ดูสินค้าในตะกร้า    แจ้งการชำระเงินออนไลน์   
  
   FICTION BOOK (17)
   WEBBOARD
สถิติผู้เข้าชม
 ขณะนี้มีผู้เข้าใช้ 2
 ผู้เข้าชมในวันนี้ 199
 ผู้เข้าชมทั้งหมด 979,524
กรุณาฝาก Email ของท่าน
  เพื่อรับข่าวสาร ที่น่าสนใจ
29 พฤศจิกายน 2563
อา จ. อ. พ. พฤ ศ. ส.
10  11  12  13  14 
15  16  17  18  19  20  21 
22  23  24  25  26  27  28 
29  30           
             
  Short Fiction & One Shot
[SHORT-FIC]++ADDICTED TO LOVE++(End)
[25 กุมภาพันธ์ 2556 13:28 น.]จำนวนผู้เข้าชม 3324 คน
ADDICTED TO LOVE(Ending)




เพี๊ยะ!!!!!!


ใบหน้าซีกซ้ายร้อนผ่าวเห่อชาหลังจากถูกฝ่ามือหยาบกร้านฟาดเหนี่ยวลงมาเต็มแรง คาเมะรู้สึกว่าราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนเหวี่ยงเคว้งคว้างไปตามแรงโน้มถ่วงขณะที่ร่างของเขาเซถลาไร้ทิศทางคล้ายสูญเสียการควบคุมพร้อมกับได้ชิมรสฝาดเฝื่อนในปาก.... ดวงตาเรียวรีคลอปริ่มด้วยหยาดน้ำหันกลับมามองคนที่ทำร้ายตนเองด้วยความเสียใจที่มิอาจบรรยายออกมาเป็นคำพูด หากสิ่งซึ่งเจ็บปวดมากยิ่งกว่าใบหน้าข้างที่โดนตบก็คงหนีไม่พ้นหัวใจ ทั้งที่คิดว่าอยากเข้มแข็ง ทั้งที่คิดว่าอยากเลิกรักแต่สุดท้ายก็เหลือเพียงเขาคนนี้ที่ต้องร้องไห้เพราะจินอยู่ร่ำไป

“ช่างรู้ใจฉันดีเหลือเกินนะคาเมะ”

สายตาเกรี้ยวกราดสำทับตอกย้ำลงไปยังร่างเล็กๆซึ่งทรุดหมอบลงไปบนพื้นอย่างหมดทางสู้ ถึงแม้คาเมะจะเจ็บหรือร้องไห้แทบเป็นแทบตายแต่มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรทั้งสิ้นในเมื่อเขาไม่เชื่อเลยสักนิดว่าน้ำตาของคนตรงหน้านั้นเป็นของจริง.... คาเมะนาชิ คาซึยะคนที่จินรู้จักก็แค่เด็กหนุ่มใจง่าย ร่านรักซึ่งพร้อมจะกระโจนขึ้นเตียงกับใครก็ได้ที่เจ้าตัวพึงพอใจ จึงไม่ใช่เรื่องผิดแม้แต่น้อยถ้าเขาจะทำเหมือนอีกฝ่ายเป็นของถูกๆไร้คุณค่าราคาที่หาได้ดาษดื่นทั่วไปเพราะความเป็นจริงมันก็ไม่เห็นว่าจะแตกต่างจากกันสักเท่าไรนัก

..............................

....................

..........

“ถ้าอย่างนั้นมารื้อฟื้นความทรงจำกันหน่อยดีกว่า เผื่อว่าร่างกายของเธอมันจะยังเชื่องกับฉันมากกว่าคำพูด!!!” ยังไม่ทันที่ประตูจะกระแทกปิดเข้ากรอบเสียงห้วนตวาดลั่นก็ดังกรอกหูจนคาเมะต้องหลับตาลงด้วยความหวาดกลัว ถึงแม้จะอยู่ในห้องพักของตนเองแท้ๆแต่คนตัวเล็กกลับไม่สิทธิ์ขัดขืนหรือตะโกนร้องเรียกขอความช่วยเหลือเพื่อให้หลุดรอดพ้นจากผู้ชายที่หมายมั่นจะทำร้ายเขาให้เจ็บปวดทั้งร่างกายและจิตใจ....

ไม่ว่าจะอ้อนวอนหรือขอร้องจนเสียงแหบแห้งอย่างไรจินก็คงไม่ฟังเพราะสำหรับชายหนุ่มซึ่งเพียบพร้อมด้วยรูปสมบัติและทรัพย์สมบัติแทบทุกประการ คนประเภทเดียวกับเขาก็มีความหมายเทียบเท่ากับตัวเหลือบริ้นที่จะเหยียบย่ำให้จมดินแบบไหนก็ได้ตามแต่ใจ

“ดูเหมือนจะลืมไปแล้วสินะว่าถ้าขัดใจฉันมันจะเป็นยังไง?”

“.............ถอดเสื้อผ้าออกแล้วมานี่!!!”

จินตรงเข้าประชิดเบียดร่างผอมบางให้จนมุม เสียงทุ้มห้าวกระซิบถามเย้ยหยันอย่างไม่เจาะจงเอาคำตอบหลังจากนั้นจึงออกคำสั่งราวกับคาเมะเป็นทาสที่ถูกนำมาขายขาดให้เขาอย่างไรก็อย่างนั้น ต่อให้ฝืนใจแค่ไหนแต่ถ้าหากว่ามันคือความต้องการของผู้เป็นนายก็ไม่มีทางเลือกอื่นใดอีกแล้วนอกเสียจากยินยอมกล้ำกลืนฝืนทนจนกว่าจะจบสิ้น

“โอ๊ย!!”

ปลายนิ้วยาวบีบคางมนจนรู้สึกเจ็บร้าวลุกลามไปทั่วทั้งใบหน้าและยิ่งออกแรงเพิ่มมากขึ้นไปอีกเมื่อคาเมะแสดงท่าทีขัดขืนโดยสิ้นเชิง ร่างน้อยได้แต่หลับตาแน่นขณะที่เสียงเม็ดพลาสติกถูกดึงขาดออกจากรังดุมหล่นกระทบพื้นห้องดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันและมืดมิดที่มีเพียงเสียงสะท้อนหอบหายใจและเสียงก้อนเนื้อข้างในหน้าอกเต้นระรัวด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง ไม่นานนักเสื้อเชิ้ตสีอ่อนซึ่งใช้ปกปิดร่างกายก็โดนมือใหญ่กระชากเหวี่ยงทิ้งไม่รู้ทิศทาง....

