ดูสินค้าในตะกร้า    แจ้งการชำระเงินออนไลน์   
  
   FICTION BOOK (17)
   WEBBOARD
สถิติผู้เข้าชม
 ขณะนี้มีผู้เข้าใช้ 3
 ผู้เข้าชมในวันนี้ 152
 ผู้เข้าชมทั้งหมด 996,394
กรุณาฝาก Email ของท่าน
  เพื่อรับข่าวสาร ที่น่าสนใจ
22 มกราคม 2564
อา จ. อ. พ. พฤ ศ. ส.
     
10  11  12  13  14  15  16 
17  18  19  20  21  22  23 
24  25  26  27  28  29  30 
31             
  Short Fiction & One Shot (NCT & SMRookies)
++ FRAGILE : Chapter 01 ++ (JOHNYONG , JAETEN)
[12 มิถุนายน 2559 22:26 น.]จำนวนผู้เข้าชม 13322 คน
Fragile

Chapter One
 
                      

 
#ฟิคเปราะบาง

 
 
               
นชั้นเจ็ดของตึกบริษัท มีมุมลับสายตาข้างบันไดหนีไฟอยู่มุมหนึ่งซึ่งเป็นที่รู้กันดีว่าในบรรดาเด็กฝึกหัดว่าเป็นจุดเดียวในอาคารที่ไม่มีกล้องวงจรปิด.... ไม่ว่าเทรนนี่คนไหนอยากทำผิดกฎ โดดซ้อม แอบสูบบุหรี่ แอบกินอาหารทั้งๆ ที่ถูกสั่งให้ลดน้ำหนักก็มักจะมาระบายความเครียดด้วยการทำตามใจตัวเองที่นี่ เรียกได้ว่าเป็นพื้นที่เล็กๆ แค่ไม่กี่ตารางเมตรซึ่งเก็บซุกซ่อนความลับของใครหลายคนเอาไว้
               
และในเวลานี้ มุมข้างบันไดหนีไฟก็กำลังทำหน้าที่ของมันได้อย่างยอดเยี่ยมเหมือนเช่นเคย....

“อ๊ะ.......!!” 

ร่างผอมบางถูกใครอีกคนทาบทับจากด้านหลังจนแทบจะกลืนหายเข้าไปในกำแพง ใบหน้าสวยแดงจัดซบลงบนท่อนแขนตัวเองที่ยกขึ้นมายันฝาผนังเอาไว้ ริมฝีปากสั่นระริกเม้มแน่นกลั้นไม่ให้หลุดเสียงร้องน่าอายออกมามากกว่านี้

“ร้องออกมาเถอะ.....แทยง......ไม่มีใครได้ยินเราหรอกน่า........” 

เจ้าของเสียงทุ้มพร่ากระซิบข้างใบหูเล็กขณะที่เบื้องล่างยังคงขยับสอดแทรกเข้า-ออกช่องทางคับแคบไม่หยุด.... ความนุ่มหยุ่นและร้อนเร่าซึ่งโอบรัดความเป็นชายของเขายังทำให้รู้สึกดีเช่นเดียวกับทุกๆ ครั้ง มือหนาลูบไล้สะโพกกลมกลึงสลับกับบีบเค้นอย่างเพลิดเพลินก่อนจะเลื่อนลงต่ำ แยกต้นขาเพรียวให้อ้าออกกว้างเพื่อที่เขาจะได้แนบชิดกับร่างเล็กได้สะดวกยิ่งขึ้น

“....อะ....ฮึก.......ยะ.....ยอง.....โฮ.........”

