ดูสินค้าในตะกร้า    แจ้งการชำระเงินออนไลน์   
  
   FICTION BOOK (17)
   WEBBOARD
สถิติผู้เข้าชม
 ขณะนี้มีผู้เข้าใช้ 3
 ผู้เข้าชมในวันนี้ 200
 ผู้เข้าชมทั้งหมด 979,525
กรุณาฝาก Email ของท่าน
  เพื่อรับข่าวสาร ที่น่าสนใจ
29 พฤศจิกายน 2563
อา จ. อ. พ. พฤ ศ. ส.
10  11  12  13  14 
15  16  17  18  19  20  21 
22  23  24  25  26  27  28 
29  30           
             
  Short Fiction & One Shot
[SHORT FIC]*+*+ [ G I V E ] +*+*(One Shot), Special For Valentine 2011
[9 มีนาคม 2556 10:50 น.]จำนวนผู้เข้าชม 1866 คน
G I V E
(Jin x Kazuya)
Fiction By AlizzyKame (Lilly&Butterfly)




~Valentine Special~


นาฬิกาดิจิตอลสีเงินแบบที่เป็นปฏิทินในตัวโชว์เลขวันที่ 14 กุมภาพันธ์ อยู่เหนือโทรทัศน์จอLCDซึ่งเปิดรายการข่าวยามเช้าทิ้งเอาไว้ ร่างขาวจัดในชุดคลุมอาบน้ำเนื้อดีอิมพอร์ตจากยุโรปนั่งเหยียดขากลิ้งเกลือกทำตัวตามสบายอยู่บนโซฟากับน้องหมาสุดที่รัก2ตัว มือเล็กประคองถ้วยกาแฟใส่นมอุ่นพอเหมาะค่อยๆจิบทีละน้อยอย่างอารมณ์ดีก่อนจะถึงเวลาต้องออกไปทำงานตามตารางที่ผู้จัดการส่วนตัวลำดับเอาไว้ให้.... ขึ้นชื่อว่ากองทัพต้องเดินด้วยท้องฉันท์ใด การได้ละเลียดอาหารเช้าฝีมือตัวเองแบบไม่ต้องรีบร้อนแข่งกับเวลาก็ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่สวยงามก่อนออกไปทำสงครามกับสมาชิกในวง ทีมงานยันคุณปู่เจ้าของเอเจนซี่สำหรับคาเมะนาชิ คาซึยะฉันท์นั้น

หลังจากนั้นเพียงไม่นาน รายการข่าวที่คาเมะกำลังดูอยู่แบบผ่านๆก็ตัดเข้าสู่ช่วงข่าวบันเทิง ภาพชายหนุ่มร่างสูงซึ่งเขาคุ้นหน้าเสียยิ่งกว่าญาติสนิทถูกฉายขึ้นจอพร้อมพาดหัวจากหนังสือพิมพ์หลายฉบับและบรรยากาศจากงานคอนเสิร์ตรอบเมื่อวาน ตามมาด้วยสัมภาษณ์พิเศษประกาศขายDVD3ลอตรวดอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะมากมาย.... คิ้วเรียวขมวดมุ่นอย่างไม่ชอบใจ ริมฝีปากบิดเม้มเหมือนโกรธเคืองขณะปลายนิ้วกระหน่ำกดรีโมตคอนโทรลเปลี่ยนช่องทันใด อารมณ์สุนทรีย์เมื่อครู่แตกกระเจิงไปหมดเมื่อบังเอิญต้องมาเห็นหน้าคนที่ตนเองพยายามหลีกเลี่ยงมาโดยตลอด

“...........................” 