คาเมะสะดุ้งเฮือกสุดตัวรีบยื้อขอบกางเกงยีนเอาไว้ด้วยพละกำลังอันน้อยนิดไม่ยอมให้อีกฝ่ายถลกมันลงได้ง่ายๆหากก็ไม่เป็นผล ชิ้นผ้าเนื้อหนาร่นมาอยู่ตรงหัวเข่าเผยให้เห็นต้นขาขาวนวลของเด็กหนุ่มซึ่งพยายามต่อต้านการคุกคามทุกวิถีทางไม่ว่าจะเป็นทุบตีผลักไสหรือดิ้นรนจนในที่สุดฝ่ายตรงข้ามก็เริ่มหมดความอดทน
คนตัวโตจับคาเมะยกขึ้นสูงพาดหัวไหล่กำยำแล้วโยนลงบนเตียงนอนอย่างไม่ปรานีปราศรัย ถึงแม้พื้นที่รองรับจะไม่ได้แข็งจนทำให้เจ็บปวดอะไรมากมายแต่ก็กระเทือนซ้ำโดนตรงบั้นเอวซึ่งเพิ่งถูกชายหนุ่มจับเหวี่ยงเข้าหากำแพงอิฐพอดิบพอดี คนหน้าหวานจึงหมดเรี่ยวแรงขัดขืนเพราะรู้สึกทั้งเจ็บทั้งจุกจนไม่สามารถขยับเขยื้อนหรือลุกหนีปัดป้องอะไรได้อีก แสงไฟสว่างจ้าสาดส่องอาบลงมาบนร่างบอบบางในสภาพเกือบเปลือยสั่นระริกบนเบาะแคบๆเผยให้เห็นสายตาดูแคลนหมิ่นหยามจากร่างสูงตรงหน้าได้อย่างถนัดชัดเจน....

จินไม่เคยรักเขา ไม่เคยแม้สักเพียงวินาทีเดียว แล้วทำไมถึงไม่ยอมปล่อยให้เขาไปตามทางของตัวเองทั้งๆที่จินก็ไม่ได้มีความรู้สึกอาลัยอาวรณ์หรือผูกพันกับเครื่องบำบัดอารมณ์ทางเพศอย่างเขาเลยแม้แต่น้อย จะมากักขังทรมานคนไร้ค่าคนนี้เอาไว้เพื่ออะไรกัน?


“ดูเหมือนจะลืมไปแล้วสินะว่า ‘ของเล่น’ มันก็ยังคงต้องเป็น ‘ของเล่น’ อยู่วันยังค่ำ.... ไม่มีทางที่จะกลายเป็นของจริง แล้วก็ไม่มีทางที่จะกลายเป็นของคนอื่นไปได้ด้วยถ้าฉันไม่ยกให้ จำเอาไว้!!!”

คำถามซึ่งคั่งค้างในหัวสมองได้รับคำเฉลยพร้อมกับรอยแผลกรีดลึกในหัวใจเป็นริ้วยาว ไม่อยากโทษใครนอกเสียจากตัวเองที่เผลอมอบความรักให้กับผู้ชายเห็นแก่ตัวและโหดร้ายจนไม่หลงเหลืออะไรประทับไว้ในความทรงจำยกเว้นร่องรอยคราบน้ำตา.... เพราะหลงรักง่ายจึงถูกเขี่ยทิ้งลงถังขยะง่าย เพราะเคยอยากผูกมัดจึงต้องเป็นฝ่ายยอมสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างโดยไม่สามารถเรียกร้องขอกลับคืน....

นี่ใช่ไหมกฎเกณฑ์ของความรัก?

“อื้อ.... อ่ะ.........”

คาเมะร้องอู้อี้ในลำคอราวกับกำลังขอความช่วยเหลือทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีหวังเมื่อริมฝีปากหนาหยักขบเม้มผิวเนื้อขาวละเอียดรุนแรงเหมือนต้องการสั่งสอนให้หลาบจำ มือหนาบีบเค้นไปตามแขนขาเพรียวบางขยี้ขยำจนเกิดรอยแดงเป็นปื้น ร่างเล็กนอนน้ำตาซึมยามเมื่อสัมผัสได้ถึงอารมณ์เกรี้ยวกราดซึ่งอีกฝ่ายโหมเทใส่โดยไม่แยแสว่าเขาจะทานทนไหวหรือไม่....

ทั้งที่น่าจะชาชินแล้ว หากอาการเจ็บแสบคล้ายร่างกายกำลังโดนฉีกออกเป็นชิ้นๆขณะที่ยังคงหายใจก็ทำให้คาเมะอดรู้สึกหวาดกลัวจนจับถึงขั้วหัวใจไม่ได้

"....อ๊ะ!!!”

ผืนอกผอมบางแอ่นหยัดขึ้นจนสุดด้วยความเสียวกระสันซึ่งแล่นไหลมาแนวตามกระดูกสันหลังเพราะถูกปลายนิ้วยาวบีบคลึงบริเวณติ่งนูนสีสดอย่างไม่คณามือ ยิ่งเห็นคนใต้อาณัติมีปฏิกิริยาตอบสนองร่างสูงก็ยิ่งย่ามใจเพิ่มแรงกระทำจนคาเมะรู้สึกเจ็บมากกว่าที่จะวาบหวาม มือคู่เล็กรวบรวมพละกำลังเสือกไสคนใจร้ายออกสุดช่วงแขนแล้วพยายามหันหลังตะเกียกตะกายคลานหนีลงจากเตียงนอน.... ในใจคิดเพียงแค่ว่าไม่อยากเป็นของเล่นของจินอีกต่อไปแล้ว เขาไม่อยากเป็นเหมือนตุ๊กตาเก่าๆที่ถูกทิ้งเอาไว้มุมห้องเมื่อเจ้าของไม่ต้องการ ไม่อยากให้ผู้ชายคนนี้เข้ามามีอิทธิพลต่อชีวิตของเขาอีก!!

“เลิกดัดจริตดีดดิ้นสักที น่ารำคาญ!!! ทำเหมือนไม่เคยโดนฉันเอาอย่างนั้นแหละ!!!”

