ดูสินค้าในตะกร้า    แจ้งการชำระเงินออนไลน์   
  
   FICTION BOOK (17)
   WEBBOARD
สถิติผู้เข้าชม
 ขณะนี้มีผู้เข้าใช้ 4
 ผู้เข้าชมในวันนี้ 162
 ผู้เข้าชมทั้งหมด 996,404
กรุณาฝาก Email ของท่าน
  เพื่อรับข่าวสาร ที่น่าสนใจ
22 มกราคม 2564
อา จ. อ. พ. พฤ ศ. ส.
     
10  11  12  13  14  15  16 
17  18  19  20  21  22  23 
24  25  26  27  28  29  30 
31             
  Short Fiction & One Shot (NCT & SMRookies)
แมวสองตัวอยู่ในห้องเดียวกัน(....ก็พอไหว) [ YUTAE ]
[23 เมษายน 2559 21:49 น.]จำนวนผู้เข้าชม 8650 คน
แมวสองตัวอยู่ในห้องเดียวกัน(....ก็พอไหว) [ YUTAE ]
#ตะยูตะยง 


 

ช่วงเวลาที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ หลังจากจบการฝึกซ้อมในแต่ละวันคือช่วงเวลาที่ลี แทยงชอบมากที่สุด เนื้อตัวจะทั้งอุ่นและนุ่มจากไอน้ำร้อน กลิ่นแชมพูหอมสดชื่นกับผิวกายสะอาดสะอ้านด้วยสบู่เหลวราคาแพง และการได้เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ซึ่งผ่านการซักมือมาหมาดๆ เรียกได้ว่าเป็นความสุขที่สุดของเขาเลยทีเดียว.... พอคิดถึงเตียงนอนที่จัดเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ วางหมอนหนุนสองใบ หมอนอิงหนึ่งใบ หมอนข้างอีกหนึ่งใบ ผ้าห่มนวมผืนใหญ่ซึ่งยังมีกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่ม หัวใจก็วิ่งนำลิ่วไปนอนแผ่เหยียดแข้งเหยียดขาก่อนที่ตัวจะไปถึงเสียแล้ว
 
แต่ก็ต้องชะงักความคิดทุกอย่างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า....
 
"ยูตะ.... นายทำอะไรน่ะ?"
 
น้ำเสียงห้วนกับสายตาเขียวขุ่นถูกส่งไปให้คนที่อยู่ในห้อง ถ้าสังเกตให้ดีจะเห็นว่ารอยยิ้มอมๆ บนใบหน้าของแทยงหายวับไปตั้งแต่วินาทีแรกที่เปิดประตู เปลี่ยนเป็นสีหน้าเหี้ยมโหดเหมือนอยากหักคอมนุษย์หน้าด้านหน้าทนด้วยมือเปล่าเสียมากกว่า
 
"หืมมม ไรเหรอ??"  ตัวต้นเหตุยังคงไม่รู้ร้อนรู้หนาว หันมาทำปากยื่นเหมือนเป็ดพร้อมท่าทางแอ๊บแบ๊วราคาร้อยล้านเยนใส่เสียงอย่างนั้น  "ก็นอนอยู่ไง แล้วก็อ่านการ์ตูนไปด้วย.... วันพีซเล่มใหม่ หนุกเหมือนเดิมว่ะ"
 
คำตอบที่ได้ยินทำเอาคนตัวขาวจัดมุมปากกระตุก แทยงเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น.... ใกล้มากพอที่จะทำให้เงาทะมึนของตนพาดทับลงบนร่างของนากาโมโตะ ยูตะ พลางถามย้ำอีกครั้งด้วยโทนเสียงสยองขวัญกว่าเดิม
 
"ฉันหมายความว่า นายมาทำอะไรบนเตียงของฉัน!!??"
 
"อ๋อ.... แหม~ มันก็นะ"  

ในที่สุด รูมเมทสัญชาติญี่ปุ่นก็ยอมเด้งตัวขึ้นมายิ้มอ้อร้อ ร่างโปร่งบางตวัดขานั่งขัดสมาธิแล้วเอาหมอนข้างนุ่มฟูมากอดรัดฟัดเหวี่ยงต่อหน้าต่อตาเจ้าของ ตัดภาพไปยังเตียงอีกหลังซึ่งอยู่ตรงกันข้าม เต็มไปด้วยกองเสื้อผ้าที่ถอดทิ้งไว้ ผ้าเช็ดตัวเปียกติดกลิ่นอับชื้น ภูเขาหนังสือการ์ตูน ถุงขนมที่กินหมดแล้วปะปนอยู่กับหมอนและผ้าห่มจนไม่รู้แล้วว่าอันไหนคือเครื่องนอน อันไหนคือขยะ  

"ก็เตียงนายมันมีที่ว่างอะ.... ผ้าปูที่นอนสะอาด แถมผ้าห่มก็ห๊อมมมม~~หอมมมมมม"

ไม่พูดเปล่า ยูตะคนดีศรีโอซาก้ายังล้มตัวลงนอนหลับตาพริ้มโดยมีผ้านวมที่แทยงหวงยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดห่อตัวเหมือนแคลิฟอร์เนียโรลไข่กุ้ง ไม่สะทกสะท้านต่อบรรยากาศมาคุซี่งค่อยๆ ก่อตัวขึ้นทีละน้อย.... ถ้าบอกว่าความสุขของแทยงคือการได้จัดระเบียบข้าวของ ซักผ้าด้วยมือในกะละมัง ฉีดสเปรย์ปรับอากาศจนหอมฟุ้งไปทั้งห้อง ความสุขของยูต๋าก็คือการได้หมกตัวอยู่ท่ามกลางสิ่งสะอาดสวยงามที่รูมเมทสร้างเอาไว้ โดยมีความเน่าหนอนบนเตียงตัวเองเป็นฉากคอนทราสต์ สร้างความขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิงภายในพื้นที่แคบๆ ไม่ถึงยี่สิบตารางเมตร

"นายอาบน้ำหรือยัง?"

