ดูสินค้าในตะกร้า    แจ้งการชำระเงินออนไลน์   
  
   FICTION BOOK (17)
   WEBBOARD
สถิติผู้เข้าชม
 ขณะนี้มีผู้เข้าใช้ 3
 ผู้เข้าชมในวันนี้ 222
 ผู้เข้าชมทั้งหมด 979,547
กรุณาฝาก Email ของท่าน
  เพื่อรับข่าวสาร ที่น่าสนใจ
29 พฤศจิกายน 2563
อา จ. อ. พ. พฤ ศ. ส.
10  11  12  13  14 
15  16  17  18  19  20  21 
22  23  24  25  26  27  28 
29  30           
             
  Short Fiction & One Shot
[SHORT FIC]*+*+ [ คาเมะนาชิ คาซึยะ กับ.......??? ] +*+*(One Shot)
[9 มีนาคม 2556 10:54 น.]จำนวนผู้เข้าชม 4276 คน
คาเมะนาชิ คาซึยะ กับ……………?????


หัวรถจักรไอน้ำสีแดงตั้งตระหง่านเทียบชานชาลาหมายเลข9เศษสามส่วนสี่ ประจำสถานีรถไฟโตเกียวส่งเสียงหวูดดังก้องไปทั่วบริเวณ ผู้คนมากมายซึ่งส่วนใหญ่มากันเป็นครอบครัวเดินขวักไขว่เบียดเสียดกันจนทางเดินปูด้วยอิฐขัดมันแคบลงไปถนัดตา เด็กเล็กกว่าวัยเข้าเรียนร้องไห้กระจองอแงอยากตามพี่ชายพี่สาวขึ้นไปบนโบกี้รถไฟ สัตว์ตัวเล็กตัวน้อยส่งเสียงร้องอยู่ในกรง เป็นความวุ่นวายโกลาหลที่สามารถพบเห็นได้ทุกครั้งเมื่อมีเที่ยวรถด่วนจากโตเกียวไปยังโรงเรียนเวทย์มนตร์เพียงแห่งเดียวบนโลกที่รับนักเรียนจากญี่ปุ่นเข้าเรียน.... 

เด็กหนุ่มวัยสิบหกปีผลักรถเข็นบรรทุกกระเป๋าสัมภาระและอุปกรณ์การเรียนแทรกตัวลัดเลาะไปเรื่อยๆ สายตาสอดส่ายมองหาคนรู้จักเพื่อเอ่ยทักทายเป็นการปิดฉากวันปิดเทอมฤดูร้อนอันสุดแสนน่าเบื่อ และเริ่มต้นปีการศึกษาใหม่ที่เขานับวันถอยหลังตั้งตาคอยให้มาถึงโดยเร็ว

“คาเมะ ทางนี้!!!!” 

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มกว้างอย่างดีใจเมื่อเห็นร่างโปร่งบางชูไม้ชูมือกระโดดโลดเต้นจากที่ไกลๆเกือบสุดปลายชานชาลาอีกฝั่ง คนถูกเรียกเร่งความเร็วในการเข็นกระเป๋าตรงไปหาเพื่อนรักที่คบหากันมาตั้งแต่อยู่ปีหนึ่ง แถมยังเป็นนักกีฬาควิดดิชเหมือนกันก่อนจะกระโดดกอดแรงๆให้หายคิดถึง

“ปิดเทอมหน้าร้อนของนายเป็นยังไงบ้าง.... ฉันแทบจะไม่ได้รับนกฮูกจากนายเลยนะ ส่งอะไรไปก็ไม่ตอบ นึกว่านายจะเลิกเป็นเพื่อนกับฉันแล้วเสียอีก” 

อุจิ ฮิโรกิบ่นตัดพ้อต่อว่าเป็นชุดเป็นฉาก เพราะตลอดช่วงวันหยุดที่ผ่านมา เขาต้องนอนแกร่วอยู่กับบ้านโดยที่แทบจะไม่มีอะไรให้ทำ ไม่มีเพื่อนคุย ไม่มีเพื่อนซ้อมควิดดิชเหมือนอย่างตอนที่อยู่โรงเรียน ส่งนกฮูกไปหาเพื่อนรักเพื่อชวนออกมาเที่ยวเล่นด้วยกันก็ตั้งหลายหนแต่ก็น้อยครั้งมากที่คาเมะนาชิ คาซึยะจะฝากจดหมายตอบกลับมา แม้จะรู้ว่าคุณลุงคุณป้าที่คาเมะอาศัยอยู่ด้วยนั้นเป็นพวกมักเกิ้ลที่เกลียดชังเรื่องราวเกี่ยวกับผู้วิเศษชนิดเข้าไส้ แต่เขาก็ยังอดน้อยใจไม่ได้อยู่ดี