แฮมโบโลน่าที่เพิ่งซื้อมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตเมื่อวานซืนหมดเกลี้ยง เหลือไว้แต่กล่องช็อกโกแลตแท่งสีเงินยังคงถูกเก็บอยู่ในช่องแช่แข็งชั้นบนสุดของตู้เย็น เสียงแหลมแสบแก้วหูของผู้ประกาศสาวดังแทรกขึ้นบ่งบอกให้รู้ว่าวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ระหว่างที่เด็กหนุ่มผู้เป็นเจ้าของห้องกำลังใช้ความคิดอย่างหนักว่าจะกินอะไรเป็นมื้อเช้าแทนสิ่งที่หมดไป.... ใบหน้าหล่อเซอร์ๆโทรมๆของผู้ชายคนนั้นผุดเข้ามาในห้วงความคิดจนคาเมะต้องกระแทกปิดฝาตู้เย็นระบายอาการหงุดหงิดซึ่งก่อตัวขึ้นอย่างไร้เหตุผล

เป็นครั้งแรกในรอบ7ปีเต็ม ที่คาเมะรู้สึกแย่กับคำว่า ‘วาเลนไทน์’

อาจเป็นเพราะเขาไม่เคยโดดเดี่ยว ไม่เคยเหงา จนกระทั่งความรักที่สู้อุตส่าห์ประคับประคองเอาไว้กลับพังทลายลงกลางคัน แม้แต่หน้า แม้แต่เสียงของอีกฝ่ายก็ยังไม่อยากเห็น ไม่อยากได้ยิน

ช็อกโกแลตแฮนด์เมดที่เคยทำเป็นประจำทุกปี แต่ครั้งนี้กลับไม่มีใครเฝ้ารอที่จะได้รับมันอีกต่อไปแล้ว

เมื่อไม่มีคนรับ.... ก็ไม่มีความหมายที่จะต้องให้

เพราะถึงให้ไป ท้ายที่สุดมันก็คงกลายสภาพเป็นขยะไร้ค่าอยู่ดี


“พวกนายมานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้น่ะ?” 

น้องเล็กแห่งไอดอลกรุ๊ปชื่อดังKAT-TUNเอ่ยถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นเพื่อนรวมวงซึ่งอายุอานามก็ไม่ใช่น้อยๆนั่งเรียงกันหน้าสลอนอยู่บริเวณหน้าลิฟท์ภายในอาคารสำนักงานใหญ่ค่ายจอห์นนี่แฟมิลี่ ทั้งยูอิจิ ทัตสึยะ โคคิและจุนโนะสุเกะต่างก็ดูเบิกบานร่าเริงผิดปกติเหมือนได้รับโบนัสก้อนใหญ่ล่วงหน้าจากท่านประธานจนคาเมะเริ่มประหลาดใจนึกว่ามีใครเอายาหลอนประสาทมาผสมในตู้น้ำดื่มหรือเปล่า แต่ละคนถึงได้ยิ้มแฉ่งคล้ายแมวเมากัญชาอย่างไรก็อย่างนั้น จนในที่สุด หนุ่มหล่อร่างสูงสมญายีราฟKYก็รับอาสาเฉลยปริศนาให้ผู้มาใหม่ได้เข้าใจพร้อมทั้งยื่นมือออกมาตรงหน้าเหมือนกำลังทวงหนี้

“มารอช็อกโกแลตวาเลนไทน์กล่องแรกของปีนี้ไง”

“พวกเรากำลังเล่นแข่งจำนวนช็อกโกแลตที่จะได้จากสาวๆกันอยู่ แต่ถ้าได้จากนายก็นับเหมือนกัน.... ปกติทำมาแจกทุกปีไม่ใช่เหรอ แล้วของปีนี้ล่ะจ๊ะ เบบี้คาซึยะ อยู่ไหนเอ่ยยยย?” 

แรพเปอร์ชั้นเซียนทานากะ โคคิเลียนแบบท่าทางของจุนโนะทำตัวเป็นกำลังเสริมร่วมด้วยช่วยทวงของที่อยากได้ แต่แล้วก็ต้องผิดหวังอกหักไปตามระเบียบเมื่อคาเมะส่ายศีรษะยักไหล่ตอบกลับนิ่งๆแต่เชือดเฉือนหัวใจพี่น้องร่วมวงเป็นที่สุด

“ปีนี้ไม่มีหรอก”

“เบบี้คาซึยะ ใจร้ายยยยยยยยยยย!!!!!!!!”

“อ้าว.... ทำงี้ได้ไงอ่ะ เคยให้อยู่ทุกปี ปีนี้ก็ต้องให้ด้วยสิ!!??” 