"อาบตั้งแต่ตอนจบคลาสเต้นแล้วไง"

"หลังจากนั้นนายก็ออกไปข้างนอกนี่!"

"ไปแค่ร้านกาแฟเอง"

ยูตะคิดว่าเพราะนี่คือฤดูใบไม้ผลิ อากาศแค่สิบองศาต้นๆ เดินให้ตายยังไงก็ไม่มีเหงื่อออก ถ้าไม่ติดว่ามีคลาสเต้นหฤโหด จะหมักดองไม่อาบน้ำสักสอง-สามวันก็ยังไหว แต่แทยงไม่เคยคิดแบบนั้น.... ยิ่งพอเห็นเศษมันฝรั่งทอดจากปากเพื่อนร่วงบนที่นอนของตัวเอง ก็ยิ่งไม่คิดแบบนั้นไปกันใหญ่ แล้วก็จะไม่มีวันยอมให้มันเลวร้ายมากไปกว่านี้ด้วย

"ลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!"

"ไมอ้ะ?"

"ก็นายตัวเหม็นน่ะสิ!!"

แทยงประกาศกร้าวว่าจะไม่ทนอีกต่อไป ในขณะที่ยูตะโงหัวขึ้นมาจากผ้าห่มพร้อมทำหน้าตาเหรอหราเสมือนว่าเกิดมาชาตินี้ไม่เคยคลุกฝุ่นคลุกดินมาก่อน แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะลุกจากเตียงของแทยงเหมือนกัน

"เหม็นยังไง?"

"บอกว่าเหม็นก็เหม็นสิ!!"

"งื้อออ~~ ไม่เหม็นโว้ย!!"

"ก็บอกให้ลงมาไงวะ!!"

"อ๊ากกกกกก!!!!!"
 

โครม!!!
 

เพียงชั่วอึดใจที่ลี แทยงบันดาลโทสะ ใช้สองมือลากแขนรูมเมทแล้วดึงพรวดลงมาจากที่นอนในคราวเดียว ก่อให้เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวเมื่อร่างของเพื่อนร่วมห้องร่วงจากเตียงลงมา.... นัยว่าเมื่อของแข็งปะทะกับของแข็งกว่าย่อมส่งแรงสะท้อนเป็นอาการปวดจี๊ดเข้ากระดูก ทำเอายูตะถึงกับดิ้นพราดๆ เมื่อก้นของเขาจ้ำเบ้ากระแทกพื้นเต็มแรง

"อูยยยยยยย" เจ็บไม่เจ็บก็คิดดู นี่ถึงขั้นน้ำตาเล็ดก็เลยทีเดียว แต่ก็ยังไม่วายลุกขึ้นทำปากเก่งชี้หน้าด่าอีกฝ่ายปาวๆ "เจ็บนะ.... ไอ้แทยง!! ไอ้บ้า!!!"

"นายสิบ้า!" แทยงโตกลับ ดูท่าทางจะหัวเสียไม่น้อยที่ต้องมาเจอเรื่องบ้าบอที่เจ้ารูมเมทปัญญาอ่อนสร้างเอาไว้ "แทนที่ฉันกลับมาเหนื่อยๆ จะได้นอนพักสบายๆ กลับต้องมาวุ่นวายเปลี่ยนผ้าปูที่นอนเพราะนายเนี่ย!!"

"แค่ขอนอนนิดหน่อยเอง ถึงกับต้องเปลี่ยนผ้าปูที่นอนเลยเหรอ!?"

"เออ สิวะ!"  แทยงไม่สนใจน้ำเสียงตัดพ้อต่อว่า แต่กลับคว้าสเปรย์ปรับอากาศมาฉีดไปทั่ว

"ฮึ่ยยยยย รังเกียจกันดีนักใช่ไหม!?"

"เออ!!"
 

"จำไว้เลยนะ ไอ้แทยง.... ฉันจะไม่อยู่ห้องนี้แล้ว!!!"

.

.

.

"เฮ้ย แมวสองตัวมันกัดกันอีกแล้วเหรอวะ?"

"ไม่รู้สิครับพี่......."

เพราะเสียงอาละวาดโครมครามซึ่งดังมาจากห้องด้านในสุด ทำเอาจอห์นนี่กับแจฮยอนที่นั่งจิบกาแฟร้อนยามค่ำกันอยู่ในห้องนั่งเล่นรวมต้องหันมาซุบซิบกันเป็นการใหญ่ ไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงฝ่าเท้าย่ำโครมๆ มาตามทางเดินทำเอาพื้นสั่นเหมือนมีแผ่นดินไหว แล้วก็ไม่ผิดคาดเลยแม้แต่น้อย.... นากาโมโตะ ยูตะโผล่ออกมาจากมุมมืดพร้อมใบหน้าแดงก่ำ ดวงตารื้นน้ำ ริมฝีปากเบะเต็มที่ พอเห็นฮันซลกับเตนล์กำลังคุยเรื่องท่าเต้นใหม่ที่เพิ่งเรียนมาอย่างออกรสอยู่ตรงอีกมุมหนึ่ง เจ้าของหัวกลมป๊อกเหมือนทาโกะยากิก็ตรงเข้าไปแผดเสียงสะอื้นร้อยเดซิเบลใส่

"พี่ฮันซล.... เตนล์จ๋า.... ฮืออออออออออออ!!!!"