“โธ่.... อุจจี้ นายก็รู้นี่ว่าลุงกับป้าฉันเป็นยังไง แค่รักษาชีวิตให้รอดมาจนถึงเปิดเทอมได้นี่ก็ต้องขอบคุณพระเจ้าแล้ว” 

คาเมะพูดพลางห่อปากด้วยความเบื่อหน่ายสุดขีด เพียงแค่นึกถึงลุงโทโมยะกับป้าอายูมิ เขาก็พาลรู้สึกขนลุกขนพองขึ้นมา เพราะญาติผู้ใหญ่ทั้งสองของเขาต่อต้านทุกอย่างในโลกเวทย์มนตร์ ไม่ยอมรับ ไม่เชื่อด้วยว่าผู้วิเศษมีอยู่จริง ซ้ำยังออกกฎห้ามคาเมะเอ่ยถึงหรือทำอะไรก็ตามที่เป็นเรื่องของพ่อมดภายในบ้าน (ก็ไหนบอกว่าไม่มีจริง แล้วออกกฎทำไม?) แค่หยิบปากกาขนนกขึ้นมาเพื่อตอบจดหมายไปรษณีย์นกฮูกกลับไปให้ฮิโรกิ หรือรับหนังสือพิมพ์เดลี่พรอเฟตภาคภาษาญี่ปุ่นมาอ่าน ป้าอายูมิก็จ้องเขาตาเขียวปั้ดแล้ว ต่างจากฮิโรกิที่เป็นลูกของพ่อมดแม่มดเศรษฐี เจ้าของร้านขายไม้กวาดและอุปกรณ์ควิดดิชเจ้าใหญ่ในตรอกไดแอกอน สาขาญี่ปุ่น จึงไม่แปลกที่อีกฝ่ายจะไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมลุงกับป้าของเขาถึงได้งี่เง่าผิดมักเกิ้ลทั่วๆไป

“เอาเป็นว่า ฉันคิดถึงนายเสมอแหละ คิดถึงทุกวันเลยด้วย.... โอเค้??” 

“อื้อ.... งั้นเราไปขึ้นรถกันเถอะ เดี๋ยวที่นั่งจะเต็มหมดเสียก่อน” 

เมื่อเพื่อนรักยังคงยืนทำแก้มป่อง คาเมะจึงเปลี่ยนมาใช้ลูกอ้อนตามง้อคลอเคลีย เพียงแปบเดียว หน้าบึ้งๆของฮิโรกิก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแฉ่งอารมณ์ดี ก่อนจะจูงไม้จูงมือชวนคาเมะขึ้นไปหาโบกี้ว่างๆบนรถไฟด้วยกัน

ระหว่างทางเขามองเห็นทางุจิ จุนโนะสุเกะ หนุ่มหล่อร่างสูงเหมือนนายแบบในนิตยสาร นักเรียนชั้นปีห้าเหมือนเขาแต่อยู่คนละบ้านกำลังยืนรอรับของขวัญจากพวกสาวๆรุ่นพี่รุ่นน้องที่มายืนล้อมหน้าล้อมหลังส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดแสบแก้วหู แต่อีกเพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นก็เกิดระเบิดเสียงดังปังจนทางุจิแฟนคลับแตกกระจายไปคนละทิศคนละทาง เสื้อเชิ้ตยี่ห้อดังที่ผลิตโดยพวกมักเกิ้ลที่ทางุจิสวมอยู่ขาดเป็นรูโหว่ ไม่บอกก็รู้ว่าต้องเป็นฝีมือการกลั่นแกล้งขั้นเทพของทานากะ โคคิ อีกหนึ่งนักเลงตัวแสบแห่งบ้านกริฟฟินดอร์.... ซึ่งคาเมะก็ไม่รู้ว่าทำไมโคคิถึงชอบแกล้งแค่ทางุจิคนเดียว บางทีอาจจะหมั่นไส้ที่หมอนั่นหล่อกว่าและหน้าไม่เหลี่ยมเหมือนตัวเองล่ะมั้ง?