ผู้ชายสี่คนที่อายุรวมกันเกิน100ไปหลายปีพากันส่งเสียงประท้วงกระจองอแงเหมือนเด็กอนุบาลทันทีที่รู้ว่าคาเมะไม่ได้เตรียมขนมหวานซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของวันวาเลนไทน์เอาไว้ให้ ไม่เว้นแม้กระทั่งอดีตลีดเดอร์ที่รูปลักษณ์ปัจจุบันแทบไม่เหลือความเป็นชาย ดูสภาพแล้วช่างน่าปวดหัวมากเสียจนไอดอลหนุ่มน้อยขวัญใจนักเบสบอลถึงกับต้องโพล่งออกมาเพื่อตัดปัญหา

“เออ รู้แล้วน่า.... เดี๋ยวลงไปซื้อที่คอมบินี่ให้ก็ได้!!”

“โนวๆๆ ของซื้อสำเร็จรูปไม่อยากได้หรอก ช็อกโกแลตวาเลนไทน์ ถ้าไม่ใช่ของทำเองกับมือมันก็ไม่มีความหมาย”

“จะเก็บแต้มก็อย่าเรื่องมากนักได้ไหม โคคิ!!??” 

คาเมะเริ่มเป็นฝ่ายตวัดน้ำเสียงขุ่นบ้างกับความเอาแต่ใจแบบแปลกๆของเมมเบอร์ในวง ร่างเล็กถอนหายใจลึกเข้าด้วยความเหนื่อยหน่ายก่อนจะถอดแว่นตากันแดดออกเตรียมเข้าไปนั่งรอข้างในห้องพัก ปล่อยให้สี่สหายเล่นเกมส์ปฏิบัติการวาเลนไทน์ดักทวงช็อกโกแลตจากทีมงานเคราะห์ร้ายที่บังเอิญกดลิฟท์มาโผล่ชั้นนี้ต่อไป แต่ก็ยังมิวายที่จะมีคำพูดประโยคลอยมากระทบโสตประสาท ฟังจากน้ำเสียงแล้วก็ยากที่จะแยกแยะให้แน่ชัดว่าผู้พูดจงใจต่อว่าต่อขานหรือเพียงแค่ล้อเล่นเท่านั้น

“พอเลิกกับหมอนั่นแล้ว นิสัยโรแมนติกแบบสาวน้อยก็หายไปหมด.... น่าผิดหวังมากเลยนะ คาเมะ” 

อยู่ดีๆคาเมะก็รู้สึกฉุนขึ้นมาเสียอย่างนั้น เหตุผลที่เขาไม่ทำช็อคโกแลตมาแจกใครในปีนี้ก็เพราะเขาคิดว่าคนบางคนคงไม่อยากได้ มันก็ไม่มีความจำเป็นใดๆในเมื่อท้ายที่สุดแล้วคาเมะนาชิ คาซึยะก็ต้องอยู่คนเดียว กลับบ้านคนเดียว กินข้าวคนเดียว ไม่ต้องโทรศัพท์หาใครและไม่มีใครโทรศัพท์มาหา.... วาเลนไทน์เป็นเทศกาลสำหรับคนมีความรัก คนที่ไม่ได้มีความรักอย่างเขาก็ใช้ชีวิตตามปกติธรรมดาเหมือนทุกๆวันก็ถูกต้องแล้ว

“เลิกหรือไม่เลิกมันไม่เห็นจะเกี่ยว ฉันไม่ได้ทำเพราะไม่คิดว่าจะมีคนอยากได้ต่างหาก.... ขอโทษที่ไม่ได้ถามว่าพวกนายอยากได้หรือเปล่า” 

“ของแบบนี้ใครเขาถามกันล่ะ มีแต่อยากให้ก็ให้เลยกันทั้งนั้น” 