แทยงร้องครางเสียงกระเส่า แขนเรียวป่ายสะเปะสะปะไปข้างหลังเหมือนพยายามจะคว้าคนที่กำลังโถมกายใส่ตนเองเอาไว้.... ความรู้สึกซาบซ่านแล่นริ้วตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า ช่องทางด้านหลังที่เคยบีบรัดต่อต้านจนเจ็บแทบขาดใจในตอนแรกกลับตอดรัดความใหญ่โตที่ล่วงล้ำเข้ามาอย่างน่าละอาย หากก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันช่างวาบหวามจนยากเกินจะต้านทาน

ปลายลิ้นสากไล้เลียต้นคอจากทางด้านหลัง ดูดดึงผิวเนื้ออ่อนสลับกับขบเม้มใบหู แม้จะมองเห็นความเขินอายบนใบหน้าได้ไม่ถนัด แต่ดูจากแก้มใสซึ่งถูกความร้อนบ่มจนเป็นสีเลือดฝาดก็รู้ว่าอีกฝ่ายนั้นแทบจะหลอมละลายอยู่ในอ้อมกอดของยองโฮอยู่แล้ว....  

“.....แทยง....เรียกชื่อฉันอีกสิ.......” 

ชายหนุ่มเพิ่มจังหวะการเคลื่อนไหวให้ถี่กระชั้นยิ่งขึ้นเมื่อใกล้จะถึงจุดที่เขาต้องการ มือใหญ่เลื่อนมาปลุกเร้าส่วนชื้นแฉะทางด้านหน้าของแทยง.... ปลายนิ้วยาวบีบเค้นกดย้ำตรงปลายยอด สร้างความเสียวแปลบให้ร่างเล็กสะท้านจนเกือบยืนไม่อยู่ ก่อนที่ทั้งฝ่ามืออุ่นจะกอบกุมแล้วเริ่มชักขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ

“แทยง.....อืม.....ฉันบอกให้ร้องไง....เร็ว......!”

“อึก.......”

ร่างบางกัดปากแน่นไม่ยอมทำตาม ผิวแก้มเนียนยังคงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะความทรมาน แม้จะรู้สึกดีแค่ไหนแต่ก็ไม่อยากให้ใครผ่านมาได้ยินเข้า แต่ดูเหมือนว่ายองโฮจะไม่ยอมให้เขาต่อต้านได้นานนัก....

ส่วนอ่อนไหวเบื้องหน้าปวดหนึบร้อนรุ่มจนแทบระเบิดเมื่อยองโฮเพิ่มความเร็วในการร่วมรักพร้อมกันทั้งสองด้าน.... ต้นแขนของแทยงถูกมือใหญ่บีบเค้นจนเจ็บปลาบ เสียงแหบต่ำครางหอบในลำคอบ่งบอกให้รู้ว่าร่างสูงก็ใกล้จะทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน ยิ่งคนตัวเล็กตอดรัดเขามากเท่าไร เอวหนาก็ยิ่งกระแทกสวนกลับเข้าหาถี่ยิบด้วยอารมณ์ปรารถนาที่พุ่งขึ้นจนเกินขีดจำกัด

“....อืม......แทยง.......”

“ยะ.....ยอง...โฮ.....อ๊ะ........!” 

แทยงกรีดร้องเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ของเหลวสีขุ่นของทั้งสองจะถูกปลดปล่อยเมื่อความต้องการขับเคลื่อนมาจนถึงปลายทาง....
เสียงหอบหายใจหนักๆ ดังต่อเนื่องเช่นเดียวกับแรงกระเพื่อมบริเวณหน้าอก ยองโฮถอนกายออกทันทีทำเอาแทยงสะดุ้งเฮือกเหมือนถูกไฟช็อตก่อนจะปล่อยร่างให้ทรุดลงกับพื้น.... คราบไคลทั้งของตนเองและของอีกฝ่ายไหลย้อยลงมาตามเรียวขา ใบหน้าสวยแดงก่ำในขณะที่ความซาบซ่านที่ยองโฮมอบให้ยังคงไม่เจือจาง

“.....อื้อ........”