"ฮะ....เฮ้ย ยูตะ!!??"

"พี่ยูตะ เป็นอะไรไปน่ะ??"

แน่นอนว่าบุคคลทั้งสองผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่จะต้องตกใจ รีบคว้าตัวยูตะขึ้นมานั่งบนโซฟาแล้วลูบหัวลูบหลังปลอบเอาไว้ก่อน.... ถึงจะรู้ดีว่าคนอย่างเจ้ายูต๋า แค่โดนเด็กประถมแย่งซื้อคิมบับตัดหน้าก็กลับมาร้องไห้ง้องแง้งได้ แต่ด้วยหน้าตาน่ารักน่าสงสารปนน่าขำพิกล เจ้าพวกนี้ก็เลยมักจะตกหลุมพรางคอยปลอบคอยโอ๋อยู่เรื่อย

"พี่ฮันซลดูสิ.... ไอ้แทยงมันใจร้าย ผมแค่ไปขออาศัยนอนเล่นเตียงมันหน่อยเดียวเอง มันดึงผมหล่นลงมากระแทกพื้นเลยอะ เนี่ยก้นช้ำไปหมดแล้ว พรุ่งนี้จะเป็นรอยเขียวๆ หรือเปล่าก็ไม่รู้.......ฮือ......."

"เตนล์จ๋า.....เมื่อกี้ตอนหล่นลงมา พี่ยูต๋าว่าหัวพี่กระแทกโดนขอบเตียงด้วยแหละ....ฮรึก......ถ้าสมองพี่ได้รับความกระทบกระเทือนแล้วจะทำยังไง......เตนล์จ๋าต้องสงสารพี่ยูต๋ามากๆ นะ.........."

พอได้ฟังต้นสายปลายเหตุซึ่งหนีไม่พ้นเรื่องเดิมๆ ที่ระบายอารมณ์อย่างฮันซลและเตนล์ก็หันมาสบตากันด้วยแววตากระอักกระอ่วน ก่อนที่ฮันซลจะเป็นตัวแทนสองพี่น้องขาแดนซ์เอ่ยปากออกมา

"พี่ว่ามันคงไม่ขนาดนั้นมั้ง ยูตะ"

"ก็ขนาดนั้นแหละพี่!!"

"แทยงคงไม่ได้ตั้งใจหรอก"

"ก็มันตั้งใจจริงๆ อ้ะ!!!"

"ผมก็ว่าพี่แทยงเขาคงไม่ได้ตั้งใจจะแกล้ง......."

"เตนล์จ๋าจะเข้าข้างไอ้แทยงเหรอ!!??"

แค่เตนล์ขยับปากเป็นเชิงเห็นด้วยกับฮันซล ยูตะก็หันมาแยกเขี้ยวแว้กใส่เร็วยิ่งกว่าลิงลม.... เพราะคนพวกนี้ไม่ใช่รูมเมทเหมือนอย่างเขา ก็เลยเห็นแต่ลีแทยงในมุมหล่อ ลองมาเจอแทยงเวอร์ชั่นบ้าจัดของตลอดเวลา บ้าอาบน้ำวันละสามรอบ บ้าทำความสะอาด บ้าซักผ้าทุกผืนที่อยู่ในห้อง ผ้าฉีดสเปรย์ปรับอากาศทั้งวี่ทั้งวันเหมือนอย่างเขาบ้างสิ เผลอๆ จะสติแตกถึงขั้นไปขอเมเนเจอร์นูน่าเปลี่ยนห้องตั้งแต่วันแรกเลยด้วยซ่ำ

"ไอ้แทยงมันเป็นบ้านะ.... คิดดูสิว่ามันสั่งให้เตนล์จ๋าไปล้างเท้าวันละกี่หน มันต้องโรคจิตคิดว่าเตนล์จ๋าของพี่ยูต๋าเป็นตัวเชื้อโรคแน่ๆ เลย!!"

"อะ......เอ่อ........"
 

ฉับพลัน รังสีอำมหิตก็แผ่ซ่านจากทางด้านหลังของจอห์นนี่และแจฮยอนซึ่งนั่งดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ พอหันไปมองก็เห็นเซ็นเตอร์หน้าแมวยืนจ้องยูตะที่กำลังไซโคให้ฮันซลกับเตนล์ร่วมผสมโรงด่า ใบหน้าที่ทั้งหล่อและสวยช่างเฉยเมยสมฉายาเจ้าชายน้ำแข็ง ทว่า ดวงตากลมโตกลับฉายแววหมั่นไส้รุนแรง 

และสายตากินเลือดกินเนื้อนั้นก็เหมือนจะบอกว่า.......
 

มึงไม่ได้น่ารักอยู่คนเดียวนะเว้ย ไอ้ยูตะ!!!
 

"ยองโฮวววว~~~~ แจฮยอนนนนน~~~~"
 

มาแล้วไง... ซวยแล้วพวกกู!
 