อุเอดะลุกขึ้นบิดขี้เกียจอย่างเซ็งๆ ท่าทางปลงตกแล้วว่ายังไงวันนี้น้องเล็กขี้วีนประจำวงก็คงไม่ทำช็อกโกแลตแฮนด์เมดมาให้ ถึงจะผิดหวังเล็กน้อยแต่ก็ไม่อยากบังคับจิตใจกัน หากกระนั้นก็ขอฝากกรณีศึกษาเอาไว้ให้อีกฝ่ายได้เอากลับไปคิดไตร่ตรองให้ดีเพื่อที่ปีหน้าพวกเขาจะได้รับช็อกโกแลตถ้วนหน้าเหมือนเช่นเคย

“อาทิเช่น เด็กผู้หญิงม.ปลายแอบรักรุ่นพี่สุดป๊อบในชมรม พอถึงวันวาเลนไทน์ก็เตรียมตัวทำช็อกโกแลตห่อใส่กล่องน่ารักผูกโบว์อย่างดีแล้วเอาไปวางไว้ในล็อคเกอร์ของฝ่ายชายตั้งแต่เช้า.... ขึ้นชื่อว่าเป็นวันแห่งความรัก ความรักคือการให้ ทุกคนบนโลกนี้ก็ย่อมมีสิทธิ์รักและมีสิทธิ์ให้ โดยที่ไม่ต้องขออนุญาตจากศาลปกครอง.... ที่ยกตัวอย่างมาเนี่ย เก็ทมะ?”

“ไม่เข้าใจโว้ย.... ฉันไม่ใช่สาวม.ปลาย!!!”







บ๊อกๆๆๆ

“รอเดี๋ยวนะเด็กๆ.... ขอล้างมือก่อนแล้วจะไปเติมข้าวให้”

คาเมะคุยกับลูกสาวทั้งสองตัวที่วิ่งพันแข้งพันขาวุ่นวายระหว่างที่ตัวเขากำลังหยิบเอาของบางอย่างออกมาจากตู้เย็นหลังจากที่ลืมไปตั้งนานแล้วว่าเคยซื้อมาตอนขากลับจากไปถ่ายทำรายการกีฬาที่เกาะกวม.... บิทเทอร์ช็อกโกแลตกล่องสีเงินยังไม่หมดอายุถูกนำเอามาละลายในอ่างแก้วรองด้วยน้ำอุ่นจัดจนเนื้อเหลวเนียนกำลังดี หลังจากนั้นก็แบ่งครึ่งผสมเนื้อเค้กวานิลลาสำเร็จรูปลงไปคลุกเคล้าจนได้เป็นเค้กช็อกโกแลตแบบเนื้อชุ่มฉ่ำสามารถปั้นให้เป็นรูปทรงแบบไหนก็ได้ตามใจชอบ คาเมะเลือกใช้พิมพ์กดคุกกี้ปั๊มเค้กจนได้จำนวนเท่าที่ต้องการก่อนจะนำไปชุบในช็อกโกแลตละลายที่เหลืออยู่อีกครึ่ง โรยคอนเฟลคและน้ำตาลสีตบท้ายแล้วจึงนำไปวางในถ้วยกระดาษฟรอยด์บรรจุกล่อง เตรียมเอาไปแจกให้เหล่าเมมเบอร์KAT-TUNในวันพรุ่งนี้

“ถึงจะช้าไปวันหนึ่ง แต่เจ้าพวกนั้นก็คงไม่ว่าอะไรหรอกเนอะ.... รันจัง เจลลี่จัง”

“อ๊ะ.... เกินมากล่องหนึ่งล่ะ” 

อาจเป็นเพราะความเคยชิน คาเมะจึงลืมไปสนิทใจว่าจำนวนสมาชิกในวงปีนี้น้อยกว่าปีที่แล้ว ทำให้ปริมาณของขวัญวันวาเลนไทน์มีมากกว่าความต้องการ เด็กหนุ่มคว้าเอาโทรศัพท์มือถือมาไล่หาเบอร์ของคนรู้จักประกอบการตัดสินใจว่าจะยกช็อคโกแลตที่เกินมาให้ใครดี เพราะเป็นของที่เขามักจะให้เฉพาะกับคนซึ่งสนิทสนมกันเท่านั้น คาเมะจึงไม่กล้าเอาไปไล่แจกให้คนอื่นส่งเดชเพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะตีความไปในทางที่ผิด บางทีเขาอาจจะยกให้ฮิโรกิหรือยามะพีก็ได้ ถ้าสองคนนั้นยังอยู่ในโตเกียว............