จินสบถด่ากราดไม่สบอารมณ์ก่อนจะตะครุบข้อเท้าผ่ายผอมไว้ได้ทันแล้วจับลากให้เข้ามาประชิดตัว ดึงทึ้งกางเกงชั้นในซึ่งคนตัวเล็กหลงเหลือไว้ปิดปิดร่างกายเพียงชิ้นเดียวออกเสมือนเป็นสัญญาณบ่งบอกให้รู้ว่าหมดช่วงเวลาแห่งการประนีประนอมแล้ว

“อย่านะจิน.... ปล่อย!!!”

ชายหนุ่มรั้งสาบเสื้อของตัวเองลงถอดทิ้งไว้บนพื้นข้างเตียงแล้วคร่อมทับกักขังเรือนกายบอบบางไม่ให้ดิ้นหลุดไปไหนได้อีกในขณะที่คาเมะร่ำร้องขออิสรภาพแทบขาดใจ ฝ่ามือหยาบกร้านเคล้นคลึงไปทั่วด้วยความพึงพอใจในรสสัมผัสจากผิวกายขาวนวลประหนึ่งว่าเขาคือเจ้าของที่จะทำอย่างไรกับมันก็ได้โดยไม่จำเป็นต้องสนเลยว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกนึกคิดเช่นไร....

จินใช้ลิ้นบดเบียดยอดอกแข็งชันสลับกับดูดเม้มและใช้ฟันขบ อีกข้างหนึ่งก็ส่งนิ้วมืออุ่นตามเค้นคลึงไม่หยุดหย่อน แม้จะไม่ได้อ่อนโยนหรือทะนุถนอมหากความร้อนจากภายในกลับพลุ่งพล่านมิอาจระงับเมื่อส่วนกลางลำตัวถูกกอบกุมรูดขึ้นลงหนักหน่วง เอวบางพยายามขยับหนีพร้อมกับใบหน้าหวานที่ตะแคงซุกกับหมอนเพื่อหลบสายตาคมปลาบซึ่งจ้องมองมาอย่างรังเกียจแกมเย้ยหยันแต่ก็ทำได้ยากนักเพราะร่างหนาเองก็กำลังสนุกสนานเพลิดเพลินกับร่างปวกเปียกที่ไร้เรี่ยวแรงต่อต้านด้วยการจาบจ้วงฟอนเฟ้นไปตามผิวเนื้อเรียบตึงและแกนกายแดงก่ำบวมเป่งอย่างหิวกระหาย

“อ๊ะ........ไม่นะจิน...........มัน....อะ......เจ็บ...”

คาเมะดิ้นพล่านเบี่ยงบั้นท้ายอวบอิ่มหนีเมื่อข้อนิ้วยาวจ้วงลึกเข้าไปข้างในช่องทางคับแคบด้านหลังพร้อมกันครั้งเดียวถึงสามนิ้วแต่เรียวขาทั้งสองข้างกลับถูกกดเอาไว้ทำให้ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ดังใจ สิ่งแปลกปลอมล่วงล้ำกระตุ้นโดนจุดสำคัญจนบริเวณท้องน้อยแบนราบบิดเกร็งส่งผลให้ส่วนกลางลำตัวขยายใหญ่กว่าเก่าร้อนรนแทบทนไม่ไหว.... แม้จะอยากเข้มแข็งให้มากกว่านี้ อยากปฏิเสธการกระทำอันแสนอุกอาจให้เด็ดขาดแต่ร่างกายกลับไม่ยอมฟังคำสั่งจากหัวใจเลยแม้แต่น้อย ซ้ำร้ายยังโอนอ่อนอ้าขาแอ่นสะโพกราวกับยินดียอมรับคำปรามาสที่ว่าตนเองเป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มใจง่ายร่านรักและชื่นชอบเรื่องกามราคะบนเตียงกับผู้ชายยิ่งว่าสิ่งอื่นใด

“อ๊า..........!!......ฮ่ะ........”

อาคานิชิ จินยิ้มมุมปากอย่างนึกสมเพชทันทีที่ได้ยินสียงแหบหวานเปลี่ยนจากร้องห้ามมาเป็นครางกระเส่าหากก็ยังไม่หยุดกวาดนิ้วควานหาจุดเสียวซ่านภายในสลับกับชักดึงเข้าออกเสียดสีผนังบางๆอย่างรุนแรงและกดย้ำหนักๆกลั่นแกล้งให้ร่างบางอ่อนระทวยแทบหลอมละลายด้วยฝีมือของเขา แผ่นหลังเนียนแอ่นโค้งหาอุ้งมือร้อนระอุซึ่งครอบครองส่วนอ่อนไหวสีชมพูสดพร้อมทั้งรูดกระชั้นจนของเหลวสีขุ่นเริ่มปริ่มปรอยออกมาจากตรงปลายยอด....

เสียงน้ำหล่อลื่นผสานกับฟองอากาศในรูเล็กตีบแน่นยามถูกสอดใส่ด้วยข้อนิ้วยาวดังประสานกับเสียงร้องครวญครางเหมือนกำลังประจานถึงความหน้าไม่อายของคนที่พยายามปฏิเสธมันมาโดยตลอด หากกระนั้นร่างกายไม่รักดีก็ยังคงตื่นตัวตอบสนองด้วยการเขยื้อนสะโพกรับจังหวะการล่วงล้ำปลุกเร้าทั้งจากด้านหน้าและด้านหลัง ดวงตาเรียวรีคู่งามคลอหยาดน้ำอุ่นปรือปรอยอย่างสุขสมระคนปวดร้าวเมื่ออาการเสียวสะท้านมากระจุกรวมกันตรงส่วนกลางลำตัวจวนเจียนใกล้ระเบิดออกเต็มทีในขณะที่มือคู่ใหญ่เร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆก่อนที่คาเมะจะไปถึงปลายทางแห่งกามอารมณ์

“หึ! พอโดนจับนิดจับหน่อยก็อ่อนเป็นขี้ผึ้งลนไฟเชียวนะ.... ลุกขึ้นมาทำให้ฉัน มีอารมณ์อยากทำแล้วนี่!!”