กลีบปากสวยถูกครอบครองประกบปิด เนื้ออุ่นนุ่มเค้าคลึงหยอกล้ออยู่บนเรียวปากของแทยง เด็กหนุ่มหลับตาพริ้มรู้สึกข้างในอกเบาหวิวคล้ายกำลังโบยบินขึ้นไปบนอากาศ.... สามัญสำนึก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีฟุ้งกระจาย หัวสมองว่างเปล่าขาวโพลน รับรู้ได้แค่ว่าจูบของยองโฮทำให้เขารู้สึกดีเหลือเกิน

ริมฝีปากของร่างสูงยังคงยังคงบดเบียดควานหาความนุ่มนวลอ่อนหวานจากแทยงอย่างต่อเนื่อง มือข้างหนึ่งสอดล้วงเข้าไปใต้ชายเสื้อยืดสีดำลูบไล้ผิวกายเนียนละเอียด เนิ่นนานจนกระทั่งลมหายใจอีกฝ่ายเกือบขาดห้วงจึงยอมผละออกเปลี่ยนเป็นพรมจูบไปตามซอกคอ ก่อนที่ทุกสิ่งจะต้องหยุดลงเพียงเท่านี้....

“ฉันไปก่อนนะ นายก็รีบๆ จัดการตัวเองซะ แล้วค่อยตามฉันเข้าไป.......”

คนพูดลุกขึ้นยืนสวมกางเกงให้เรียบร้อยตามเดิม แทยงไม่ตอบ เขาเพียงแค่พยักหน้าแล้วมองตามยองโฮด้วยแววตาเหมือนลูกแมวถูกทิ้ง จนกระทั่งชายหนุ่มอดใจไม่อยู่ต้องสนองต่อความเว้าวอนด้วยรสจูบอย่างที่เจ้าตัวชอบอีกครั้ง

“ไว้ค่อยเจอกันนะ แทยงของฉัน.......” 

ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นแล้วก็หันหลังเดินกลับสตูดิโอซ้อมไปเพียงคนเดียว สีหน้าดูอารมณ์ดีตามประสาคนที่เพิ่งได้ทุกอย่างสมใจ.... ไม่เหมือนกับคนที่ถูกปล่อยทิ้งไว้ลำพังซึ่งข้างในใจเหมือนมีบางสิ่งกำลังแตกสลาย

.

.

ถ้ายองโฮอยู่กับเขาให้นานกว่านี้ บางทีหมอนั่นอาจจะได้ยิน....

เสียงก้อนเนื้อหัวใจที่ค่อยๆ ลั่นแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเหมือนแผ่นน้ำแข็งที่ถูกทิ้งเอาไว้กลางแสงแดด

สุดท้ายก็ละลายกลายเป็นน้ำ.... ไหลซึมหายไปอย่างไร้ค่า....

และไม่หลงเหลือตัวตนอยู่บนโลกใบนี้อีกเลย

.

.

‘ลี แทยง’  กลับเข้ามาในสตูดิโอสำหรับซ้อมเต้นอีกครั้งก็อีกเกือบๆ ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น คลาสเต้นกลุ่มกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เด็กฝึกหัดที่ต้องเข้าเรียนในเลเวลเดียวกันจึงอยู่ครบพร้อมหน้าพร้อมตา มีบางคนที่ส่งสายตาไม่พอใจมายังเขาเหมือนจะตำหนิว่ามาช้ากว่าชาวบ้านชาวช่อง แต่แทยงก็แกล้งพยายามทำเป็นไม่สนใจ.... เพราะต่อให้เขามาเร็วกว่านี้อีกสองชั่วโมง คนพวกนั้นก็คงจะยังเกลียดขี้หน้าเขาอยู่ดี

และเขาก็ควรชินกับการถูกสังคมที่นี่รังเกียจได้แล้ว....

แทยงเดินตรงเข้าไปยังมุมห้องซึ่งเป็นที่ประจำ วางขวดน้ำกับผ้าขนหนูที่ถือติดมาด้วยลงกับพื้นแล้วเริ่มยืดเส้นวอร์มอัพร่างกาย เห็นคนที่เพิ่งทิ้งเขาเอาไว้ตรงบันไดหนีไฟกำลังรวมกลุ่มหัวเราะเสียงดังอยู่กับเทรนนี่คนอื่นผ่านหางตา แต่เขาก็เลือกที่จะไม่หันไป ทำเหมือนว่าตัวเองเป็นวัตถุโปร่งแสง ไม่มีใครมองเห็น สัมผัสแตะต้องไม่ได้เหมือนเช่นทุกครั้ง

แต่วันนี้เหตุการณ์กลับแตกต่างออกไป....