‘คราวนี้เรามาดูภาพคอนเสิร์ตรอบสุดท้ายที่บุโดคังเมื่อวานนี้ของอาคานิชิ ซังกันนะคะ.......’

เสียงผู้ประกาศสาวจากข่าวภาคค่ำก็ยังคงรายงานข่าวการแสดงคอนเสิร์ตของคนที่คาเมะก็รู้ว่าใคร ร่างเล็กชำเลืองสายมองพร้อมทั้งถอนหายใจแรงๆเตรียมจะคว้ารีโมตมากดเปลี่ยนช่องเพื่อลดมลภาวะทางหูและสายตา แต่กล่องของขวัญซึ่งผูกริบบิ้นสีแดงกลับทิ่มแทงหัวสมองเปิดระบบฐานข้อมูลความทรงจำของเขาให้ไหลพร่างพรูออกมาราวทำนบแตก


.


.

‘ทำไมช็อกโกแลตของฉันถึงได้เหมือนกับของเจ้าพวกนั้นเป๊ะเลยล่ะ?’

‘ของทำพร้อมกัน มันก็ต้องออกมาหน้าตาเหมือนกันสิ.... ชอบถามอะไรประหลาดๆอยู่เรื่อย?’

‘แต่ฉันเป็นแฟนนะ น่าจะมีอะไรพิเศษๆหน่อยสิ’

‘อุตส่าห์ตื่นมาทำให้แล้ว ยังจะเรื่องมากอีก’

‘ทีดอกกุหลาบ ฉันยังให้คาซึคนเดียวเลย’

‘ไม่เคยบอกสักคำว่าอยากได้ดอกกุหลาบ ถามฉันหรือยังล่ะว่าอยากได้หรือเปล่า.... ดอกไม้น่ะ เผลอแปบเดียวก็เหี่ยวหมดแล้ว เก็บเอาไว้ก็ไม่ได้ ให้กระเป๋าแอร์เมสยังจะมีประโยชน์มากกว่าอีก’

‘พูดแบบนี้อีกแล้ว ฉันก็น้อยใจเป็นเหมือนกันนะ’

‘เพราะคาซึเป็นคนสำคัญ ก็ฉันเลยอยากให้คาซึได้ดอกกุหลาบจากฉัน.... ในเมื่อมันเป็นสิ่งที่ฉันอยากให้ ฉันถึงได้ให้ ต้องถามความเห็นจากนายก่อนด้วยเหรอ?’

.


.

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงได้นึกถึงเรื่องพวกนั้น

ทั้งที่คิดมาตลอดว่าจินก็คงไม่อยากเห็นหน้าเขา พอๆกันกับที่เขาก็ไม่อยากเห็นหน้าอีกฝ่ายจนกลายเป็นโรคหวาดระแวงทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเรียกชื่ออาคานิชิ จิน

มันไม่ใช่เพราะความเกลียดชัง แต่มันคือการป้องกันตัวเองออกจากความเจ็บปวด.... เพราะถ้าเขาไม่รู้ไม่เห็นเรื่องของผู้ชายคนนั้น หัวใจดวงนี้ก็คงไม่เจ็บ และคิดว่าสักวันหนึ่งกาลเวลาจะช่วยเยียวยารักษาจนกระทั่งคาเมะสามารถลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับอดีตชายคนรักไปได้เอง

แต่ท้ายที่สุด เขาก็เพิ่งเข้าใจว่านอกจากเวลาจะไม่ช่วยอะไรแล้ว ยังจะทำให้หัวใจของเขายิ่งจมดิ่งอยู่กับความทุกข์.... อย่างน้อยช็อกโกแลตกล่องนี้ก็เป็นหลักฐานยืนยันชั้นดีว่าที่ผ่านมาคาเมะไม่เคยลืมจินไปจากใจเลย

คาเมะรู้สึกว่าตัวเองดูงี่เง่ามากที่เผลอคิดว่าอยากจะเอาของที่ตัวเองกำลังถืออยู่ไปให้อาคานิชิ จิน แต่มันจะยิ่งส่งผลให้ความพยายามทั้งหมดที่ทำมาตลอดระยะเวลากว่าครึ่งปียิ่งยากขึ้น

มันก็แค่ของที่คนให้อยากให้ แต่คนรับไม่อยากได้

โยนทิ้งถังขยะไปก็ดีแล้ว


แต่ว่า…. ถ้าอยากให้ก็แค่เอาไปให้ เท่านั้นก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?
.