ร่างสูงมองคราบเหนียวสีขาวที่กระเซ็นออกมาเปรอะเปื้อนตามมือของตนและหน้าท้องของคนตัวเล็กอย่างเหยียดๆแล้วจึงคำรามสั่งพร้อมทั้งกระชากท่อนแขนผอมบางเพื่อบังคับให้คาเมะลุกขึ้นนั่งเร็วทันใจ เด็กหนุ่มซึ่งยังเหนื่อยหอบหายใจแทบไม่ทันเนื่องจากการกระทำเมื่อสักครู่จึงจำต้องเอื้อมมือมาปลดซิปและกระดุมกางเกงสแลคของจินลงอย่างอ่อนแรงตามคำบงการ

+++หนึ่งคำก็ดูถูกเหยียดหยาม สองคำก็ด่าทอกระทบกระเทียบหาว่าหน้าด้านบ้าเซ็กส์ผิดมนุษย์.... ในโลกนี้จะมีใครที่เจ็บปวดเจียนตายเพียงเพราะ‘ความรัก’อันแสนโง่เขลาอย่างเขาบ้างไหมนะ?+++



คาเมะกัดริมฝีปากกลั้นใจมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะนั่งคุกเข่าหลับตาลงพลางอ้ากลีบเนื้อนุ่มจรดลงบนท่อนเนื้อแข็งขึงสีคล้ำค่อยๆส่งเรียวลิ้นชื้นออกมาตวัดเลียอย่างเงอะงะเชื่องช้าไม่คุ้นเคยเพราะห่างหายจากเรื่องพรรค์นี้มานาน เด็กหนุ่มรูดเม้มไล่ไปตามความยาวตั้งแต่โคนจรดปลายสลับกับดูดเม้มตรงส่วนซึ่งไวต่อความรู้สึกเป็นระยะๆ แกนกายของจินขยายขนาดเต็มที่อยู่ภายในช่องปากของร่างบางสร้างความสุขสมให้เขาได้ไม่น้อย ลิ้นเล็กๆชอนไชดุนดันปลายยอดที่มีน้ำขุ่นคาวขังอยู่ผลัดกันกับอมส่วนร้อนผ่าวนั้นด้วยจังหวะช้าบ้างเร็วบ้างไปตามสัญชาตญาณหากก็ยังแลดูชักช้างุ่มง่ามและไม่ทันใจอีกฝ่ายเอาเสียเลย

“อุ้ก!!! อือ.........”

ชายหนุ่มขบกรามแน่นเมื่อแนวฟันคมครูดโดนท่อนเนื้อยาวของตนโดยไม่ตั้งใจ มือหนากดศีรษะให้รับเอาแกนกายบวมเป่งเข้าไปลึกยิ่งขึ้นจนร่างบางเกือบสำลักเพราะหายใจไม่ทัน ขนาดของจินใหญ่จนคับปากคับคอคาเมะไปหมดแต่ร่างน้อยก็พยายามทั้งดูดกลืนทั้งอมรูดเข้ารูดออกอยู่เช่นนั้น ถึงแม้จะไม่ได้นึกรักใคร่ชอบพอแต่เรือนร่างเปี่ยมเสน่ห์น่าหลงใหลและลีลาเร่าร้อนบนเตียงของคาเมะก็สามารถสร้างความพึงพอใจให้จินได้เสมอ....

ท่อนแขนแข็งแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามช้อนเอวคอดกิ่วให้ลอยหวือขึ้นมานั่งบนตักกว้างก่อนที่จินจะไปถึงจุดหมายก่อนเวลาอันควร ปลายนิ้วยาวล้วงลึกแหวกช่องทางตีบแน่นให้เปิดออกเตรียมรับสิ่งที่มีขนาดใหญ่โตกว่าเข้าไป หากพอถูกสอดใส่ซ้ำสองเพียงแค่นี้ก็ดูคล้ายว่าคาเมะจะขาสั่นระริกหอบครางกระเส่าจนเผลอเบียดสะโพกกดต่ำลงรับเอาวัตถุแปลกปลอมให้รุกล้ำเข้ามาได้มากขึ้น เท่ากับเป็นการบอกใบ้กลายๆให้ชายหนุ่มรู้ว่าลึกๆภายในใจแล้วคาเมะยังคงโหยหาเรื่องพรรค์นี้อยู่ไม่เสื่อมคลายและนั่นก็ทำให้ประโยคถ้อยคำหมิ่นหยามกระทบโดนจิตใจของคนตัวเล็กเข้าอย่างจัง            

“เป็นยังไงล่ะคาเมะ.... ชอบมากเลยใช่ไหมเวลาที่ได้ทำแบบนี้?”

“.....อา....... ฉันไม่....... อ๊ะ”

เสียงแหบหวานร้องกระท่อนกระแท่นขาดห้วงขณะที่ท่อนเนื้ออุ่นร้อนรุ่มแหวกบั้นท้ายขาวอวบน่าขย้ำทีละเล็กทีละน้อยจนกระทั่งสามารถแทรกผ่านเข้าไปได้ทั้งหมด สัมผัสอุ่นนุ่มยืดหยุ่นและบีบรัดภายในช่องทางคับแคบทำเอาจินแทบคลั่งด้วยความเสียวซ่านที่ไต่ขึ้นมาตามกล้ามเนื้อท้อง มือสองข้างจับเนื้อแก้มก้นซึ่งกำลังโอบอุ้มแกนกายขนาดใหญ่กระทั้นลงบนหน้าขาตัวเองอย่างรุนแรงจนคาเมะหวีดร้องออกมาสุดเสียงแล้วจึงปล่อยให้ร่างบางควบคุมเกมส์รักด้วยการโหมกายขย่มตักตวงความสุขเอาเอง....

ใบหน้าสวยซบลงตรงซอกคอของร่างหนาพร้อมกับยึดหัวไหล่กำยำเอาไว้เป็นหลักในขณะที่ช่องทางเบื้องล่างก็ยังขยับโยกเปิดรับส่วนแข็งขึงให้ล่วงล้ำเข้ามาไม่หยุดหย่อนจนพื้นเตียงนอนซึ่งคอยรองรับน้ำหนักของทั้งคู่สั่นสะเทือนรุนแรงเพราะจังหวะอันแสนเร่าร้อนถึงใจ

“ปากบอกไม่เอาๆ แต่ดูเหมือนตรงนี้ของเธอจะไม่คิดอย่างนั้นนะ”

จินแค่นเสียงในลำคอพูดออกมาอย่างยากลำบากแต่ในตอนนี้ดูเหมือนว่าคาเมะไม่หลงเหลือสติสัมปชัญญะมากพอที่จะรับรู้ความหมายโดยนัยของประโยคเหล่านั้นอีกต่อไปแล้ว ร่างน้อยครวญครางลั่นเมื่อติ่งไตบนยอดอกถูกบดขยี้หนักๆสลับกับดูดเม้มจนบวมเป่งแข็งชันจวนจะปริแตกเป็นเสี่ยงๆ ท่อนเนื้ออ่อนไหวแดงก่ำตรงหว่างขาก็โดนมือใหญ่จับรูดเล่นทั้งที่การสอดใส่ยังคงดำเนินคั่งค้างอยู่แถมยังแกล้งสะกิดรูเล็กๆตรงปลายอย่างเมามัน....