รุ่นพี่นากามารุ ยูอิจิ พรีเฟ็คบ้านเรเวนคลอชั้นปี6 หอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรังตามหาโบกี้ว่างๆด้วยท่าทางเหมือนลุงแก่ๆ โดยมีพี่อุเอดะ ทัตสึยะเดินมือเปล่าหาวหวอดหน้าตาง่วงๆงงๆตามหลังมา.... คาเมะมองรุ่นพี่นากามารุด้วยสายตาปลงตก โดยเฉพาะกับเครื่องแต่งกายเสื้อเชิ้ตติดกระดุมจนถึงเม็ดบนสุด กางเกงเอวสูงทับใน ผูกหูกระต่ายสีแดงติดปกเสื้อ ถ้าไม่ได้เห็นกับตา เขาก็คงไม่เชื่อว่าผู้ชายสุดเฉิ่มคนเดียวกันนี้เองที่สร้างประวัติศาสตร์ทำคะแนนสูงสุดในการสอบว.พ.ร.ส. (วิชาพ่อมดระดับสามัญ) เมื่อปีที่แล้ว ช่างเป็นความสามารถหลบในที่ขัดกับรูปลักษณ์ภายนอกโดยแท้.... 

แต่เสื้อผ้าแบรนด์มักเกิ้ลสไตล์วิชวลของH.Naotoที่รุ่นพี่อุเอดะใส่อยู่กลับดูมีสไตล์ถูกใจคาเมะเป็นอย่างมาก ถ้าไม่มีใครบอกว่าสองคนนี้เป็นเพื่อนซี้กัน คาเมะก็คงจะคิดว่ารุ่นพี่นากามารุเป็นคนรับใช้ของรุ่นพี่อุเอดะแหงๆ



“ตู้นี้ว่างอยู่ล่ะ คาเมะ” 

ฮิโรกิร้องบอกพลางโยนข้าวของนำหน้าไปก่อนเพื่อเป็นการจองที่ ทั้งสองคนจัดแจงเอาสัมภาระของตนเองวางบนชั้นเก็บของเหนือศีรษะแล้วจึงกลับมานั่งพักผ่อนอิริยาบถรอเวลารถไฟออก คาเมะหยิบหนังสือ “บินไปกับจิบะลอตเต้” ซึ่งเขียนแนะนำทริคการเล่นควิดดิชโดย “นิชิโอกะ สึโยชิ” นักกีฬาขวัญใจตลอดกาลของเขาขึ้นมาอ่าน โดยทิ่ฮิโรกิก็เอาชุดบำรุงรักษาไม้กวาดขึ้นมาขัดเงาเจ้าไฟร์โบลท์2011 ไม้กวาดรุ่นใหม่ล่าสุดที่เจ้าตัวเตรียมเอาไว้ใช้ในการแข่งขันควิดดิชประจำบ้านในปีนี้


“อะแฮ่ม!!!!” 

เสียงกระแอมอันแสนคุ้นหูดังขึ้นจากประตูโบกี้ แต่คาเมะก็ยังคงจดจ่ออยู่กับหนังสือในมือ และรอยยิ้มของนิชิโอกะในหน้าสอนเทคนิคการจับลูกสนิชชั้นเซียนที่เรียกกันว่า “มุขหลอกลุงจอห์นนี่”

“อะแฮ่ม!!!!!!” 

เสียงกระแอมเดิมๆยังคงตามหลอกหลอน แต่เริ่มดังขึ้นจนน่ารำคาญจนหนุ่มน้อยนักกีฬาอยากจะเอาไฟร์โบลท์ในมือฮิโรกิกระซวกคอเจ้าของเสียงเหลือเกิน

“ถ้ามีอะไรติดคอนายอยู่ล่ะก็ ไปขอลูกอมทำให้อ้วกมากินเล่นสักเม็ดก็ดีนะ.... อาคานิชิ”

“พูดจาไม่น่ารักเลย ในฐานะพรีเฟ็คของบ้านกริฟฟินดอร์ ฉันมีสิทธิ์สั่งลงโทษนะได้นะ คาเมะจัง” 

น้ำเสียงยียวนถูกส่งมาให้ร่างบางที่ละสายตาจากหนังสือในมือเปลี่ยนมาตวัดมองใบหน้าเพื่อนร่วมบ้าน ชั้นปีเดียวกันที่เพิ่งขู่จะสั่งลงโทษเขาไปหยกๆ.... ถ้าเขาฟังไม่ผิด หมอนั่นพูดคำว่า “พรีเฟ็ค” ออกมาอย่างนั้นเหรอ?

