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 7 : 'ชั่วเจ็ดที ไม่ดีสักหน' [11 กุมภาพันธ์ 2562 00:44 น.]
- [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 6 : 'บทเรียน One Night Stand' [11 กุมภาพันธ์ 2562 00:44 น.]
- [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 5 : 'จุดอ่อนของอัลฟ่า' [11 กุมภาพันธ์ 2562 00:44 น.]
- [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 4 : 'เซอร์ไพรส์กันให้สุด' [11 กุมภาพันธ์ 2562 00:44 น.]
- [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 3 : 'คู่หมั้นคู่หมาย' [11 กุมภาพันธ์ 2562 00:44 น.]
- [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 2 : 'ปรบมือข้างเดียวก็ดังได้' [11 กุมภาพันธ์ 2562 00:44 น.]
- [ Omegaverse ] αΩ ++ CRUEL INTENTIONS : บังเอิญท้อง ++ Ω α CHAPTER 1 : 'กลิ่น' [11 กุมภาพันธ์ 2562 00:44 น.]
ดูทั้งหมด

  แสดงความคิดเห็น

ตัวหนา ตัวเอียง ตัวขีดเส้นใต้ ตัวขีดกลาง ชิดซ้าย กึ่งกลาง ชิดขวา รูปภาพ ลิ้งก์ ขนาดต้วอักษร สีต้วอักษร

ชื่อ: *
E-mail : *
ไม่ต้องการแสดง Email
รหัสตรวจสอบ : Security Image
* กรุณากรอกรหัสที่อยู่ในรูป

Copyright by http://www.alizzykame.com
2006-2015
Engine by MAKEWEBEASY