คาเมะรู้สึกขยะแขยงตัวเองเหลือเกินที่เคลิบเคลิ้มไปกับรสรักที่อีกฝ่ายปรนเปรอให้และตอบรับการกระทำเหล่านั้นเหมือนไม่เคยเข็ดหลาบกับถ้อยคำดูถูกดูแคลน ทั้งๆที่โดนเขาด่าว่าไม่ทันขาดคำอยู่เช่นนี้แต่ร่างกายกลับโอนอ่อนมีปฏิกิริยากับทุกท่วงท่าซึ่งจินบังคับสั่งให้ทำอย่างน่ารังเกียจสิ้นดี


“อ๊า.....อ่ะ.........ฮึก”

เสียงเนื้อกายกระทบสร้างอารมณ์ให้กับชายหนุ่มจนเกินขีดจำกัด สะโพกเล็กกระแทกขึ้นลงแข่งกับการกระทั้นสวนกลับจากหน้าตักกว้างจนกระทั่งการเคลื่อนไหวครั้งสุดท้ายจบลงที่การเกร็งกระตุกของร่างสูง ชายหนุ่มทิ้งคราบคาวเอาไว้ภายในช่องทางร้อนระอุซึ่งบีบรัดแกนกายของเขาแนบแน่นราวกับไม่อยากให้ไถ่ถอนออกก่อนจะรั้งร่างผอมบางมากอดจากทางด้านหลังจับหัวเข่าทั้งสองข้างให้แยกกว้างออกจากกันแล้วใช้มือช่วยชักส่วนกลางลำตัวขึ้นลงไม่กี่หนคาเมะก็ครางเสียงสูงลั่นพร้อมทั้งปลดปล่อยออกมาจนหมดเช่นเดียวกัน


“พอเถอะจิน.... ปล่อยฉันไปเถอะนะ อ๊า!!!”

คาเมะสะดุ้งสุดตัวเมื่อจินจับร่างเขาให้นอนคว่ำแล้วกระแทกท่อนเนื้อซ้ำเข้ามาอีกครั้งอย่างรุนแรง ใบหน้าหวานคู้ลงกับต้นแขนที่ตอนนี้เปียกชื้นเพราะหยาดน้ำตาซึ่งหลั่งรินออกมาเปียกหมอนหนุนเป็นรอยด่างดวงด้วยความเสียใจ แม้จะร้าวระบมไปทั่วทั้งตัวแต่แรงกระแทกก็ยังรุกล้ำเข้ามาต่อเนื่องพร้อมเสียงสะอื้นเล็ดรอดออกมาเป็นระยะทั้งที่คาเมะพยายามข่มใจกัดริมฝีปากเอาไว้จนห้อเลือด....

จินดุนดันเข้าไปให้หนักและแรงที่สุดหากบั้นปลายแห่งความสุขสมจากการสอดแทรกก็เหมือนจะยังอยู่ห่างไกลนัก ร่างสูงจึงเพิ่มแรงอัดจนบริเวณสะโพกเล็กสั่นคลอนยิ่งเห็นคาเมะร้องครางสะอื้นเหมือนกำลังจะขาดใจเขาก็ยิ่งได้อารมณ์จนยากจะห้ามปรามตัวเองได้ และหลังจากนั้นไม่นานชายหนุ่มก็ได้สมปรารถนาบรรลุจุดมุ่งหมายที่ตั้งใจเอาไว้สำหรับค่ำคืนนี้

“อ๊ะ!!! อา..............!!!!!!”

สายน้ำเย็บวาบพุ่งฉีดเข้าเต็มรูเล็กตีบแน่นก่อนที่ท่อนเนื้อร้อนรุ่มแข็งขืนจะถูกดึงออกมาโดยมีร่องรอยของเหลวไหลเยิ้มเป็นทางจากตรงส่วนปลายเจือปนกับน้ำเลือดจางๆเลอะทั่วผ้าปูที่นอนผืนเก่า คาเมะทิ้งตัวลงบนพื้นเตียงนุ่มด้วยความเหนื่อยล้ารอคอยจนกระทั่งจินผละออกมาคว้ากางเกงยีนขึ้นสวมโดยไม่พูดอะไรเลยสักคำแล้วเดินหนีเข้าห้องน้ำไปชำระล้างร่างกาย ทิ้งให้ร่างบางนอนร้องไห้นึกสมเพชเวทนาตัวเองอย่างเดียวดายในห้องนอนคับแคบ

.

.

.


Tlu…. Tlu….


“รีบๆรับเข้าสิ.... จะปล่อยให้โทรศัพท์มันแหกปากร้องไปถึงเมื่อไร?”

ร่างสูงใหญ่ซึ่งนั่งพิงหัวเตียงพลางจุดบุหรี่สูบอย่างสบายอารมณ์ออกคำสั่งด้วยแววหงุดหงิดเต็มแก่เมื่อสัญญาณเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของคาเมะดังขึ้นเป็นหนที่สามหากเจ้าตัวกลับดูไม่มีทีท่าว่าจะอยากกดรับสายแต่อย่างใด ร่างบอบบางอ่อนแรงในผ้านวมผืนใหญ่จึงจำต้องกัดฟันลุกขึ้นทั้งที่คราบขุ่นขาวยังแห้งเกรอะกรังเปรอะเปื้อนเต็มช่องทางและหน้าขาขาวนวลพาลให้รู้สึกทั้งเจ็บ ทั้งอึดอัด เหนอะหนะรำคาญจนไม่อยากทำอะไรนอกเสียจากนอนเฉยๆรอให้จินกลับออกไปเสียที....

คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความฉงนสงสัยเพราะไม่คุ้นเคยกับแถวตัวเลขยาวเหยียดที่ปรากฏให้เห็นบนหน้าจอสว่างวาบ นอกจากเพื่อนสนิทเพียงไม่กี่คนทั้งที่มหาวิทยาลัยและที่ทำงานพิเศษกับอาจารย์ที่ปรึกษาก็ไม่มีใครอื่นมีเบอร์โทรศัพท์ของเขาอีกแล้ว ถ้าอย่างนั้นคนที่กำลังต่อสายเข้ามาอย่างไม่ลดละความพยายามนี้เป็นใครกันนะ?