“พี่แทยง......!!” 

เสียงหวานสำเนียงแปร่งหูดังขึ้นเรียกให้แทยงต้องเงยหน้าขึ้นมองจนได้ รอยยิ้มสดใสถูกส่งมาให้ ยิ้มแบบเดียวกับที่ใครต่อใครต่างพากันชมว่าน่ารัก สมแล้วที่มาจากประเทศแห่งรอยยิ้ม  “ผมกำลังถ่ายรูปเล่นกับพี่จอห์นนี่ พี่ฮันซล พี่ยูตะอยู่.... มาถ่ายด้วยกันนะครับ”
               
เจ้าของเสียงเรียกคือ ‘ชิตพล’ หรือ ‘เตนล์’ เทรนนี่ต่างชาติซึ่งเพิ่งเข้ามาฝึกเมื่อปีก่อน แต่ด้วยความสามารถ รูปลักษณ์และเสน่ห์เฉพาะตัวทำให้ได้รับเลือกให้เป็นเมมเบอร์ที่อยู่ในทีมพรีเดบิวท์เดียวกันกับพวกเขา.... และเตนล์ก็ทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีทุกอย่าง ทั้งขยัน ทั้งร่าเริง พลังงานด้านบวกเยอะ จึงไม่แปลกที่จะเป็นที่รักของเพื่อนๆ รุ่นพี่ รุ่นน้อง ตลอดจนสต๊าฟที่ทำงานร่วมกัน

“ไม่”  แทยงบอกปัดทันที เมื่อเห็นเด็กรุ่นน้องหน้าเจื่อนลงที่ถูกปฏิเสธก็ฝืนยิ้มกลับไป  “เมื่อคืนนอนดึกเลยหน้าโทรมน่ะ ไม่อยากออกกล้องเท่าไร”

“โหย พี่แทยงหล่อจะตาย ไม่เห็นจะโทรมตรงไหนเลย”  ได้ยินแบบนั้นเตนล์ก็หัวเราะร่า ขยับตัวเข้าไปเกาะแขนอ้อนอยากให้รุ่นพี่ที่ได้ชื่อว่าเป็นหน้าตาของบรรดาเทรนนี่ในบริษัทไปร่วมเฟรมด้วยให้ได้  “น่านะ ถ่ายรูปกันนะครับ.... ผมกับพี่แทยงยังไม่เคยมีรูปคู่สองคนกันเลยอ่า นะๆๆๆ”

“ก็บอกว่าไม่เอาไง”

“แค่รูปเดียวนะครับ พี่แทยง.... ถ่ายด้วยกันเถอะน้า~”

เคยมีคนบอกว่าแทยงกับเตนล์ก็เหมือนสีดำกับสีขาว เหมือนไฟกับน้ำ เหมือนหยินกับหยางซึ่งเป็นขั้วตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง.... ซึ่งแทยงก็ค่อนข้างเห็นด้วย เป็นเขาคงยอมกัดลิ้นตายดีกว่าจะไปทำตัวเนียนอ้อนคนที่ไม่สนิทกันให้ถ่ายรูปด้วย แต่ที่คิดแบบนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะมีอคติกับน้อง แค่รู้สึกอิจฉาตรงที่เตนล์สามารถพูดขอในสิ่งที่ตนเองต้องการได้อย่างเป็นธรรมชาติต่างหาก

ต่างกับตัวเขาราวฟ้ากับเหว....