เจ้าของชื่อสะดุ้งเฮือกรีบวางแก้วกาแฟลงทันที แต่ครั้นจะวิ่งหนีก็ไม่ทันแล้วเมื่อแทยงโผเข้ามาคล้องแขนรอบคอสองหนุ่มร่างสูงคนละข้าง จอห์นนี่อยู่ทางซ้าย แจฮยอนอยู่ทางขวา และถึงแม้ว่าเสียงเรียกเมื่อกี้นี้จะถูกดัดจนหวานเจี๊ยบรื่นหูสักแค่ไหน มันก็ยังปิดความอาฆาตมาดร้ายเอาไว้ไม่มิด.... และสองพี่น้องขาเผือกซึ่งถูกดึงให้ลงมาอยู่ในสนามรบก็ทำได้แต่เพียงยิ้มแห้งหัวเราะจืด ปล่อยให้มือเย็นๆ ของแทยงลูบหลังต้นคอพาลให้เสียวไส้เพราะไม่รู้ว่ามันจะเปลี่ยนเป็นจิกหนังหัวพวกเขาแทนหรือเปล่า

จะบอกว่าเพิ่งเข้าใจความรู้สึกของฮันซลกับเตนล์ก็ตอนนี้นี่เอง....

"ยองโฮรู้ไหม.... ยูตะชอบไม่อาบน้ำข้ามวันข้ามคืน แถมยังเอาขนมมากินบนเตียงฉันด้วย?"

"อูแจ นายโชคดีจริงๆ นะที่บ้านอยู่ใกล้ จะไปกลับเมื่อไรก็ได้ ไม่จำเป็นต้องอยู่หอ.... เขาถึงว่าคับที่น่ะอยู่ได้ แต่คับใจมันอยู่ยาก พี่ก็ไม่รู้จะพูดยังไงให้นายเข้าใจ แต่คิดว่ายังไงซะนายก็คงจะเข้าใจความรู้สึกของพี่ใช่ไหม น้องรัก?"

รายนี้มาคนละโหมดกับยูตะโดยสิ้นเชิง เจ้าเด็กทาโกะยากินั่นมาถึงก็โวยวายแว้กๆ มีเท่าไรใส่เต็มไปอีกสิบเท่า ในขณะที่แทยงเพียงแค่ยิ้มหวาน พูดเสียงเย็น ไม่มีคำหยาบหลุดใส่จอห์นนี่กับแจฮยอนเลยสักคำ หากกลับเขย่าขวัญคนฟังได้พอๆ กับการเอาปืนมาจ่อหัวเลยทีเดียว

"เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ยังต้องมาทำความสะอาดห้องใหม่.... ไม่มาเป็นฉันก็คงไม่มีใครเข้าใจสินะ"

ว่าแล้วก็ถอนหายใจพลางกระพริบตาปริบๆ ใส่หนุ่มชิคาโก้หนึ่งที หนุ่มแอลเออีกสองที เมื่อเจ้าชายแห่งคาริสม่าและการซักผ้าอุตส่าห์ลงทุนแปลงร่างเป็นแมวน้อยตะยง ถ้าไม่มีใครหลงกลเลยก็อย่ามาเรียกเขาว่าลีแทยงเสียให้ยาก...!!

"ใช่.... ไอ้ยูตะมันไม่ได้เรื่องเลย"  จอห์นนี่หลงแววตาปิ๊งๆ ของแทยงโหมดเหมียวจนเผลอคล้อยตามไปเสียอย่างนั้น เดือดร้อนแจฮยอนต้องรีบกระทุ้งศอกเรียกสติ พี่ใหญ่ของรุ่น95ไลน์ถึงได้เปลี่ยนท่าทีจากหลังเท้ามาเป็นหน้ามือ  "เอ๊ย ไม่ใช่ดิ.... พวกนายป็นรูมเมทกัน ทำไมไม่คุยกันดีๆ ล่ะ?"

"ก็คุยแล้ว แต่นายดูหมอนั่นสิ....."  แต่เหมือนว่าจะช้าไปแล้ว แทยงน่าจะดูออกว่ามีใครบางคนเหยียบโดนกับระเบิดเข้าเต็มๆ ก็เลยตั้งหน้าตั้งตาโยนระเบิดลูกที่สองที่สามกะว่าให้จอห์นนี่ซอแขนขาขาดกระจุยเพราะความน่ารักตายไปตรงนี้  "ฉันเหนื่อยแล้วอะ ปวดแขนด้วย ยกฟูกหนักๆ ไม่ไหวหรอก ยองโฮไปช่วยเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้หน่อยสิ.... ได้ไหม?"

"เอ๊ะ ฉันเหรอ??"

"อื้อ"

"งั้นไปสิ เดี๋ยวฉันช่วยเอง"

คราวนี้ ไม่ว่าแจฮยอนจะแอบกรี๊ดในใจหรือกระทุ้งศอกแรงแค่ไหนก็ไม่อาจเรียกสติยองโฮให้กลับคืนมาได้อีกแล้ว สองตาของพี่ชายชิคาโก้จับจ้องอยู่เพียงแค่ใบหน้าขาวๆ นัยน์ตาใสแจ๋ว และกลีบปากสีระเรื่อที่วันนี้คลี่ยิ้มให้เขาได้น่ารักที่สุดในสามโลก.... คือโลกของยองโฮ โลกของแทยง และโลกของเราสองคน

"ยองโฮใจดีจังเลย... ถ้ารูมเมทฉันเป็นนายก็คงดีเนอะ สนใจจะขอแลกห้องไหมล่ะ?"
 

ตุบ!!!
 