“.........คาเมะนาชิครับ”

คาเมะกรอกเสียงลงไปแผ่วเบาหากคำตอบเฉลยที่ได้ยินได้ฟังกลับทำให้คนตัวเล็กฉงนสงสัยยิ่งกว่าเดิม ดวงตาเรียวรีคู่งามชำเลืองมองไปยังเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาบนเตียงนอนซึ่งกำลังสูบบุหรี่ไม่สนใจสิ่งรอบด้านก่อนจะหันกลับมาพูดคุยกับปลายสายต่อ

“รุ่นพี่นิชิกิโดมีธุระอะไรกับผมเหรอ?”

อาคานิชิ จินหันควับไปยังแหล่งที่มาของเสียงทันทีที่ได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของเพื่อนสนิทของตนหลุดรอดออกมาจากบทสนทนาตรงหน้า เขาไม่รู้หรอกว่าสองคนนั้นกำลังเจรจาตกลงเรื่องอะไรกันแต่ถ้าลองคาดเดาจากสิ่งที่นิชิกิโด เรียวเคยกล่าวเปรยๆเอาไว้เมื่อตอนกลางวันก็ทำให้จินพออนุมานตีความได้ว่าคงไม่พ้นเรื่องชักชวนให้อีกฝ่ายยินยอมออกไปเที่ยวกลางคืนในไพรเวทไนท์คลับสำหรับชนชั้นสูง นัดเดทกันตามเลิฟโมเต็ลหรือไม่ก็ต่อรองราคาค่างวดสำหรับขอขึ้นเตียงด้วยสักคืนสองคืนให้หายอยากเป็นแน่....

และเมื่อพิจารณาจากนิสัยบ้าผู้ชาย ร้อนรักเซ็กส์จัด ระริกระรี้หน้าชื่นตาบานทุกครั้งทุกหนที่มีเศรษฐีหน้าตาดีกระเป๋าหนักเข้ามาติดพันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไรเลยหากคาเมะจะตอบตกลงโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดทบทวนไตร่ตรองให้มากความเพราะรู้ดีอยู่แก่ใจตั้งแต่แรกแล้วว่าเรียวเป็นเพื่อนสนิทของเขา


+++เผลอเป็นไม่ได้จริงๆสินะ.... คาเมะนาชิ!!??+++


“จะทำอะไรน่ะจิน!!??”

ร่างสูงลุกพรวดพราดจากเตียงนอนส่งมือหนาออกมาฉวยแย่งโทรศัพท์จากร่างบางมากดปุ่มตัดสัญญาณโดยไม่พูดพล่ามทำเพลงให้มากความท่ามกลางสายตาซึ่งบ่งบอกถึงความโกรธเคืองระคนไม่เข้าใจ คาเมะรู้ว่าจินไม่เคยไว้วางใจตนเองในทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเพื่อนผู้ชายและรุ่นพี่นิชิกิโดเป็นเพื่อนเที่ยวกลุ่มเดียวกันกับจิน แต่อีกฝ่ายก็เพียงแค่โทรศัพท์มาถามว่าจะสามารถเข้าไปพบอาจารย์มิสุทานิซึ่งเป็นที่ปรึกษาของเขาได้ในเวลาใดบ้าง ทำไมถึงต้องทำท่าทางเหมือนว่าคาเมะกำลังทำผิดอะไรนักหนาด้วยในเมื่อทั้งตัวทั้งหัวใจที่มีอยู่มันก็กลายเป็นของจินไปทั้งหมดแล้ว!!??


ปึ้ก!!!!


“จิน!!!!”

คาเมะร้องเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงหลงเมื่ออยู่ดีๆจินก็ขว้างโทรศัพท์มือถือของตนอัดเข้ากับฝาผนังห้องอย่างจังจนตัวเครื่องแตกหักกระจัดกระจายออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ร่างผอมบางถลาเข้าไปกอบเศษเหล็กและซากพลาสติกเอาไว้ในมือคู่เล็กแล้วพยายามปะติดปะต่ออุปกรณ์สื่อสารที่ชำรุดให้กลับคืนเป็นรูปเป็นร่างทั้งที่ค่อนข้างแน่ใจแล้วว่ามันคงไม่มีทางใช้งานได้อีกโดยมีดวงตาสีนิลคมปลาบจ้องมองทับถมอย่างนึกสมเพช.... หยาดหยดน้ำตาซึ่งคาเมะอุตส่าห์อดทนอดกลั้นกักเก็บมานานค่อยๆรินไหลยามเมื่อประโยคถ้อยคำพูดเสียดแทงกลางหัวใจพร่างพรูออกจากปากของชายผู้ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นที่รัก จินกำลังกล่าวโทษเขาด้วยข้อหาน่ารังเกียจพรรค์นั้นอีกแล้วทั้งๆที่จินเองก็น่าจะเป็นคนที่รู้ดีที่สุดว่าคู่นอนแสนซื่อสัตย์และจงรักภักดีแบบคาเมะไม่เคยคิดทำเรื่องอย่างว่ากับใครอื่นเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“ทำไม.... เสียดายไอ้โทรศัพท์ราคาถูกๆนี่มากนักหรือไง หรือว่าอันที่จริงแล้วกำลังเสียดายไอ้เพื่อนหน้าโง่ของฉันที่อุตส่าห์หลงกลมาขอซื้อตัวเธอถึงที่ จะเอาสักเท่าไรดีล่ะ ฉันจ่ายแทนให้เองก็ได้เผื่อจะหายร่านหายหิวเงินสักที!!??”

“รับเอาไปสิ ค่าตัวของเธอสำหรับเซ็กส์ห่วยๆเมื่อกี้แล้วก็รวมกับส่วนของไอ้เรียวมันด้วย.... คราวหน้าคราวหลังจะหาเหยื่อหรือหาเสี่ยเลี้ยงก็ไปหาไอ้คนที่มันอยู่ไกลหูไกลตาฉันหน่อย ไม่ใช่ว่าคลำดูมีหางแล้วก็เตรียมตัวแก้ผ้าอ้าขานอนรอเขาไปหมด เห็นแล้วมันทุเรศสิ้นดี!!!”