“เขาไม่อยากถ่าย นายก็อย่าเซ้าซี้ไม่เข้าเรื่องสิ เตนล์” 

บุคคลที่สามเข้ามาแทรกในตอนที่แทยงกำลังคิดว่าจะยอมใจอ่อนสักครั้ง เป็นอันว่าคำตอบตกลงจึงต้องกลืนหายลงลำคอไปเหมือนเดิม 

“มาตื๊อเป็นเด็กเล็กๆ อยู่อย่างนี้ ระวังจะโดนแทยงเขาเกลียดเอานะ”

คนที่เดินเข้ามาดึงตัวเตนล์ให้ถอยห่างจากเขาก็คือ ‘จอห์นนี่ ซอ’ หรือที่แทยงเรียกว่า ‘ยองโฮ’.... ชายหนุ่มฉุดมือร่างเล็กให้ลุกขึ้นยืนแล้วกอดรวบเอวบางจากทางด้านหลัง ริมฝีปากที่เพิ่งจูบลี แทยงเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนค่อยๆ แนบลงบนแก้มใครอีกคนต่อหน้าเทรนนี่กว่าสิบชีวิตภายในสตูดิโอ
 

แต่ไม่มีใครว่าอะไร เพราะพวกเขาต่างก็รู้ดีว่าสองคนนี้ดูแลกันในฐานะอะไร

แทยงเองก็รู้อยู่แก่ใจ....
 

และนั่นก็เป็นอีกครั้งที่แทยงแกล้งทำเป็นจดจ่ออยู่กับการยืดเส้น เบนสายตามองพื้นมองเพดานไปเรื่อย กดปุ่มให้ตัวเองหายวับไปจากการรับรู้ของคนทั้งคู่ แม้ว่าในความเป็นจริงเขาจะยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นก็ตาม

“พี่แทยงไม่ทำแบบนั้นหรอก เขา Reasonable (มีเหตุผล) พอ”

“ก็ไม่แน่.......” ยองโฮทำเสียงเหมือนพี่เลี้ยงใจร้ายที่ชอบเล่าเรื่องผีขู่ให้เด็กกลัว เพียงแต่ว่าผีที่พูดถึงกลับมีตัวตนอยู่จริงและได้ยินทุกประโยคที่ยองโฮกับเตนล์คุยกัน  “บางทีเขาอาจจะรำคาญนายมาตั้งนานแล้วแต่ไม่กล้าพูดก็ได้”

“Why? (ทำไมล่ะ?)”

“Ummm…. Let me guess…. (อืม ให้ฉันเดานะ.....)” 

กลีบปากหยักได้รูปเลื่อนขึ้นไปชิดใบหูนิ่ม ระดับเสียงลดต่ำลงเพื่อไม่ให้คนอื่นได้ยิน แต่ถึงอย่างไรมันก็ชัดเสียยิ่งกว่าชัดในความรู้สึกของแทยง 

“He’s jealous of you cuz you’re in a perfect relationship with me, and we’re so cute together. (เขาอิจฉานายก็เพราะนายกับฉันกำลังไปกันได้ดี และเราก็เป็นคู่ที่น่ารักมากเสียด้วย)”

“Stop trying to make me blush.... It doesn’t work at all! (อย่ามาทำให้ผมเขินน่า มันไม่ได้ผลหรอก!)”

“Did I? I’m just telling the truth. (ฉันทำงั้นเหรอ? แค่พูดความจริงต่างหากล่ะ)”

.

.

ช่วยหายไปจากตรงนี้ทีได้ไหม?

รู้แล้วว่าคนที่นายเลือกคือเขา ไม่ใช่ฉัน.... อย่าตอกย้ำ อย่าทำให้ฉันยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเศษขยะมากไปกว่านี้อีกเลย
 


ถ้าไม่อย่างนั้น.... คนที่ควรหายไปอาจต้องเป็นฉัน........

.


.