ยังไม่ทันขาดคำ หมอนอิงใบเขื่องก็ปลิวข้ามฟากลอยมาชนหัวแทยงเข้าเต็มเปา ส่งผลให้ทั้งห้องนั่งเล่นเงียบกริบในพริบตา.... ราวกับเป็นภาพสโลว์โมชั่นในตอนที่หมอนใบนั้นโดนหัวแทยงก่อนจะค่อยๆ ร่วงลงสู่พื้นท่ามกลางลมหายใจของพวกเขาที่หลุดลอยไป นากาโมโตะ ยูตะก้าวขาฉับๆ ตรงมายังเพื่อนร่วมห้องที่นอนอยู่ด้วยกันแทบทุกคืนมาเป็นปี ในขณะที่แทยงก็มีองค์แจ็ค ฟรอสต์ ผสม เอลซ่า เข้าประทับร่าง ปล่อยพลังเยือกแข็งโต้ตอบชนิดที่ไทยมุง เกาหลีมุง อเมริกันมุงต้องกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก
 
เอาอีกแล้วไง......!!!
 
"ไอ้ตะยงบ้าาาาาา!!!!"
ยูตะแหกปากเสียงลั่น หน้าตาที่บูดบึ้งเบะอยู่แล้วยิ่งอาการหนักกว่าเดิม ไอ้ที่ดูเหมือนบีบน้ำตาร้องไห้ก็ทำท่าว่าจะร้องออกมาจริงๆเมื่อโดนแทยงเททิ้งต่อหน้าต่อตา 

"นายกล้าดียังไงถึงกล้าพูดแบบนั้นออกมา อยากเปลี่ยนรูมเมทมากนักใช่มะ!!??"

"ก็เออเซ่.... ไอ้ตะยูบ้า!!!"

"พูดงี้ก็มาไฝว้กันเลยดีกว่า!!!"

หลังประกาศเริ่มสงครามประสาท ยูตะก็หันหลังกลับไปคว้าแขนฮันซลกับเตนล์แล้วลากเข้ามาในสมรภูมิรบ ไม่มีการปรึกษา ไม่มีการขอความเห็นใดๆ จากเจ้าตัว ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นจากการบังคับและมโนเอาเองว่าตัวเองก็มีพรรคมีพวก ไม่ได้ตัวเปล่าเล่าเปลือยมาท้าสู้กับลีแทยง ผู้ซึ่งครองอำนาจสร้างอาณานิคมในหมู่เด็กเทรนด้วยการเอาเสื้อผ้าชาวบ้านไปแยกสีซักมือและทำอาหารเลี้ยงจนเป็นที่นับหน้าถือตา

"พี่ฮันซล เตนล์จ๋า.... ทั้งสองคนอยู่ข้างผมนะ วันนี้เราจะจับแมวหิมะมาถลกหนังแช่น้ำร้อนให้ได้!!"

"เง้ออออ~~"

"เอ่ออ.........."

บอกแล้วว่าไม่ได้ถามความเห็นใคร ดูจากสีหน้าก็พอรู้ว่าฮันซลกับเตนล์ก็ไม่ได้อยากทุบหม้อข้าวตัวเองนัก ขืนไปงัดข้อกับแทยงสุ่มสี่สุ่มห้าจะมีแต่ทำให้อดกินของอร่อยก็เท่านั้น

"ยองโฮ แจฮยอน.... เมื่อกี้พวกนายรับปากแล้วนะว่าจะช่วยฉันเปลี่ยนผ้าปูที่นอน งั้นเราก็ถือว่าเป็นพวกเดียวกันนะ"

แทยงแกล้งเอียงหัวพิงไหล่จอห์นนี่ มืออีกข้างก็คล้องแขนแจฮยอนเอาไว้แน่น แต่สายตามองยูตะอย่างถือไพ่เหนือกว่าทั้งๆ ที่จำนวนคนก็เท่ากัน อนุมานว่าเห็นประกายไฟแล่นเปรี๊ยะออกมาจากร่างสองแมวรูมเมท.... จนกระทั่งได้ยินเสียงกุกกักก๊อกแก๊กดังมาจากประตูทางเข้า แทอิลกับโดยองซึ่งเพิ่งกลับมาจากร้านจาจังมยอนข้างนอกก็เดินตามมาสมทบแบบไม่รู้เรื่องรู้ราว ทั้งคู่ออกอาการงงสนิทเมื่ออยู่ดีๆ สมาชิกรุ่นโตก็อยู่พร้อมหน้าในห้องนั่งเล่นรวมโดยไม่ได้นัดหมาย

และเมื่อตัวช่วยใหม่ปรากฏขึ้น มีหรือว่าแมวป่วงทั้งสองตัวจะไม่รุมแย่ง?

"พี่แทอิล โดยองงี่ ทุกคนต้องอยู่ข้างผมนะ!!!"  ยูตะถลาเข้าไปดึงแขนโดยองกับแทอิลให้มายืนฝั่งเดียวกับตัวเอง

"ไม่ได้! พี่แทอิล โดยอง ทุกคนต้องอยู่ข้างฉัน!!!"  แทยงก็ไม่ยอมน้อยหน้า คว้าแขนแทอิลพร้อมกระชากคอโดยองแล้วลากให้มากองรวมกับจอห์นนี่และแจฮยอนในอาณาเขตของตน

"เรื่องอะไรกันเนี่ย?"

"นั่นดิพี่แทอิล.......??"

แทอิลกับโดยองสบตากันอย่างงุนงง ท่ามกลางบรรยากาศที่มาคุหนักกว่าเก่า สองเหมียวยังคงยื้อแย่งประชากรเข้าทีม ต่างฝ่ายต่างขู่ฟ่อ กางเล็บ เก็บหางเตรียมจะกระโจนเข้าใส่กันอยู่รอมร่อ

"อย่าให้ฉันต้องโมโหขึ้นมาจริงๆ นะ ไอ้ตะยู!!"