“นี่ไง.... ตราพรีเฟ็คของฉัน สวยใช่ไหมล่ะ?” 

แผ่นอกหนาของคนที่เกือบเรียกได้ว่าน้ำหนักเกินมาตรฐานยื่นออกมานิดๆเพื่ออวดให้คาเมะเห็นเข็มตราสีเงินซึ่งกลัดอยู่บนปกเสื้อ บ่งบอกฐานหนึ่งในหัวหน้านักเรียนซึ่งมีหน้าที่คอยดูแลความประพฤติของคนในบ้านแทนอาจารย์ ซึ่งตามปกติแล้วจะท่านอาจารย์ใหญ่จะแต่งตั้งเฉพาะนักเรียนที่มีผลการเรียนยอดเยี่ยม เป็นที่รักของเพื่อนๆและมีความประพฤติดีเท่านั้น.... เมื่อพิจารณาถึงคดีความของอาคานิชิ จินที่ผ่านๆมาแล้วนับว่ายังห่างไกลนัก เรียนก็ห่วยแตก เล่นกีฬาก็งั้นๆ แถมยังชอบหลบไปเที่ยวฮอกส์มี้ตตอนกลางคืนโดยพลการ สงสัยว่าตำแหน่งพรีเฟ็คปีนี้จะมีเล่นเส้นยัดเงินใต้โต๊ะกันแล้วล่ะมั้ง

“สงสัยศาสตราจารย์ฮิงาชิยาม่าจะโดนคำสาปสะกดใจตอนเซ็นชื่ออนุมัติให้นายเป็นพรีแฟ็ค”

“เอ๋.... คำสาปสะกดใจเป็นคำสาปโทษผิดสถานเดียวไม่ใช่เหรอ ฉันว่าปีที่แล้วอาจารย์สึบาสะบอกเราเอาไว้แบบนี้นะ ถ้ามีใครใช้จริงๆล่ะก็ โดนจับไปขังคุกอัซคาบันแน่” 

ฮิโรกิเงยหน้าขึ้นจากไฟร์โบลท์2011ในมือพลางทำท่าขนพองสยองเกล้าทันทีที่นึกถึงสถานที่จองจำนักโทษในโลกผู้วิเศษ

“ฉันก็แค่พูดประชดน่ะ อุจจี้.... ไม่มีใครเสกคำสาปสะกดใจใส่ศาสตราจารย์ฮิงาชิยาม่าได้หรอก”

“ก็ฮิโรกิเขาใสซื่อ เลยมองใครในแง่ร้ายไม่เป็น” 

ชายหนุ่มร่างสันทัดที่คาเมะจำได้ดีว่าเป็นเพื่อนซี้คู่หูของอาคานาชิ จินพูดแทรกขึ้นมา หน้าตากวนบาทากับคำพูดคำจาที่ฟังดูยังไงก็จงใจจะชมฮิโรกิแล้วด่าจิกเขาทางอ้อมทำเอานักกีฬาควิดดิชประจำบ้านกริฟฟินดอร์ชักคันปากขึ้นมาตะหงิดๆ ซึ่งคำว่าอดทนไม่มีอยู่ในพจนานุกรมของพ่อมดกรุ๊ปเลือดบีอยู่แล้ว ในเมื่อกล้าด่ามา คาเมะก็กล้าด่ากลับเหมือนกัน

“ยืนเฉยๆก็ไม่มีใครว่านายเป็นใบ้นะ เอลฟ์ประจำบ้าน!!”

“นายว่าใครเป็นเอลฟ์ประจำบ้าน.... พูดดีๆนะ คาเมะนาชิ!!??”

“อ้าว ก็ฉันเห็นนายเดินตามอาคานิชิต้อยๆยังกับพวกลิ่วล้อ ฉันก็เลยนึกว่านายเป็นเอลฟ์ประจำบ้านของหมอนั่นน่ะสิ.... ยิ่งดูจากส่วนสูงด้วยนะ”

“ตัวเองสูงตายล่ะ กินทากเหอะ ยัยเต่าตาขีด!!!” 