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่ยองโฮกับเตนล์หายไปจากบริเวณที่เขานั่งอยู่ แทยงถอนหายใจด้วยความอ่อนล้าทั้งๆ ที่ยังไม่ได้เริ่มซ้อมเลยด้วยซ้ำ หัวใจกำลังบีบรัดจนปวดหนึบไปทั้งอก บีบแรงเสียจนเขาอยากทุบตัวเองให้ตายไปเสียให้พ้น.... แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่ความคิด คนอ่อนแออย่างเขาจะมีปัญญาไปทำอะไรได้ล่ะ ถ้าเก่งขนาดฆ่าตัวตายเพราะความรักได้ ป่านนี้ก็คงสบายไปนานแล้ว

“พี่แทยงครับ”

น้ำเสียงคุ้นหูดังขึ้นก่อนที่เด็กรุ่นน้องอีกคนจะถือวิสาสะหย่อนร่างนั่งลงข้างๆ เขาโดยไม่ต้องรอให้อนุญาต.... ในเวลาที่แทยงกำลังนั่งเงียบปั้นหน้าไม่เป็นมิตร ก็มีอยู่แค่คนเดียวที่กล้าเข้ามาวอแวด้วยแบบไม่กลัวตาย แต่ถ้าจะพูดให้ถูก คนอย่างหมอนี่ก็คงไม่เคยกลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น

“มีอะไร จอง ยุนโอ?”

“เรียกชื่อจริงแล้วทำหน้าตาน่ากลัวแบบนี้ผมขนลุกนะครับ”  ‘แจฮยอน’ แกล้งทำท่าขนลุกขนพอง ก่อนจะยื่นใบหน้าทุกคนชมว่าหล่อน่ารักเหมือนเจ้าชายในซีรีย์เข้าไปใกล้แทยง  “ผมชอบให้พี่เรียกว่าแจฮยอนมากกว่านะ”

“มีอะไรเหรอ จอง แจฮยอน!?” 

น่าเสียดายที่แทยงไม่เคยหลงกลตกหลุมพรางของเจ้าชายกำมะลอ คงเพราะอีกฝ่ายเป็นน้องที่ฝึกด้วยกันมาแต่แรก รู้ไส้รู้พุงกันแทบทุกขด แล้วมีหรือที่จะไม่รู้ว่าไอ้รอยยิ้มละมุนที่ดูเหมือนไม่มีพิษมีภัยจะไม่ซุกซ่อนความเจ้าเล่ห์ตามประสาเด็กเวรเอาไว้

“ว้า~ เสียงแข็งอีกแล้ว ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ พี่จะดุทำไมเนี่ย?”

“ก็ถ้านายยังมัวแต่ลีลา นายได้โดนฉันด่าจริงเจ็บจริงแน่!”

“อันที่จริงมันก็ไม่ใช่เรื่องซีเรียสหรอกครับ....”  เด็กหนุ่มตัวโตขยับเข้ามาใกล้แทยงมากขึ้นพลางเอียงหน้ากระซิบถามด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ ปลายนิ้วชี้แอบจิ้มลงไปตรงรอยแดงบนผิวเนื้อขาวซึ่งโผล่พ้นคอเสื้อออกมา 

“แค่อยากรู้ว่ายุงแถวๆ มุมบันไดหนีไฟเนี่ยมันตัวใหญ่มากเลยเหรอ ถึงได้กัดพี่ชายผมซะเป็นรอยเบ้อเริ่มขนาดนี้?”

“แจฮยอน!!!” 

แทยงสะดุ้งโหยงรีบยกมือขึ้นมาปิด หน้าร้อนวูบด้วยความตกใจปนอายที่มีคนรู้ว่าเขาทำอะไรกับใคร แม้จะพยายามกลบเกลื่อนด้วยการทำเป็นนิ่งแต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ทันแล้ว  “เงียบไปเลย นี่ไม่ใช่เรื่องของเด็ก!”

“ตอนที่พี่แทยงมีอะไรครั้งแรกกับหมอนั่น พี่ก็น่าจะอายุเท่าๆ กับผมตอนนี้แหละ.... ถ้าพี่จะว่าผมแก่แดดก็ระวังจะเข้าตัวเองนะครับ”
“แจฮยอนนา ฉันเป็นเพื่อนเล่นนายตั้งแต่เมื่อไรกัน?”  