.

‘เพราะคาซึเป็นคนสำคัญ ก็ฉันเลยอยากให้คาซึได้ดอกกุหลาบจากฉัน.... ในเมื่อมันเป็นสิ่งที่ฉันอยากให้ ฉันถึงได้ให้ ต้องถามความเห็นจากนายก่อนด้วยเหรอ?’

.

.

“ใครมันมาเอาป่านนี้!!??” 

เสียงออดหน้าประตูแมนชั่นดังขึ้นขณะที่คาเมะกำลังควานหาเสื้อโค้ทกันหนาวจากตู้เสื้อผ้า ใบหน้าขาวจัดขมวดมุ่นหงุดหงิดเนื่องจากอยู่ในช่วงไม่อยากต้อนรับแขกเพราะกำลังเตรียมตัวออกไปข้างนอก แถมพื้นที่ส่วนที่เป็นครัวก็สุดแสนจะเละเทะจากการทำช็อกโกแลตแฮนด์เมดยังไม่ได้เก็บล้าง ฝ่าเท้าเล็กย่ำตึงตังฝ่าดงหมาน้อยสองตัวที่เห่ารับแขกผู้มาเยือนกันระงมก่อนที่เจ้าของห้องจะดึงบานประตูออกเต็มแรง

เบื้องหลังบานแผ่นไม้หนาปรากฏร่างสูงในชุดเสื้อยืดสีขาวคลุมทับด้วยดาวน์แจ็คเก็ต เส้นผมสีดำสนิทยาวปรกใบหน้าหล่อคมแบบเดียวกับคนที่เพิ่งได้รับการพูดถึงในโทรทัศน์เมื่อไม่กี่นาทีก่อน ดอกกุหลาบเรดควีนช่อใหญ่ถูกหอบมาจนเต็มอ้อมแขน คาเมะนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ขณะจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองว่าคนที่เขารู้สึกคิดถึงและโหยหาอยากพบอยากเจอจะมายืนอยู่ตรงนี้ เวลานี้

“เอ่อ.... กำลังจะออกไปข้างนอกเหรอ?”

“ฉันแค่แวะเอาของมาให้ คงไม่ได้รบกวนนายใช่ไหม?” 

อาคานิชิ จินยืนดอกกุหลาบสีแดงแบบเดียวกับที่เขาเคยซื้อให้อดีตคนรักเป็นประจำทุกปีมาให้คาเมะอย่างติดออกจะเกรงใจอยู่นิดๆ เมื่อคาเมะไม่ตอบอะไร เขาก็อธิบายถึงสาเหตุของการมาเยือนอย่างกะทันหัน ชายหนุ่มออกตัวแก้เก้อเพราะดูท่าทางคาเมะจะไม่ค่อยยินดียินร้ายกับดอกไม้ที่เขาเลือกมาให้เป็นของขวัญ

“เมื่อกี้ตอนขับรถเห็นเจ้านี่วางโชว์อยู่ในร้านข้างทาง เกิดนึกถึงนายขึ้นมาก็เลยแวะซื้อให้.... ฉันก็แค่อยากให้น่ะ ถ้าไม่ชอบจะเอาไปทิ้งก็ได้นะ” 


ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่คาเมะก็รู้ดีว่าจินตั้งใจมอบของสิ่งนี้ให้เขาโดยเฉพาะ

เป็นของที่เลือกมาอย่างพิถีพิถัน สำหรับคาเมะนาชิ คาซึยะเพียงคนเดียวเท่านั้น


“เดี๋ยวก่อนสิ.............”