ธนบัตรใบละหนึ่งหมื่นเยนปึกใหญ่ปลิวลอยกระทบใบหน้าสวยหวานเพื่อเป็นการตอกย้ำว่าสมมติฐานซึ่งเขาสรุปเอาเองนั้นคือเรื่องจริงที่ไม่ว่าใครก็มิอาจหาญกล้าปฏิเสธได้เต็มปากเต็มคำ ร่างบอบบางที่กำลังนั่งร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญอยู่เบื้องหน้าเขาในขณะนี้ไม่ได้มีคุณค่าน่าชื่นชมอะไรทั้งสิ้นนอกเสียจากความสวยใสอ่อนเยาว์แลดูซื่อบริสุทธิ์ไร้เดียงสาและรูปกายภายนอกอันน่าหลงใหลหากเนื้อในกลับเน่าเฟะเละเทะเต็มไปด้วยตัณหาราคะไม่มีที่สิ้นสุด ถ้าไม่อย่างนั้นคืนแรกระหว่างพวกเขาสองคนมันจะเกิดขึ้นง่ายดายขนาดนั้นเชียวหรือในเมื่อต่างฝ่ายต่างไม่เคยมีความรักให้แก่กันแม้แต่น้อย

“ฉันไม่เอาเงินของจินหรอก ไม่เคยอยากได้อะไรจากจินทั้งนั้น.... ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้วจินก็กลับไปเถอะ”

“เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกล่ะ!!??”

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย.... จินนั่นแหละที่เป็นอะไรกันแน่ จะมาสนใจว่าวันนี้พรุ่งนี้ฉันจะขายตัว นอนกับใครหรือใช้ชีวิตแบบไหนไปทำไม ลืมไปแล้วเหรอว่าเราสองคนไม่ได้เกี่ยวข้องกันแล้ว?”

“จะลองดีกับฉันใช่ไหมคาเมะ!!?? ถ้าฉลาดก็เลิกต่อปากต่อคำแล้วพูดออกมาตรงๆเลยดีกว่าว่าต้องการอะไร.... เงิน ของแบรนด์เนมหรือรถยนต์สวยๆสักคัน ถ้าคุ้มค่าพอที่จะจ่ายรับรองว่าฉันหามาให้เธอภายในคืนนี้ได้แน่ แต่อย่ามาเสแสร้งทำเป็นหนูน้อยไร้เดียงสาที่เชื่อมั่นในความรักหน่อยเลย มันน่าสะอิดสะเอียน!!!”

คาเมะฝืนกลืนก้อนสะอื้นรสชาติขมปร่าที่แล่นไหลมาจุกอยู่ตรงลำคอจนแน่นหน้าอกแทบสำลัก.... มันช่างเปล่าประโยชน์และป่วยการในความพยายามที่จะเหนี่ยวรั้งหรือแก้ไขความเข้าใจที่ผิดพลาดคลาดเคลื่อน ไม่จำเป็นต้องพูดหรืออธิบายอะไรอีกต่อไปในเมื่อจินตัดสินเขาไปแล้วว่าเป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มที่ใช้เซ็กส์และร่างกายเป็นเครื่องแลกเปลี่ยนหาเงินและความสุขสบายใส่ตัวซึ่งไม่ว่าจะทำอย่างไรมลทินนี้ก็จะไม่มีวันเลือนรางจางหายไปจากใจของคนร่างสูง


“................กลับไป”

“สิ่งเดียวที่ฉันต้องการมาตลอดชีวิต คนจิตใจหยาบกระด้างอย่างจินไม่มีทางหามาได้ภายในคืนนี้หรอก.... เพราะฉะนั้นกลับไปเสียเถอะ”

คาเมะใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาอย่างลวกๆก่อนจะลุกขึ้นหยัดยืนเต็มความสูงแล้วหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับจินด้วยสิ่งที่เขาอยากบอกให้ชายหนุ่มได้รับรู้รับฟังเหลือเกิน แม้แต่ตัวเองยังรู้สึกว่าโทนเสียงที่เปล่งออกไปนั้นสั่นเครือน่าหัวเราะเยาะและเจือปนไปด้วยร่องรอยแห่งความเศร้าโศกเสียใจจนหลงเหลือเพียงเสียงหัวใจเต้นไหวอย่างอ่อนล้าสะท้อนก้องอยู่ภายในผืนอกผอมบางซึ่งวูบโหวงราวกับกำลังปลิดปลิวล่องลอยไปตามสายลมแรง.... แต่อย่างไรก็ตาม คาเมะก็ได้เลือกทางเดินชีวิตของตัวเองไปเรียบร้อยแล้วถึงแม้ว่าที่ปลายทางของถนนสายนั้นจะไม่มีเงาของผู้ชายที่ชื่ออาคานิชิ จินรอคอยอยู่เฉกเช่นในความฝันเพ้อเจ้ออันแสนหวาน


“ถ้าจะเอาอย่างนั้นก็ตามใจ.... แต่อย่าลืมว่าคราวนี้เธอเป็นฝ่ายเลือกเองนะคาเมะ”


ครั้งสุดท้ายของสุดท้าย.... คาเมะก็ยังคงต้องเจ็บปวดกับคำพูดเหินห่างและการกระทำเหมือนไร้เยื่อใยของจินอยู่แต่เพียงฝ่ายเดียว

ในขณะที่ไม่ว่าเขาจะพยายามทำเช่นไร ความรู้สึก ‘รัก’ เหล่านั้นก็ไม่มีวันถูกส่งไปถึงหัวใจซึ่งเย็นชาดุจน้ำแข็งของจิน

นี่เขาทำสิ่งที่ถูกต้องและดีที่สุดสำหรับตัวเองแล้วใช่ไหม?





..............................

....................

..........

มือสั่นเทาค่อยๆหยอดเหรียญเงินขนาดหนึ่งร้อยเยนลงไปในตู้โทรศัพท์สาธารณะด้านหน้าอพาร์ตเมนท์ค่าเช่าราคาถูกเพื่อรอให้เครื่องแปลงเป็นสัญญาณพร้อมต่อสายออก ปลายนิ้วเรียวเล็กกดไล่ไปตามหมายเลขซึ่งเจ้าตัวท่องจำจนขึ้นใจตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา.... ไม่นานนักก็มีเสียงห้าวทุ้มอันแสนคุ้นเคยลอดผ่านหูฟังส่งกลับมาให้ได้ยินพร้อมกับเวลาบนหน้าปัดตู้อุปกรณ์สื่อสารเริ่มต้นนับเวลาถอยหลังตามจำนวนมูลค่าเงินที่ถูกหักออกจากระบบ

‘นั่นใคร........’