'นี่ขนาดยังไม่โมโหนะเนี่ย!!' ชาวมุงได้แต่คิดในใจไม่กล้าพูดออกไปเพราะกลัวอำนาจมืดแมวขาว

"โอ๊ย กลัวตายล่ะ ไอ้ตะยง!!"  

'นี่ขนาดไม่กลัวนะ แต่มายืนหลบหลังฮันซลตะโกนใส่เขาปาวๆ เนี่ย' ชาวมุงคิดอีกครั้ง

"อยากมีเรื่องให้ได้ใช่มั้ย!!??"

"แตกหักกันไปเลยปะล่ะ!!??"

"กล้าก็เข้ามาดิ.... มาเล้ย!!"

"นายนั่นแหละ เข้ามาก่อนดิ.... พ่อจะสวนให้หงายเงิบเลย!!!"

"นายหาเรื่องฉันก่อนก็เข้ามาก่อนเด่ะ!!!"

"ไม่เอา.... นายนั่นแหละ!!!"
 

"โอ๊ยยยยยยยยยยยย!!!!!!"
 

เสียงที่สามซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่ของคู่แมวตะยงตะยูดังแทรกขึ้น กลบความตะแง้วๆ ของสองเหมียวที่มัวแต่ขากขนติดคอใส่กันอยู่ได้จนมิด.... น้องเล็กจีซองในชุดนอนสีฟ้าสุดแสนจะมุ้งมิ้งย่ำโครมๆ เข้ามาแทรกกลางวงแล้วยืนกอดอกเหมือนอาจารย์ฝ่ายปกครอง ใบหน้าน่ารักงอง้ำพลางตวัดสายตามองแทยงกับยูตะเรียงตัว ทำเอาสองหนุ่ม95BFเงียบกริบไม่กล้าปริปากท้าตีท้าต่อยกันอีกแม้แต่คำเดียว

"พวกพี่ๆ เงียบกันหน่อยได้ไหมครับ ทะเลาะกันมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ!!"

เจ้าตัวเล็กขอโวยบ้าง เพราะห้องของมินิรุกกี้อยู่ติดกับทางเดินด้านนอกสุดพอบดิบพอดี ดังนั้น ไม่ว่าเสียงรบกวนอะไรก็ตามก็มักจะกระเทือนแก้วหูอันบอบบางของพวกเขาก่อนเสมอ

"พี่มาร์คกับพี่เจโน่กำลังสอนการบ้านคณิตให้ผมอยู่ แต่ฟังไม่รู้เรื่องเลยก็เพราะพี่แทยงกับพี่ยูตะเอาแต่ตะโกนใส่กันเนี่ย!!"

"จีซองอ่าาาาา~~ พี่ยูต๋าขอโต๊ดดดดดด"  ยูตะปรี่เข้าไปยกมือไหว้ปะหลกๆ ขอโทษเด็กมัธยมต้น.... ใครจะโกรธเขาก็ได้ แต่น้องจีซองเจ้าของแก้มนุ่มนิ่มน่าเอ็นดูจะโกรธพี่ยูต๋าไม่ได้เป็นอันขาด ไม่อย่างนั้นเวลาเหงาปากเหงามือจะเอาแก้มใครมาฟัดเล่นได้ล่ะ อย่างเจ้าดงฮยอก เจโน่หรือแจมินก็เลเวลสูงเกินไป พี่ยูต๋าลวนลามไม่ถนัด แงงงงงง~~~~

"ขอโทษนะ จีซอง.... พี่ลืมตัว เผลอเสียงดังไปหน่อยน่ะ" แทยงวางมือลงบนหัวน้องรัก สีหน้าของเขากลับคืนสู่สภาพเดิมแล้วเมื่อมีจีซองตัวน้อยมายืนอยู่ตรงหน้า

"พี่สองคนเป็นรูมเมทกันก็ต้องรักกันสิครับ.... เมเนเจอร์นูน่าบอกให้พวกเราช่วยกันดูแลเหมือนพี่น้องไม่ใช่เหรอ แล้วพี่แทยงกับพี่ยูตะมาทะเลาะกันได้ยังไง"

"จ้าาาา พี่ยูต๋าผิดไปแล้วง่า"

"............"

ระหว่างที่ผู้ชายวัยยี่สิบโดนเด็กอายุสิบสี่เทศนาสั่งสอนอยู่นั้น จอห์นนี่ซอก็ส่งสัญญาณมือให้แก่พรรคพวก เป็นอันรู้กันว่า 'พอนับถอยหลัง สาม สอง หนึ่ง แล้ว รีบเผ่นเข้าห้องใครห้องมันเลยนะเมิงงงงง~~~'

แล้วก็เป็นไปตามคาด พอน้องจีซองกลับห้อง แทยงกับยูตะหันกลับมาก็ไม่เจอใครเหลืออยู่เลย กองกำลังที่สู้อุตส่าห์สั่งสมล็อบบี้มาอย่างยากลำบาก บัดนี้กลับกลายเป็นทหารผีที่หายวับไปเมื่อพระอาทิตย์ขึ้น.... แล้วพวกเขาจะตบตีกันเองทั้งๆ ที่ไม่มีคนเข้าข้างงั้นเหรอ ไม่เอาหรอก! ฝันไปเถอะ!