“กำลังจะเอาไปให้อยู่พอดี ไหนๆมาแล้วก็เอากลับไปด้วยเลย” 

กล่องพลาสติกบรรจุช็อกโกแลตถูกยัดเยียดใส่ลงในมื่อชายหนุ่มเป็นการแลกเปลี่ยน เดิมทีเขาตั้งใจเพียงแค่ว่าจะเอาไปวางไว้ในตู้รับจดหมายที่แมนชั่นของอีกฝ่ายเท่านั้น ถึงความบังเอิญจะนำพาให้ร่างสูงมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์ซึ่งคล้ายคลึงกันกับเขา แต่คาเมะก็ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองว่าจินจะอยากได้ช็อกโกแลตกล่องนี้ น้ำเสียงแหบหวานจึงเอ่ยขึ้นแผ่วเบาออกตัวเอาไว้ก่อนในกรณีที่ของชื้นนี้จะกลายเป็นขยะในอนาคต เขาก็จะได้ไม่รู้สึกสะดุ้งสะเทือนนัก

“..........ถ้าไม่ชอบก็ทิ้งขยะไปแล้วกัน”

“นายตั้งใจทำให้ฉันเหรอ?”

“......................” 

ไม่มีเสียงพูดใดๆนอกจากการที่คาเมะพยักหน้าครั้งเดียว แต่เท่านี้มันก็มากเกินพอแล้วสำหรับคนที่เป็นฝ่ายรับ

“ขอบใจมากนะ.... จะเก็บรักษาอย่างดีเลย ไม่สิ ต้องบอกว่าจะค่อยๆกินทีละคำต่างหาก”

“แล้วนี่ยังจะออกไปไหนอยู่อีกหรือเปล่า?” 

นักร้องหนุ่มเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม คราวนี้คนตัวเล็กเปลี่ยนมาส่ายหน้าปฏิเสธแทน เขาจึงพยายามรวบรวมความกล้าเอ่ยปากขออะไรบางอย่าง แม้ไม่รู้ว่าโอกาสที่อีกฝ่ายจะตอบตกลงนั้นมีมากน้อยแค่ไหน

“งั้นขอฉันเข้าไปข้างในหน่อยได้ไหม.... ไม่ได้มาที่นี่ตั้งนานแล้ว คิดถึงเจ้าสองตัวด้วย?”

“................แล้วฉันล่ะ?” 

คาเมะยังคงก้มหน้างุด ซ่อนผิวแก้มแดงจัดเอาไว้ด้านหลังดอกกุหลาบช่อโตที่เจ้าตัวกอดเอาไว้พลางเปล่งเสียงย้อนถามกลับแบบไม่เต็มปากเต็มคำ แต่จินก็เข้าใจดีว่าความหมายของคำว่า ‘แล้วฉันล่ะ?’ ที่อดีตคนรักของเขาพูดถึงนั้นคืออะไร.... และเขาก็พร้อมที่จะตอบรับมันด้วยความจริงใจ

“ฉันคิดถึงนายตลอดเวลา คาซึยะ”


อยากพบก็แค่มาหา

อยากให้ก็ให้

วาเลนไทน์และความรักของคนสองคน มันก็เท่านี้.....


END


Short Fiction & One Shot
- [ONE SHOT]++ KINDERGARTEN ++(JinXKazuya) [9 มีนาคม 2556 10:50 น.]
- [SHORT FIC]*+*+ [ THE HANGING TREE ] +*+*(One Shot) [9 มีนาคม 2556 10:50 น.]
- [MPREG]++AKAME'S FAMILY++ HELLO DADDY,HELLO MOMMY [9 มีนาคม 2556 10:50 น.]
- [SHORT FIC]*+*+ [ คาเมะนาชิ คาซึยะ กับ.......??? ] +*+*(One Shot) [9 มีนาคม 2556 10:50 น.]
- [SHORT FIC]*+*+ [ G I V E ] +*+*(One Shot), Special For Valentine 2011 [9 มีนาคม 2556 10:50 น.]
- [SHORT FIC]*+*+ [ THE LAST HOPE ] +*+*(One Shot) [9 มีนาคม 2556 10:50 น.]
- [SHORT-FIC]++ADDICTED TO LOVE++(End) [9 มีนาคม 2556 10:50 น.]
- [SHORT-FIC]++ADDICTED TO LOVE++(Begin) [9 มีนาคม 2556 10:50 น.]
- [SHORT-FIC]++AFTER LOVING++(For 8th Anniversary) [9 มีนาคม 2556 10:50 น.]
- [SHORT-FIC]++THE WISH++(For Jin's 2006 Birthday), [9 มีนาคม 2556 10:50 น.]
ดูทั้งหมด