ไม้กายสิทธิ์ขนาดเจ็ดนิ้วครึ่งถูกงัดออกมาจากใต้เสื้อคลุมชี้ตรงไปยังร่างเล็กซึ่งยืนลอยหน้าท้าทาย เตรียมเสกคำสาปแกล้งให้อีกฝ่ายสำรอกตัวทากเพื่อเป็นการล้างแค้นที่โดนสบประมาทอย่างแรง แต่ยังไม่ทันที่นิชิกิโด เรียวจะทันได้ยิงคาถาออกจากปลายไม้กายสิทธิ์ อาคานิชิ จิน พรีเฟ็คใหม่หมาดๆเพื่อนซี้ก็ตรงเข้ามาขวางพร้อมทั้งแยกสองฝ่ายให้ออกห่างจากกันก่อนจะเกิดสงครามอ้วกทากขึ้นบนรถไฟ

“เฮ้ๆๆๆๆ!!!!!”

“ไม่เอาน่า.... ขึ้นปีห้าแล้ว เรามาสงบศึกกันดีกว่านะ คาเมะจัง.......อะไรที่แล้วๆมาก็ให้มันแล้วไป พวกฉันอยากเป็นเพื่อนกับนายนะ” 

หนุ่มหล่ออันดับหนึ่งแห่งบ้านกริฟฟินดอร์ถือวิสาสะนั่งลงบนม้านั่งตัวเดียวกับคาเมะ แถมยังเบียดจนอีกฝ่ายแทบแบนติดหน้าต่าง ท่อนแขนหน้าโอบรอบไหล่บางพลางเอนศีรษะซึ่งปกคลุมด้วยเส้นผมฟูฟ่องพิงคนตัวเล็กอย่างสบายอารมณ์ แววตาเจ้าชู้กะลิ้มกะเหลี่ยที่มักใช้ได้ผลกับสาวๆทั่วเกาะญี่ปุ่นถูกส่งไปหลอมละลายหัวใจอันแสนเย็นชาของหนุ่มน้อยควิดดิช แต่ช่างน่าเสียดายที่ประสิทธิภาพของมันทำได้แค่เพียงเรียกรอยแสยะเบ้ปากจากเด็กหนุ่มหน้าสวย

“นายอยาก แต่ฉันไม่อยาก!!!!”

“ว้า แย่จัง.... ถ้านายไม่อยากเป็นเพื่อน งั้นเราสองคนมาเป็นอะไรที่มากกว่าเพื่อนกันไหม?” 

แมลงเจ้าชู้ยังคงแทะโลมไม่เลิก ริมฝีปากกร้านที่ไม่บอกก็รู้ว่าปิดเทอมที่ผ่านมาหมอนี่ต้องแอบไปสูบบุหรี่ของพวกมักเกิ้ลแนบชิดจนแทบจะกดลงบนผิวแก้มใสอยู่รอมร่อ ในขณะที่มืออีกข้างหนึ่งฉวยโอกาสแอบล้วงลงใต้เสื้อคลุมโอบบั้นเอวบางอย่างหน้าไม่อาย.... คาเมะวางหนังสือบินไปกับจิบะลอตเต้ลงพยายามนับหนึ่งถึงสามในใจ แต่แล้วเส้นขีดจำกัดความอดทนของเขาก็ขาดผึงเมื่ออาคานิชิ จินบีบแก้มก้นเขาไปเต็มๆ ก่อนจะคว้าไม้กายสิทธิ์เตรียมสาปพรีเฟ็คบ้านตัวเอง

“ถอยไปนะ อาคานิชิ ไม่งั้นนายนั่นแหละที่จะได้อ้วกทาก!!!”


“หนวกหูชะมัด!!!” 

เสียงเย็นๆดึงแทรกขึ้นก่อนที่คาเมะจะอ้าปากสาปอาคานิชิ จิน เรียกให้คนทั้งสี่ที่กำลังทะเลาะกันวุ่นวายอยู่ในตู้โบกี้รถไฟแคบๆต้องหันไปมอง.... ชายหนุ่มรูปงามร่างสูงผิวสีน้ำผึ้งทองในชุดเครื่องแบบนักเรียนพร้อมตราสัญลักษณ์สีเขียว-เงินและรูปงูเดินนำหน้าเพื่อนอีกสองคนเข้ามา ดวงตาคู่สวยที่จัดได้ว่าน่ามองกวาดมองไปรอบๆอย่างประเมินสถานการณ์ว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วจึงแค่นเสียงออกมาราวกับกำลังดูถูกดูแคลนการกระทำของอีกฝ่าย

“นึกว่าใครกันที่ทำเสียงดัง ทีแท้ก็พวกนายนี่เอง.... ยังเอะอะโวยวายเหมือนเดิมไม่มีผิด!!”