“เอ่อ............. จิน นี่ฉัน......... คาเมะเองนะ”

“เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น ฉันขอโทษ...................”

.

.

‘เรื่องระหว่างเราสองคนจะให้กลับมาเป็นเหมือนอย่างเดิมก็ได้.... ฉันจะทำตามที่จินต้องการทุกอย่าง เพราะฉะนั้นอย่าจากฉันไปไหนเลยนะ?’

“เข้าใจแล้ว.... เดี๋ยวฉันจะกลับไปรับเธอที่ห้อง อาบน้ำแต่งตัวรอให้เรียบร้อยล่ะ”

มือหนาขยี้มวนบุหรี่สั้นกุดที่สูบจนใกล้หมดเต็มทีลงกับถาดรองบนคอนโซลรถออดี้สปอร์ตสีแดงเพลิงก่อนจะกดตัดสัญญาณโทรศัพท์ซึ่งปลายสายเรียกเข้าจากตู้สาธารณะแล้วจึงเลี้ยวรถกลับไปยังถนนสายเดิมที่เขาเพิ่งจากมาเพียงไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้.... รอยยิ้มมุมปากอย่างสาสมใจปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาคมคายยามเมื่อได้รับรู้ว่าท้ายที่สุดแล้วของเล่นชึ้นโปรดของเขาก็ไม่มีทางหนีหายไปไหนได้ตลอดรอดฝั่ง ไม่มีวันที่จะกลายเป็นของจริงและไม่มีวันที่กลายเป็นของคนอื่นตราบใดที่เขาไม่ยินยอมยกให้




‘ความรัก’ก็เป็นเหมือนกับยาเสพติดชนิดหนึ่ง....

หากได้ลองลิ้มชิมรสแล้วก็ยากที่จะหยุดยั้งห้ามใจตัวเองไม่ให้เผลอไผลไปกับภาพมายาชวนฝันเพียงแค่ชั่วครั้งชั่วคราว ถึงแม้ว่าฤทธิ์ร้ายของมันจะไม่แตกต่างอะไรเลยกับยาพิษขนานแรงซึ่งมีแต่จะทรมานให้มนุษย์ที่หลงเชื่อในการมีอยู่ของมันขาดใจตายไปทีละน้อย


และจินก็รู้มาโดยตลอดว่าคนซึ่ง ‘กระหายและเสพติดความรัก’ เฉกเช่นเดียวกับ ‘คาเมะนาชิ คาซึยะ’ นั้นจะต้องซมซานกลับมาอ้อนวอนเขาอย่างน่าเวทนาในที่สุด


Addicted to love
~Ending~


 

Short Fiction & One Shot
- [ONE SHOT]++ KINDERGARTEN ++(JinXKazuya) [25 กุมภาพันธ์ 2556 13:28 น.]
- [SHORT FIC]*+*+ [ THE HANGING TREE ] +*+*(One Shot) [25 กุมภาพันธ์ 2556 13:28 น.]
- [MPREG]++AKAME'S FAMILY++ HELLO DADDY,HELLO MOMMY [25 กุมภาพันธ์ 2556 13:28 น.]
- [SHORT FIC]*+*+ [ คาเมะนาชิ คาซึยะ กับ.......??? ] +*+*(One Shot) [25 กุมภาพันธ์ 2556 13:28 น.]
- [SHORT FIC]*+*+ [ G I V E ] +*+*(One Shot), Special For Valentine 2011 [25 กุมภาพันธ์ 2556 13:28 น.]
- [SHORT FIC]*+*+ [ THE LAST HOPE ] +*+*(One Shot) [25 กุมภาพันธ์ 2556 13:28 น.]
- [SHORT-FIC]++ADDICTED TO LOVE++(End) [25 กุมภาพันธ์ 2556 13:28 น.]
- [SHORT-FIC]++ADDICTED TO LOVE++(Begin) [25 กุมภาพันธ์ 2556 13:28 น.]
- [SHORT-FIC]++AFTER LOVING++(For 8th Anniversary) [25 กุมภาพันธ์ 2556 13:28 น.]
- [SHORT-FIC]++THE WISH++(For Jin's 2006 Birthday), [25 กุมภาพันธ์ 2556 13:28 น.]
ดูทั้งหมด

ความคิดเห็นที่ 1
โอ้โห ไอจิน เถื่อนดีแท้
ครบสูตรชั่วเลยนะเอ็ง -0-
ว่าแต่ คาเมะซาดิสต์เหรอ 5555
ชื่อ : ariadne   E-mail : aiaigasa@hotmail.com    วันที่ : 26 มีนาคม 2556 00:53 น.
IP : 101.108.87.XXX

ความคิดเห็นที่ 2
อิชั่วววววววววววววววว อ๊ากกกกกกกกกกกก
แต่คาเมะคะ นี่หนูM ใช่มั๊ยคะ โดนขนาดนี้แล้ว อิจิดูเป็นท่านจินผู้ยิ่งใหญ่ในย่อหน้าสุดท้ายที่ได้อ่าน
ชื่อ : 1412   E-mail : cat_19i@hotmail.com    วันที่ : 26 มีนาคม 2556 00:59 น.
IP : 58.11.122.XXX

ความคิดเห็นที่ 3
:) อ้าว วว ว อ่านแล้วก็จำตอนจบไม่ได้
เป็นไงละเนี่ย!? คาเมะจังขาดพี่จินไม่ได้ซะงั้น
แม่เจ้าา า า าา พี่จินเลยได้ของเล่นกลับมาเลย :r:
ชื่อ : Mitsumeteitai    วันที่ : 13 มิถุนายน 2556 22:06 น.
IP : 110.168.88.XXX

  แสดงความคิดเห็น

ตัวหนา ตัวเอียง ตัวขีดเส้นใต้ ตัวขีดกลาง ชิดซ้าย กึ่งกลาง ชิดขวา รูปภาพ ลิ้งก์ ขนาดต้วอักษร สีต้วอักษร

ชื่อ: *
E-mail : *
ไม่ต้องการแสดง Email
รหัสตรวจสอบ : Security Image
* กรุณากรอกรหัสที่อยู่ในรูป

Copyright by http://www.alizzykame.com
2006-2015
Engine by MAKEWEBEASY