ว่าแล้วเหมียวตะยงกับเหมียวตะยูก็ต้องเดินตามกันเข้าห้องแบบไม่ค่อยจะเต็มใจนัก
 

ทว่า สงครามที่ดูเหมือนจะจบลงแล้ว คนบางคนกลับยังไม่ยอมจบง่ายๆ เสียอย่างนั้น....
.
.
.
พอกลับเข้ามา แทยงก็จัดแจงเปลี่ยนผ้าปูที่นอน เอาผ้าห่มผืนเดิมไปยัดใส่ตะกร้าผ้าเตรียมซักชนิดไม่พูดไม่จา ใบหน้าของคุณเซ็นเตอร์เรียบตึงยิ่งกว่าเสื้อเชิ้ตที่เจ้าตัวรีดเก็บเอาไว้ในตู้ ไม่ยอมมองมายังรูมเมทที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้าม ไม่แม้แต่จะเคลียร์ปัญหาระหว่างพวกเขาให้จบทั้งที่เคยสัญญากันเอาไว้ว่าจะไม่ทะเลาะกันข้ามวันเด็ดขาด แถมเมื่อกี้ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนข้อให้กันเลยสักนิด ถ้าแทยงอยากจะเป็นฝ่ายชนะมากนัก ยูตะจะยอมเป็นฝ่ายแพ้ให้เองก็ได้....

เมื่อความน้อยใจค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเป็นกลุ่มเป็นก้อนในหัวสมอง พาลให้แก้มทั้งสองข้ามเริ่มพองออก ก่อนที่นากาโมโตะ ยูตะ จัดแจงกวาดเอาหมอนกับผ้าห่มขึ้นมาจากกองขยะที่เรียกว่าเตียงนอน ทำท่าจะเดินออกไปยังห้องนั่งเล่นอีกหน

"จะไปไหน?"

"ไปนอนโซฟาข้างนอกดิ"  ยูตะตอบ เขาสาบานเลยว่าไม่ได้ประชด ถึงแม้น้ำเสียงกับสายตาจะชวนให้คิดแบบนั้นก็ตาม "ก็เห็นนายอยากทำความสะอาดห้องใหม่ งั้นฉันไม่อยู่เกะกะนายดีกว่า"

"ไม่ต้องเลย!"

แทยงเดินเข้ามาหายูตะแล้วแย่งเอาหมอนกับผ้าห่มไปยัดลงตะกร้าผ้าว่างๆ อีกใบ คนผิวขาวจั๊วะเหมือนหิมะเปิดตู้เก็บของเอาเครื่องนอนชุดใหม่มาเปลี่ยนให้รูมเมทท่ามกลางสายตางุนงงของเจ้าตัวที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหน แต่สุดท้าย หนุ่มโอซาก้าก็ทนอยู่เฉยไม่ได้ ต้องเข้าไปช่วยในตอนที่แทยงพยายามยกฟูกขึ้นเพื่อถอดผ้าปูที่นอนผืนเก่าออกให้.... และทันทีที่แทยงเอ่ยปากพูด ยูตะถึงได้รู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาต่างหากที่ไม่เคยเข้าใจความรู้สึกนึกคิดของเพื่อนร่วมห้องตัวเองเลย

"ที่ฉันบอกให้นายรักษาความสะอาด อย่าปล่อยให้ห้องรก ไม่ใช่เพราะว่าตัวนายเหม็นหรอกนะ ยูตะ" แทยงพูดไปพลาง เปลี่ยนปลอกหมอนให้ยูตะไปพลาง  "ถ้าห้องสกปรก มันก็จะยิ่งมีเชื้อโรคสะสม.... เชื้อโรคจะทำให้สุขภาพของนายแย่ลง หรือไม่ก็อาจจะล้มป่วยไปเลยก็ได้"

"อะ...อืม"

"นายเป็นรูมเมทของฉัน ฉันไม่อยากเห็นนายไม่สบาย"

"อืม"

"น้ำก็ต้องอาบทุกวัน เสื้อผ้าก็ต้องเปลี่ยนใหม่ทุกวันเหมือนกัน อย่าขี้เกียจ ของกินก็อย่าเอามากินบนที่นอน ถึงที่นี่จะฉีดยากำจัดแมลงทุกเดือน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าแมลงสาบจะโผล่มาตามท่อไม่ได้"

"อืม"

"เข้าใจแล้วใช่ไหม?"  เหมียวตะยงถามย้ำ เมื่อไม่แน่ใจว่าเหมียวตะยูจะโฟกัสสิ่งที่เขาเพิ่งพูดไปหรือเปล่า หรือจะมัวแต่งอนจนไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่ดูจากสีหน้าแมวหงอยคล้ายจะรู้ตัวว่าผิด แทยงก็เชื่อว่ายูตะน่าจะเข้าใจว่าทุกสิ่งที่เขาทำไปนั้นเพื่อใคร

"ไม่ใช่เพราะว่าฉันตัวเหม็นจริงๆ นะ?"

แทยงไม่ตอบแต่กลับดีดหน้าผากยูตะเสียงดังแป้ก เหมือนจะบอกว่าถ้ายังพูดไม่รู้เรื่องอีก เขาก็จะทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ แหละ.... หากตอนนี้ระหว่างทั้งสองคนไม่มีการพองขน แยกเขี้ยว กางเล็บเตรียมตะปบใส่กันแล้ว มีแต่รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าซึ่งแสดงออกให้ต่างคนต่างรู้ว่าเพื่อนร่วมห้องรักและเป็นห่วงตนเองมากมายแค่ไหน แม้ว่าทั้งแทยงและยูตะจะเคยเป็นคนแปลกหน้าของกันและกัน แต่ระยะเวลาและความจริงใจกลับทำให้พวกเขารักกันแน่นแฟ้นเสียยิ่งกว่าพี่น้องท้องเดียวกันเสียอีก

"ฮือออออ แทยงอ่าาาาาา~~~~"

"เฮ้ยยยย!!"  ยูตะกระโจนเข้าไปกอดแทยงจนทั้งคู่ล้มลงไปบนเตียงด้วยกัน ไม่อยากจะบอกว่าเวลาแทยงยิ้มอย่างใจดีน่ะน่ารักที่สุด ยิ่งตอนที่เหมียวตะยงจอมซึนเดเระดิ้นๆ ไม่อยากให้เขากอดรัดฟัดเหวี่ยงก็ยิ่งน่าแกล้งไปกันใหญ่  "ฉันขอถอนคำพูด นายตัวเหม็นมาก ยูตะ.... ออกไปนะ!"