“ก็แค่เสียงดัง ไม่ได้เอาสกรู๊ตปะทุไฟขึ้นมาบนรถสักหน่อย ไม่เห็นต้องซีเรียส” 

อาคานิชิ จินลุกขึ้นยักไหล่ทำท่าไม่แยแสต่อวาจาเสียดสีของยามาชิตะ โทโมฮิสะ โดยยังคงไม่ทิ้งมาดเพลย์บอยกวนประสาท ซึ่งเป็นสิ่งที่ขัดหูขัดตา “ยามะพี” เป็นที่สุด

“พวกไม่รู้จักรักษากฎ ไม่น่าจะเป็นพรีเฟ็คได้เลยนะ”

“พวกอีโก้จัด คิดว่าเป็นเลือดบริสุทธิ์แล้วถือว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นก็ไม่น่าจะได้เป็นพรีเฟ็คเหมือนกัน” 

พรีเฟ็คที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งจากทั้งสองบ้านซึ่งถือว่าเป็นอริกันมาชั้นนานต่อคารมกันอย่างไม่กลัวเกรง แววตาของชายหนุ่มทั้งคู่จ้องมองซึ่งกันและกันราวกับว่าโกรธเกลียดกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน ทั้งๆที่เคยเป็นเพื่อนรักกันมา แต่นับจากวินาทีที่หมวกคัดสรรประกาศว่าจินและยามะพีจะต้องแยกบ้านกัน ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ดูเหมือนจะขาดสะบั้นลงไปด้วย.... ชั่ววินาทีที่คาเมะคิดว่าไม่จินก็ยามะพี จะต้องมีใครคนใดคนหนึ่งงัดเอาไม้กายสิทธิ์ออกมาเสกคำสาปใส่อีกฝ่าย (ซึ่งถ้าอาคานิชิเป็นฝ่ายเสกก่อน เขาก็จะรีบเอาไปฟ้องศาสตราจารย์ทาคิซาว่าให้หมอนี่โดนปลดจากตำแหน่งพรีเฟ็ค แต่ถ้าอาคานิชิโดนคำสาป เขาก็จะนั่งเฉยๆทำไม่รู้ไม่เห็น) แต่แล้ว ห้องโบกี้ที่แคบแสนแคบ ก็ต้องยิ่งแคบไปกันใหญ่เมื่อทางุจิ จุนโนะสุเกะเบียดตัวเข้ามาสมทบ

“นี่ พวกนายเห็นตราพรีเฟ็คของฉันมั้ย เมื่อกี้โคคิมาแย่งไป ไม่รู้เอาไปโยนทิ้งที่ไหน.... บ้าจริง!!”

“ว่าไง มีใครเห็นหรือเปล่า?” 

พรีเฟ็คปีห้าหนุ่มหล่อจากบ้านฮัฟเฟิลพัฟถามย้ำอีกครั้ง เมื่อไม่มีใครตอบคำถาม จินและยามะพีซึ่งตั้งท่าฮึ่มแฮ่เตรียมจะถลกหนังกันอยู่เมื่อครู่แยกย้ายกันไปทันที แต่ก็ไม่มีใครสนใจจะตอบคำถามของทางุจิอยู่ดี จนเจ้าตัวถอดใจไปตามหาตราพรีเฟ็คที่ตู้อื่นแทน

“พรีเฟ็ครุ่นเรามีแต่อะไรก็ไม่รู้.... เฮ้อ” 

ทันทีที่พวกตัวป่วนซึ่งเรียงหน้ากันเข้ามาพรากความสงบสุขไปจากชีวิตของเขาถอยร่นกลับออกไปจนหมด คาเมะก็ไถลตัวลงนอนพาดบนเก้าอี้ยาวด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ.... วันเปิดเทอมอันแสนสุขของเขากลับต้องมามัวหมองเพราะการรบกวนจากคู่ปรับตลอดชาติแบบอาคานิชิ จิน แถมหมอนั่นยังได้มาเป็นพรีเฟ็คของกริฟฟินดอร์เสียอีก