เมื่อกลบความอายเอาไว้ไม่มิด แถมยังโดนเจ้าเด็กเมื่อวานซืนย้อนเข้าให้อีก แทยงก็เปลี่ยนมาเป็นโหมดเย็นชา นัยน์ตาคู่สวยหรี่มองคล้ายแมวที่กำลังกางเล็บขู่.... น่าเสียดายที่มันดูน่าเก็บไปเลี้ยงมากกว่าจะน่ากลัว

แจฮยอนหัวเราะร่วน จะว่าไปแล้วพี่แทยงก็น่ารักดี.... เสียดายก็ตรงที่ดันเอาหัวใจไปผูกติดกับคนที่ไม่สมควรจะได้รับมัน

“ใส่นี่คลุมเอาไว้ดีกว่าครับ ถึงจะร้อนแต่ก็คงไม่ทำให้หงุดหงิดเท่าตกเป็นขี้ปากไอ้เจ้าพวกนั้นหรอก” 

เด็กหนุ่มส่งเสื้อฮู้ดที่ใส่ติดตัวมาให้แทยง เพราะรอยจูบที่ว่ามันเห็นชัดจนเกินไป แจฮยอนไม่อยากให้พี่ชายคนสนิทต้องโดนลากไปนินทาลับหลังอีก แค่ทุกวันนี้ที่แทยงโดนหมั่นไส้เพราะเด่นเกินหน้าเกินตาพวกขี้แพ้ก็มากพอแล้ว.... ที่สำคัญก็คือพี่ชายเขาไม่เคยมีใครปกป้องอย่างที่ควรจะเป็น

“อืม.... ขอบใจนะ”  แทยงพึมพำเบาๆ ก่อนจะสวมเสื้อของน้องแล้วรูดซิบปิดขึ้นมาจนถึงคอ ถึงจะปากร้ายไปหน่อยแต่แจฮยอนก็เป็นเด็กที่จิตใจดี

ดีกับเขามากกว่าใครบางคนเสียด้วยซ้ำ....
 


“เห~ ทำไมเจย์กับพี่แทยงถึงดูสนิทกันจังเลยล่ะ.... ฉันอิจฉานะ”

เสียงของเตนล์โผล่เข้ามาในโสตประสาทอีกครั้งตอนที่แจฮยอนกำลังเอียงหน้าเอียงตาขอให้แทยงทำผัดวุ้นเส้นมาให้เป็นการตอบแทน ร่างเล็กจูงมือยองโฮมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า.... เท่าที่นึกออก แจฮยอนเป็นหนึ่งในรุ่นน้องไม่กี่คนที่ลี แทยงยอมถ่ายรูปคู่ด้วยง่ายๆ แล้วสองคนนี้ก็ถูกโปรโมทคู่กันมาตลอด เรียกได้ว่าไม่เคยห่างกันเลย

“พี่เองก็สนิทกับพี่จอห์นนี่เหมือนกันนี่ครับ แต่ไม่เห็นจะน่าอิจฉาตรงไหน”  แจฮยอนตอบกลับ หากดูท่าทางเตนล์จะไม่ค่อยเข้าใจหรือไม่ก็แปลไม่ทัน

“ไม่น่าอิจฉา???”

“ครับ.... ไม่น่าอิจฉา”  น้องเล็กของเทรนนี่รุ่นโตมองคนต่างสัญชาติอย่างมีเลศนัย ริมฝีปากอิ่มยกมุมขึ้นเป็นสัญญาณว่านิสัยปากคอเราะร้ายกำลังจะเริ่มทำงาน  “เห็นว่าวันก่อนพวกพี่เพิ่งโดนเมเนเจอร์เรียกไปด่าเรื่องชอบไซ้คอกันในที่สาธารณะไม่ใช่เหรอครับ รักกันจนงานเข้าแบบนี้ เยาวชนอย่างผมไม่อิจฉาหรอก”

“เจย์!! You jerk!!!”

“ผมพูดผิดตรงไหนล่ะ ก็ไม่น่าอิจฉาไง.... Why so serious?”

“จอง ยุนโอ!!!”

“ชิตพล ลี้ชัยพรกุล!!!”