"ไม่ไปแว้วววว จะอยู่กับแทยงอย่างนี้ไปตลอดเลย~"

"นายอยากอยู่กับฉันจริงเหรอ?"

"จริง ^___^"

"แต่ฉันไม่อยากว่ะ"

"โธ่วววว TT__TT"

มันช่วยไม่ได้ที่เจ้าชายน้ำแข็งในสายตาแฟนๆ และรุ่นพี่จอมเก๊กแถมยังจู้จี้ขี้บ่นของน้องๆ จะหลุดหัวเราะออกมา ฝ่ามือขาวจัดซึ่งมีรอยเส้นเลือดสวยๆ ขยี้หัวยูตะอย่างหมั่นเขี้ยวก่อนที่แทยงจะลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดตัวกับอุปกรณ์สำหรับอาบน้ำ

"เหงื่อนายติดเต็มตัวฉันไปหมดเลย ต้องไปอาบน้ำใหม่อีกแล้ว"  เหมียวตะยงว่า พลางหันมาหาเหมียวตะยูที่นั่งจ๋องอยู่ที่เดิม  "จะไปด้วยกันปะ?"

"อื้อ ไปด้วยดิ~"
 

และแล้ว คู่รูมเมทแมวเหมียวก็กลับมาคืนดีกัน และอาศัยอยู่ในห้องเดียวกันอย่างสงบสุขไปได้อีกวันหนึ่ง....
 

THE END
 

งานแก้บนเจ้าค่ะ คราวนี้มาถึงคิวแทยงยูตะ (หรือยูตะแทยง... ช่างมันเถอะ 555+)

พอคิดว่าจะเขียนเรื่องของคู่ยูแท อย่างแรกที่ผุดมาในหัวเลยก็คือแมวกับรูมเมท
ก็อย่างที่หลายๆคนรู้กันว่าตอนนี้ยูแทไม่ได้เป็นรูมเมทกันแล้ว ฟิคแก้บนของเราก็เลยออกอาการนกๆ ปักษีปักษากันไป
แต่ก็เป็นที่เข้าใจตรงกันเนอะว่าเวลาที่สองคนนี้อยู่ด้วยกันมันก็น่ารัก ดูรู้ใจตามประสาคนที่อยู่ห้องเดียวกัน ถึงจะไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันแล้วแต่เราก็เชื่อว่าสองคนนี้ยังต้องสนิทกันอยู่ดี และความเป็นเพื่อนจะไม่หายไปไหนแน่นอน
อ่าหหห์~~ แมวเหมียวจงเจริญ #ทาสแมว

ถึงจะเป็นแค่งานแก้บน แต่ก็สามารถหวีดได้นะคะ จะช่องทางไหนก็ตามใจเลยจ้า
แฮชแท็ก
เอ่อ......
เอ่อ...............
เอ่อ..............................
#ตะยูตะยง  ก็แล้วกัน (เพิ่งคิดตอนที่พิมพ์เนี่ยแหละ)

แล้วเจอกันใหม่ค่ะ บาย

Alice
Short Fiction & One Shot (NCT & SMRookies)
- [SF] ++ SWEET TRAP ++ CH07 (Jaeyong , Doten) [23 เมษายน 2559 21:49 น.]
- [SF] ++ SWEET TRAP ++ CH06 (Jaeyong , Doten) [23 เมษายน 2559 21:49 น.]
- [OS] ++ SPANK YOUR BUTT ++ (JohnnyXTaeyong) [23 เมษายน 2559 21:49 น.]
- [SF] ++ SWEET TRAP ++ CH05 (Jaeyong , Doten) [23 เมษายน 2559 21:49 น.]
- [SF] ++ SWEET TRAP ++ CH04 (Jaeyong , Doten) [23 เมษายน 2559 21:49 น.]
- [SF] ++ SWEET TRAP ++ CH03 (Jaeyong , Doten) [23 เมษายน 2559 21:49 น.]
- [OS] ++ TO CROSS THE RUBICON ++ (JohnnyXTaeyong) [23 เมษายน 2559 21:49 น.]
- [SF] ++ SWEET TRAP ++ CH02 (Jaeyong , Doten) [23 เมษายน 2559 21:49 น.]
- [SF] ++ SWEET TRAP ++ CH01 (Jaeyong , Doten) [23 เมษายน 2559 21:49 น.]
- ++ FRAGILE : Chapter 06 [END] ++ (JOHNYONG , JAETEN) [23 เมษายน 2559 21:49 น.]
ดูทั้งหมด

  แสดงความคิดเห็น

ตัวหนา ตัวเอียง ตัวขีดเส้นใต้ ตัวขีดกลาง ชิดซ้าย กึ่งกลาง ชิดขวา รูปภาพ ลิ้งก์ ขนาดต้วอักษร สีต้วอักษร

ชื่อ: *
E-mail : *
ไม่ต้องการแสดง Email
รหัสตรวจสอบ : Security Image
* กรุณากรอกรหัสที่อยู่ในรูป

Copyright by http://www.alizzykame.com
2006-2015
Engine by MAKEWEBEASY