“อย่าไปสนใจเลย คาเมะ..... ฉันอยากเห็นตารางแข่งควิดดิชของเรามากกว่า จะได้ลองไฟร์โบลท์รุ่นใหม่นี่สักที” 

ฮิโรกิตอบยิ้มๆก่อนจะลงมือขัดสีฉวีวรรณเจ้าไฟร์โบลท์2011ต่อ ใบหน้าสวยเผยรอยยิ้มอารมณ์ดีบ่งบอกให้รู้ว่าสงครามย่อยๆเมื่อครู่นั้นไม่สามารถทำให้เพื่อนของเขารู้สึกสะทกสะท้านอะไรได้เลย เพราะในห้วงความคิดของเชสเซอร์มือฉมัง ลูกชายเจ้าของร้านขายไม้กวาดมีแต่เรื่องเกมส์กีฬาล้วนๆ

“นั่นสินะ” 

หนุ่มน้อยเจ้าของตำแหน่งซีกเกอร์ยิ้มเห็นด้วยกับคำพูดของเพื่อนรัก ก่อนจะคว้าเอาหนังสือที่วางทิ้งไว้มาศึกษาหาความรู้เรื่องมุขหลอกลุงจอห์นนี่ต่อ..... ความสงบสุขได้บังเกิดขึ้นอีกครั้งในชีวิตของคาเมะนาชิ คาซึยะ ระหว่างที่รถด่วนสายฮอกส์วอตส์กำลังแล่นออกจากโตเกียว มุ่งตรงไปยังโรงเรียนเวทย์มนตร์ที่ตั้งอยู่ในประเทศอังกฤษด้วยความเร็วสูง


TBC???

Short Fiction & One Shot
- [ONE SHOT]++ KINDERGARTEN ++(JinXKazuya) [9 มีนาคม 2556 10:54 น.]
- [SHORT FIC]*+*+ [ THE HANGING TREE ] +*+*(One Shot) [9 มีนาคม 2556 10:54 น.]
- [MPREG]++AKAME'S FAMILY++ HELLO DADDY,HELLO MOMMY [9 มีนาคม 2556 10:54 น.]
- [SHORT FIC]*+*+ [ คาเมะนาชิ คาซึยะ กับ.......??? ] +*+*(One Shot) [9 มีนาคม 2556 10:54 น.]
- [SHORT FIC]*+*+ [ G I V E ] +*+*(One Shot), Special For Valentine 2011 [9 มีนาคม 2556 10:54 น.]
- [SHORT FIC]*+*+ [ THE LAST HOPE ] +*+*(One Shot) [9 มีนาคม 2556 10:54 น.]
- [SHORT-FIC]++ADDICTED TO LOVE++(End) [9 มีนาคม 2556 10:54 น.]
- [SHORT-FIC]++ADDICTED TO LOVE++(Begin) [9 มีนาคม 2556 10:54 น.]
- [SHORT-FIC]++AFTER LOVING++(For 8th Anniversary) [9 มีนาคม 2556 10:54 น.]
- [SHORT-FIC]++THE WISH++(For Jin's 2006 Birthday), [9 มีนาคม 2556 10:54 น.]
ดูทั้งหมด

ความคิดเห็นที่ 1
หืม... ? ฟรีเฟ็ค แต่ละคนไม่ไหวๆ 555
จินก็ไม่ไหวเช่นกัน นึกว่ากัดอย่าเดียว ที่ไหนได้ กัดเพราะรักนี่เอง 555
ชื่อ : yokoya12za    วันที่ : 26 มีนาคม 2556 00:40 น.
IP : 58.11.122.XXX

  แสดงความคิดเห็น

ตัวหนา ตัวเอียง ตัวขีดเส้นใต้ ตัวขีดกลาง ชิดซ้าย กึ่งกลาง ชิดขวา รูปภาพ ลิ้งก์ ขนาดต้วอักษร สีต้วอักษร

ชื่อ: *
E-mail : *
ไม่ต้องการแสดง Email
รหัสตรวจสอบ : Security Image
* กรุณากรอกรหัสที่อยู่ในรูป

Copyright by http://www.alizzykame.com
2006-2015
Engine by MAKEWEBEASY