แจฮยอนยังคงยิ้มยียวนกวนประสาท ตะโกนชื่อจริงมาก็ตะโกนชื่อจริงกลับไปให้ครบทุกคำ ในขณะที่เตนล์โกรธจนหน้าแดงหูแดงไปหมด.... แทยงใช้ศอกกระทุ้งน้องชายให้หุบปากก่อนที่เรื่องจะบานปลายกลายเป็นเด็กไม่รู้จักโตสองคนตะลุมบอนเข้าใส่กัน ยองโฮก็ดึงแขนคนรักให้ถอยกลับออกมา ทว่า สีหน้าของเจ้าตัวกลับแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มจาง ราวกับจะบอกว่าต่อให้เตนล์ดื้อหรือเกเรแค่ไหนก็ยังน่ารักที่สุดสำหรับยองโฮอยู่ดี

แล้วเขาล่ะ ไม่เคยน่ารักสำหรับยองโฮเลยหรือไง ถึงได้ต้องคอยกดปุ่มให้ตัวเองล่องหนหายไปในอากาศอยู่อย่างนี้?

...................

.............................

แล้วหัวใจก็ร่วงหล่นลงมาแตกละเอียดเหมือนแก้วที่ถูกโยนทิ้ง


TO BE CONTINUE

 

เขียนตามใบสั่งค่ะ มีรีเควสต์จอห์นยง แนวดราม่าทำร้ายจิตใจ+NCบลาๆๆมา เราก็จัดห้ายยย~~
ที่คิดเอาไว้ตอนนี้คือไม่ยาวมาก 5ตอนจบ (แต่ถ้ามันจะงอกเงยก็ให้เป็นเรื่องของอนาคตเถอะนะ 5555+)
ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน และขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคำติชมค่ะ

กรีดร้องด่าทอคนเขียนได้ทางนี้จร้ะ --> 
#ฟิคเปราะบาง

Alice
Short Fiction & One Shot (NCT & SMRookies)
- [SF] ++ SWEET TRAP ++ CH07 (Jaeyong , Doten) [12 มิถุนายน 2559 22:26 น.]
- [SF] ++ SWEET TRAP ++ CH06 (Jaeyong , Doten) [12 มิถุนายน 2559 22:26 น.]
- [OS] ++ SPANK YOUR BUTT ++ (JohnnyXTaeyong) [12 มิถุนายน 2559 22:26 น.]
- [SF] ++ SWEET TRAP ++ CH05 (Jaeyong , Doten) [12 มิถุนายน 2559 22:26 น.]
- [SF] ++ SWEET TRAP ++ CH04 (Jaeyong , Doten) [12 มิถุนายน 2559 22:26 น.]
- [SF] ++ SWEET TRAP ++ CH03 (Jaeyong , Doten) [12 มิถุนายน 2559 22:26 น.]
- [OS] ++ TO CROSS THE RUBICON ++ (JohnnyXTaeyong) [12 มิถุนายน 2559 22:26 น.]
- [SF] ++ SWEET TRAP ++ CH02 (Jaeyong , Doten) [12 มิถุนายน 2559 22:26 น.]
- [SF] ++ SWEET TRAP ++ CH01 (Jaeyong , Doten) [12 มิถุนายน 2559 22:26 น.]
- ++ FRAGILE : Chapter 06 [END] ++ (JOHNYONG , JAETEN) [12 มิถุนายน 2559 22:26 น.]
ดูทั้งหมด

  แสดงความคิดเห็น

ตัวหนา ตัวเอียง ตัวขีดเส้นใต้ ตัวขีดกลาง ชิดซ้าย กึ่งกลาง ชิดขวา รูปภาพ ลิ้งก์ ขนาดต้วอักษร สีต้วอักษร

ชื่อ: *
E-mail : *
ไม่ต้องการแสดง Email
รหัสตรวจสอบ : Security Image
* กรุณากรอกรหัสที่อยู่ในรูป

Copyright by http://www.alizzykame.com
2006-2015
Engine by MAKEWEBEASY