ความคิดเห็นที่ 1
กรี๊ดดดดดดดดดดด :h: ทำอย่างนี้ได้อย่างไร :r: น่ารักซะ จะมีใหมอะ ความรู้สึกแบบนี้ จะมีอีกหรือเปล่านะ สำหรับสองคนนั้นอะ :y: คิดถึงกับเมะมากมายเลยอะ :r: ชอบนะเรื่องนี้อะ
ชื่อ : nid   E-mail : sa_nit52@msn.com    วันที่ : 19 มีนาคม 2556 11:27 น.
IP : 202.47.237.XXX

ความคิดเห็นที่ 2
กรี๊ดดดดดดดด :hh: น่ารักมากมายอะ พี่จินของเราช่างเป็นพ่อที่น่ารักให้กับแม่เมะจริง ๆ เลยอะ น่ารักมากกกกกกกกก :hh: ชอบมากเลยอะ :hh::hh:
ชื่อ : nid   E-mail : sa_nit52@msn.com    วันที่ : 19 มีนาคม 2556 13:21 น.
IP : 202.47.237.XXX

ความคิดเห็นที่ 3
:r: น่ารักเนอะ อ่านแ้ล้วกลับมาอ่านอีกก็ยังน่ารัก
ความรักเบาๆ ของคนที่คิดถึงกันตลอดเวลา
มาหากันในวันวาเลนไทน์ :ss:
ชื่อ : Mitsumeteitai    วันที่ : 24 มีนาคม 2556 23:40 น.
IP : 115.87.102.XXX

ความคิดเห็นที่ 4
จินดูหงอเนอะ ,, ดูอ่อนโยน
ต่างจากที่เห็นๆ ฮ่าๆๆ :^_^:
คาเมะเหวี่ยงอ่ะ ดูเริ่ดๆ เชิดๆ
แต่ทั้งคู่ก็ยังคงน่ารัก ,, แต่ตอนจบลงท้ายแบบจี๊ดๆ
เหมือนว่า อยากรัก แต่ก็รักกันไม่ได้
คาเมะแอบน่ารัก ถามว่าคิดถึงมั๊ย >/////<
ชื่อ : PigGyz   E-mail : badbadzt_maru@hotmail.com    วันที่ : 8 เมษายน 2556 12:12 น.
IP : 122.155.9.XXX

ความคิดเห็นที่ 5
จินดูหงอเนอะ ,, ดูอ่อนโยน
ต่างจากที่เห็นๆ ฮ่าๆๆ :^_^:
คาเมะเหวี่ยงอ่ะ ดูเริ่ดๆ เชิดๆ
แต่ทั้งคู่ก็ยังคงน่ารัก ,, แต่ตอนจบลงท้ายแบบจี๊ดๆ
เหมือนว่า อยากรัก แต่ก็รักกันไม่ได้
คาเมะแอบน่ารัก ถามว่าคิดถึงมั๊ย >/////<
ชื่อ : PigGyz    วันที่ : 8 เมษายน 2556 12:13 น.
IP : 122.155.9.XXX

  แสดงความคิดเห็น

ตัวหนา ตัวเอียง ตัวขีดเส้นใต้ ตัวขีดกลาง ชิดซ้าย กึ่งกลาง ชิดขวา รูปภาพ ลิ้งก์ ขนาดต้วอักษร สีต้วอักษร

ชื่อ: *
E-mail : *
ไม่ต้องการแสดง Email
รหัสตรวจสอบ : Security Image
* กรุณากรอกรหัสที่อยู่ในรูป

Copyright by http://www.alizzykame.com
2006-2015
Engine by MAKEWEBEASY